เจียงยาขยับเข้าไปใกล้จางเฉินโดยไม่รู้ตัว
หัวไหล่ของเธอแทบจะชนแขนเขา แต่สุดท้ายก็หยุดอยู่ในระยะที่พอดี
การเคลื่อนไหวเล็กน้อยนี้ไม่รอดพ้นการรับรู้ของจางเฉิน ทว่าเขาไม่ได้พูดอะไร
ไกลออกไป เทียนฉีเดินกลับมาหลังตรวจตรารอบหนึ่ง เขามองทั้งคู่ที่บรรยากาศดูแปลก ๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะลดเสียงลง สีหน้าจริงจัง
“หัวหน้า เรื่องเฝ้ายามต้องให้พวกเราจัดการเอง”
เขาเอียงศีรษะไปทางที่เหล่าผู้รอดชีวิตนอนขดตัวอยู่ น้ำเสียงแฝงความไม่ไว้วางใจอย่างไม่คิดปิดบัง
“ถ้าหวังพึ่งพวกนั้น เกรงว่าต่อให้เรื่องประหลาดคลานขึ้นมาถึงหน้า พวกเขาก็คงไม่ตื่น”
จางเฉินพยักหน้า นี่เป็นความคิดของเขาอยู่แล้ว
“ฉันเริ่มก่อน”
“ได้ งั้นฉันไปงีบก่อน ครึ่งคืนหลังค่อยมาเปลี่ยน”
พูดจบ เทียนฉีก็เหลือบมองเจียงยาอีกครั้ง ก่อนจะขยิบตาให้จางเฉินแล้วหัวเราะคิกคัก เขาไม่กล้าพูดจาไร้สาระต่อ รีบหันหลังเผ่นไปทันที
เจียงยาลุกขึ้นยืน แสงไฟเผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างที่เพรียวบางแต่เกร็งตึง
“งั้น… ระวังตัวด้วยนะ”
เสียงของเธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมเบา ๆ อีกประโยค
“ประตูรถไม่ได้ล็อก”
ตอนชักปลายนิ้วกลับ เธอแตะหลังมือจางเฉินอย่างรวดเร็วแผ่วเบาราวขนนก พร้อมกับสั่นไหวเล็กน้อย
จากนั้นเธอก็จูงฉือเสี่ยวเสี่ยวเดินกลับรถบ้านอย่างรวดเร็ว