“ไม่ยอมเหรอ?”
แววตาของฉินอวี่มืดครึ้มลงทันที เขากระทืบเท้าลงกับพื้น ตั้งท่าจะลงมือกับจางเฉิน
แต่ในวินาทีถัดมา
“เพียะ”
เสียงดีดนิ้วใสกังวานดังขึ้นกลางสายฝนเลือดที่เทกระหน่ำ แม้เสียงนั้นจะแผ่วเบา แต่มันกลับกลายเป็นเสียงสุดท้ายในชีวิตของฉินอวี่
ชั่วพริบตา ภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่ขัดต่อสามัญสำนึกทางฟิสิกส์ก็พลันปรากฏขึ้น!
รอบตัวทั้งสองคน สายฝนเลือดที่สาดเทลงมาจากฟ้ากลับหยุดนิ่งอย่างน่าพิศวง
ราวกับเวลาถูกกดปุ่มหยุดเอาไว้ เม็ดฝนสีแดงสดนับหมื่นลอยค้างกลางอากาศ ประหนึ่งหยาดน้ำตาเลือดที่แข็งค้างอยู่มากมาย
จากนั้น เม็ดฝนเหล่านั้นก็เริ่มบิดตัวและยืดยาวขึ้นอย่างบ้าคลั่งในชั่วขณะเดียว ก่อนจะกลายเป็นเข็มสีเลือดที่เปล่งประกายเย็นเยียบราวโลหะ!
เข็มนับหมื่นพุ่งออกไปพร้อมกัน ปลายเข็มทุกเล่มหันขวับไปยังเป้าหมายเดียว ล็อกฉินอวี่ไว้!
“พรวด—!”
เสียงแทงทะลุที่ถี่กระชั้นจนตาเปล่ามองไม่ทันดังประสานกันเป็นเสียงทึบชวนเสียวฟัน ราวกับเนื้อเน่า ๆ ก้อนหนึ่งถูกตอกตรึงลงบนเขียงในชั่วพริบตา
สีหน้าเหี้ยมเกรียมของฉินอวี่แข็งค้างไปโดยสิ้นเชิง
ร่างของเขาสั่นสะท้านรุนแรงราวกับถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นแทงทะลุ ก่อนจะถูกยิงจนพรุนเป็นตะแกรงเนื้อในพริบตา แล้วล้มตึงหงายหลังลงไป ลมหายใจขาดสะบั้น
จางเฉินเหลือบมองศพบนพื้น ความคิดที่จะร่วมมือกันพลันสลายไปพร้อมกับการตายของฉินอวี่
“ดูท่าคงต้องพึ่งตัวเองแล้วสินะ!”
เขาก้มลงถอดกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ยัดใส่กระเป๋า แล้วคร้านจะชายตามองฉินอวี่อีกแม้แต่น้อย