หวังปัวคิดไม่ตก แต่ก็ขี้เกียจจะเสียเวลาคิดให้มาก เขาหันไปมองจางเฉินที่อยู่ข้าง ๆ
“จางเฉิน ผู้รอดชีวิตหลายคนวิ่งกระจัดกระจายไปหมดแล้ว เราจะรอพวกเขาก่อนไหม?”
จางเฉินส่ายหน้า น้ำเสียงไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
“ฉันเจอจุดเสบียงแห่งหนึ่ง ของมีเยอะ ไปเก็บมาก่อน”
“พวกเขาตามรอยมา เดี๋ยวก็หาเราเจอเอง”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนเสริมเพียงสี่คำ
“ชักช้าเดี๋ยวเรื่องเปลี่ยน”
เทียนฉีกับหวังปัวสบตากัน แล้วพยักหน้าพร้อมกัน
มอเตอร์ไซค์ของจางเฉินคำรามออกตัวนำไปก่อน ขบวนรถมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตปินไห่ในเวลาไม่นาน
ก่อนหน้านี้เขากวาดของไปแล้วเกินครึ่ง พื้นที่เก็บของก็ไม่เหลือ จึงเปิดโอกาสให้คนอื่นได้เก็บบ้าง
ผู้รอดชีวิตที่ไม่ได้หนีไปตอนเกิดความวุ่นวาย ต่างได้ของติดมือกลับไปไม่น้อย ในแววตาที่พวกเขามองจางเฉิน นอกจากความขอบคุณแล้ว ยังมีความโล่งใจอยู่มาก
ไม่ถึงสองชั่วโมง ซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ก็ถูกคนกว่ายี่สิบคนแบ่งของจนเกลี้ยง
จังหวะนั้นเอง ผู้รอดชีวิตที่วิ่งกระจัดกระจายไปก่อนหน้านี้ก็ตามรอยล้อรถมาถึง
พอเห็นชั้นวางของว่างเปล่า ฝูงชนก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที
“พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว! กวาดของไปหมดเลยเหรอ?”
หญิงหน้าตอบวัยสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่งพุ่งนำหน้ามา นิ้วแทบจะแทงจมูกหวังปัว น้ำเสียงแหลมบาดหู
“ไม่ได้! ต้องแบ่งให้พวกเราครึ่งหนึ่ง!”
คนมาทีหลังสิบกว่าคนที่อยู่ข้างหลังเธอส่งเสียงโห่ตามทันที แววตาเต็มไปด้วยความโลภอย่างไม่คิดปิดบัง
หวังปัวเพิ่งขมวดคิ้วจนหน้าผากย่น เทียนฉีก็เดือดขึ้นมาก่อนแล้ว