จางเฉินไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะทุกคนต่างก็มีวิธีเอาตัวรอดของตัวเอง เขาขี้เกียจจะไปยุ่งเรื่องหยุมหยิมพวกนี้
อีกอย่าง ความสามารถของผู้หญิงทั้งสองคนก็มีประโยชน์มาก ไม่จำเป็นต้องทำให้ความสัมพันธ์พังเพราะเสบียงแค่ไม่กี่ชิ้น
เขาแบ่งอาหารกับน้ำออกเป็นห้าส่วนเท่า ๆ กัน ส่วนผลิตภัณฑ์อาบน้ำไม่กี่ขวดนั้น เขาไม่แม้แต่จะมอง แค่ใช้ปลายเท้าเขี่ยไปทางเจียงยากับฉือเสี่ยวเสี่ยว
จางเฉินหยิบอาหารกับน้ำส่วนของตัวเอง แล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องทางขวามือบนชั้นสอง
เขาเปิดตู้เสื้อผ้าหาเสื้อผ้าที่พอจะใส่ได้ก่อน
โชคดีที่รูปร่างเจ้าของห้องใกล้เคียงกับเขา เสื้อผ้าครบทั้งสี่ฤดู
พอเห็นเสื้อผ้าสะอาด มุมปากที่ขึงตึงของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อยอย่างหาได้ยาก
เสื้อผ้าที่ใส่อยู่ตอนนี้ผ่านมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว วันนี้ยังเปียกชุ่มไปด้วยฝนเลือดสกปรก กลิ่นที่ลอยออกมาทำเอาแทบจะทนตัวเองไม่ไหว
เขาจัดการมื้อเย็นง่าย ๆ แล้วหยิบชุดสะอาดสำหรับเปลี่ยนมาเตรียมอาบน้ำ
เพิ่งเดินมาถึงหน้าห้องน้ำ ก็ได้ยินเสียงน้ำซู่ซ่าดังมาจากด้านใน ปนกับเสียงผู้หญิงคุยกันแผ่ว ๆ
เจียงยากับฉือเสี่ยวเสี่ยว
จางเฉินชะงักฝีเท้า สัญชาตญาณบอกให้หันหลังเดินจากไป
แต่ชื่อที่คุ้นหูกลับลอยมา ทำให้เขาหยุดอยู่กับที่