แผ่นดินใหญ่มหัศจรรย์แห่งใหม่ เบ้าตาโบราณนับสายที่หลับใหลมาช้านาน ค่อย ๆ ตื่นขึ้นจากการงีบหลับ
สายตาที่มองไปทางเหนือ แฝงไว้ซึ่งความระแวงอย่างเบาบาง
"ผู้มาจากภายนอกเพียงคนเดียว สังหารราชาแรดกับราชาช้างลงได้ ช่างน่าขนลุกจริง ๆ!"
"ฮึ ปะทะคะเนงงกันเฉพาะภายในก็ยังพอเข้าใจได้ แต่ถึงกับปล่อยให้คนนอกกวาดราบเป็นหน้าแปลน ช่างกล้าเกินหน้าเกินตาเสียจริง"
"ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไม่ได้อีกแล้ว หากปล่อยให้พวกมันค่อย ๆ กัดกินทีละนิด ผลที่ตามมาจะบันยะบันยองไม่ได้คิด"
"ข้าสืบมาแล้ว กำลังระดับสมบูรณ์แบบของพวกมันไม่อยู่ นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดของเรา"
"ข่าวนั้นมั่นใจได้จริงหรือ? ผู้รอดชีวิตมนุษย์ก็เจ้าเล่ห์อยู่แล้ว จะไม่ใช่กับดักที่วางเอาไว้หรือ?"
"ข้อมูลแม่นยำแน่นอน เราทั้ง 7 ราชาคบหากันมาร่วมร้อยปี เจ้ายังไม่ไว้ใจข้าอีกหรือ?"
"ราชาสิงห์ ตอนนี้เหลือเพียงห้าราชาแล้ว……"
ชั่วขณะนั้น ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบสงบ
บางทีสำหรับพวกมันแล้ว สัตว์ป่าอาจไม่ค่อยมีความผูกพันลึกซึ้งนัก แต่ความรู้สึกเวทนาต่อกรรมของเพื่อนพ้อง ก็ยังคงก่อตัวขึ้นในใจ
"ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว เราต้องลงมือ แม้จะมีกับดัก ด้วยกำลังของเราทั้งห้า ก็ยังพอถอยร่อนได้อย่างปลอดภัย"
ราชาสิงห์มองลึกล้ำ "ข้ารับประกันได้ กำลังระดับสมบูรณ์แบบของพวกมันต้องออกจากไปแล้วแน่นอน ข่าวนี้มาจากปากของสายลับในกำมือข้า ย่อมไม่มีทางผิด"
"สายลับ? ผู้รอดชีวิตมนุษย์ที่เจ้าควบคุมไว้น่ะ?"
ราชาสิงห์ไม่เสียเวลาพูดมาก กล่าวเพียงสั้น ๆ ว่า "ภายในของพวกมันเข้มงวดมาก ตอนนี้เผ่าของราชาแรดกำลังยามอยู่ที่ชายแดน แม้แต่สัตว์ป่าธรรมดาก็ยังเข้าออกไม่ได้ อย่างไรเล่าจะแทรกซึมเข้าไปข้างในที่พักพิงได้!"