เสิ่นเหม่ยหลิงจะไปรู้เรื่องที่สือหลิงกำลังทำอะไรอยู่ที่ไหนได้เล่า
นางได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนแล้วพูดเลี่ยงๆ ว่า “เด็กจบใหม่จะไปทำอะไรได้เล่า ก็แค่เรื่องพวกนั้นแหละ”
สือเจิ้นหย่วนพูดเสียงเย็นชา “อยากอยู่ข้างนอกก็อยู่ไปเถอะ ต่อไปนางอย่าหวังจะได้กลับบ้านอีก!”
*
คดีของหลิวหมิงฮุยถึงแม้จะปิดลงแล้ว แต่งานเก็บรายละเอียดท้ายคดีก็ไม่ได้น้อยลงเลยแม้แต่น้อย
คนในชุดสืบสวนคดีสำคัญแทบทุกคนยังอยู่ที่โรงพัก ใครที่ต้องเตรียมเอกสารเสริมก็เตรียม ใครที่ต้องตรวจสอบหลักฐานก็ตรวจ
เสิ่นรุ่ยอุ้มแฟ้มเอกสารที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เดินออกมาจากห้องธุรการ ได้หยุดฝีเท้าลงครู่หนึ่งตรงปากทางเดิน
เขาอดหลับอดนอนมาหลายคืนติดต่อกันจนใต้ตาคล้ำ ปากคำ บัญชี และการวิเคราะห์ที่เกิดเหตุทั้งหมดอัดแน่นอยู่ในหัว คิดไปคิดมาทำเอาปวดหัวไปหมด
แต่ยิ่งเป็นช่วงเก็บงานท้ายคดีแบบนี้ ยิ่งทำให้คนเราหวนกลับไปทบทวนจุดสำคัญๆ ข้างหน้าอีกครั้งได้ง่าย
แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าคดีนี้ในที่สุดแล้วหาจุดแตกหักเจอได้อย่างไร
เรื่องปัญหาตัวล็อก สือหลิงเป็นคนหยิบยกขึ้นมาก่อน
ผู้ต้องสงสัยที่เปิดเผยตัวสามคน สือหลิงก็เป็นคนคัดออกทีละคนก่อน
สุดท้ายคนที่ลากเหอชิงออกมาจากกลุ่มคนในบ้านพักตากอากาศทั้งหลัง ก็ยังเป็นนาง
เสิ่นรุ่ยพิงกำแพง ก้มหน้านวดขมวดคิ้ว แต่ในใจกลับมีความรู้สึกซับซ้อนที่พูดไม่ออก
ความชื่นชมย่อมมีแน่นอน
ไม่กี่วันก่อน ตอนที่เขามองสือหลิง ยังมีความรู้สึกวิพากษ์วิจารณ์โดยธรรมชาติระหว่างเพื่อนร่วมอาชีพอยู่บ้าง พอได้ยินว่าหน่วยสามหาคนจบปริญญาตรีมา ก็อดรู้สึกเย่อหยิ่งมองคนอื่นต่ำลงไม่ได้
แต่มาถึงตอนนี้ เขาไม่สามารถมองคนผู้นี้เป็นเพียงเด็กจบปริญญาตรีธรรมดาๆ ได้อีกต่อไปแล้ว
การที่สามารถมองเห็นปัญหาที่แท้จริงก่อนใครในคดีแบบนี้ได้ มันไม่ใช่เรื่องโชคช่วยแต่เพียงอย่างเดียว