“ข้า……ข้าเห็นอะไรกันแน่?! พลังปีศาจกับพลังวิญญาณกลับหลอมรวมเข้าด้วยกันได้?! โลกนี้จะมีวิชาอันชวนขนลุงเช่นนี้ได้จริงหรือ!”
“พลังปีศาจกับพลังวิญญาณ พลังสองสายธรรมดาจะหลอมรวมกันได้ยังไง! เรื่องเช่นนี้ไม่เคยเห็นไม่เคยได้ยินมาก่อนในชีวิต!”
……
เหล่าคนของเขาคุนหลุนเห็นเช่นนั้น ใบหน้าก็เปลี่ยนสีขึ้นพร้อมกันทั้งหมด ดวงตาล้วนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“เทพญาณ! เป็นเทพญาณของเผ่าเทพปีศาจ!!”
ตวนเย่ทำอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที แล้วร้องออกมาด้วยความตกตะลึง
“ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าพวกเจ้าก็ตื่นตัวได้เสียที! คูมอไม่ใช่อะไรก็แค่หนึ่งในสี่ราชันปีศาจ เทพญาณที่เขาครอบครองจะเป็นวิชาธรรมดาได้ยังไง?”
ผู้พิทักษ์ฉื่อหัวเราะเสียงดัง แล้วมองไปยังเจียงเป่ยกล่าวว่า “เจียงเป่ย ข้าก็จริงที่ไม่ใช่คู่มือของเจ้า แต่เมื่อคูมอลงมือแล้ว เจ้าจะมีชีวิตรอดกลับไปวันนี้ คงไม่ง่ายนัก!”
“พลังวิญญาณหลอมกับพลังปีศาจ……เผ่าเทพปีศาจยังมีเทพญาณอันชวนขนลุงถึงเพียงนี้อีกเหรอ?”
สีหน้าของเจียนปี้ก็ทรุดหนักขึ้นทันที
สีหน้าของเจียงเป่ยเองก็มืดครึ้มลงทันใด
เมื่อครู่แม้พลังของคูมอจะเหนือกว่าผู้พิทักษ์ฉื่อ แต่ก็ยังสร้างภัยคุกคามให้เขาได้ไม่มากนัก
ทว่าเขาก็มิได้ลดการเฝ้าระวัง เพราะรู้ดีว่าคูมอเป็นชนเผ่าเทพปีศาจ ยิ่งยังเป็นหนึ่งในสี่ราชันปีศาจอีก เทพญาณที่เขาถือครองย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดา ย่อมยังซ่อนไพ่ลับอีกแน่นอน
และตอนนี้มองดูก็เป็นจริงอย่างที่คิด
เพียงแต่สิ่งที่เขาไม่คิดไม่ถึงก็คือ ไพ่ลับของคูมอกลับคือความสามารถหลอมรวมพลังปีศาจกับพลังวิญญาณเข้าด้วยกัน!
“เจียงเป่ย เจ้าได้ตายภายใต้วิชาหลอมรวมของข้า ก็ถือว่าภาคภูมิใจได้แล้ว!”
คูมอมองไปยังเจียงเป่ย มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยเยาะยิ้ม จากนั้นยืนฝ่ามือออกไป พลังหลอมรวมของพลังวิญญาณและพลังปีศาจก็พันรัดขึ้นบนฝ่ามืออย่างคลั่งไคล้
วินาทีถัดมา ไร้ความลังเล ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไปทันที ห้านิ้วบีบกระหน่ำเป็นหมัด หมัดหนึ่งกระหน่ำฆ่าตรงเข้าหาใบหน้าของเจียงเป่ย!
เจียงเป่ยเห็นเช่นนั้น สีหน้ากระชับขึ้นทันใด ไม่กล้าประมาท หมัดหนึ่งก็ทุบออกไปเช่นกัน!
“ปัง!!!”