หนึ่งวินาทีสิบเลเวล เริ่มทะลวงจากทหารชายแดน

ตอนที่ 1 斩获功德!我直接加点!

11 นาที· 2.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

"พี่ทง ข้ายังไม่อยากตายเลย! ภรรยาข้ายังรออยู่ที่บ้าน ข้าอยากกลับบ้าน!"

"พี่ทง เจ้ารีบหาทางทีสิ! ในถิ่นทุรกันดารนี่ทำไมถึงมีพวกอนารยชนมากมายเช่นนี้?"

"ถามข้า ข้าคนนี้จะไปรู้ได้อย่างไรวะ?"

……

เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังแว่วเข้าหูเป็นระลอก

เจียงเป่ยค่อย ๆ ลืมตามอง ก่อนรู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง

ซ่า……ปวดเสียจริง……

ที่นี่ที่ไหนกัน?

เขาอดทนต่อความเจ็บปวดแล้วกวาดตามองรอบ ๆ ก็พบว่าตัวเองขดตัวอยู่ในทางเดินดินเหลืองแคบ ๆ

ด้านซ้ายมือมีชายฉกรรจ์สี่ห้าคนในชุดเกราะหนังยืนอยู่ มุมด้านขวาสุดมีชาวบ้านหลายคนซุกตัวอยู่

เจียงเป่ยใจกระตุกวูบ จึงขยับตัวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ดินทรายที่ผนังดินด้านหลังร่วงกราวลงมา

"ข้ากำลังเดินทางกลับจากทำงานไม่ใช่หรือ? นี่พาข้ามาที่ไหนกัน?!"

เขาบีบฝ่ามือแรง ๆ ความเจ็บปวดจริง ๆ ทำให้แน่ใจว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน

ก่อนหน้านี้ระหว่างทางกลับบ้าน เขาถูกรถบรรทุกที่สวนมาชนกระเด็น

จากนั้นก็พร่าเลือนหมดสติไป

พอลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว การแต่งกายของคนตรงหน้า ล้วนไม่เหมือนคนยุคปัจจุบัน

หรือว่า……เขาข้ามภพมาแล้วงั้นรึ?!

ในฐานะเซียนอ่านนิยายออนไลน์ เจียงเป่ยรู้ดีว่าหลังถูกรถบรรทุกชนจนกระเด็นแล้วข้ามภพเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ไม่คิดว่าเรื่องเหลวไหลเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตน

"ซ่า!"

ในเวลานี้ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับกระแสน้ำ

ราชวงศ์ต้าเฉียน…ชายแดนด่านม้าเหล็ก…ทหารค่ายอักษรมรณะ…

เมื่อรับรู้ความทรงจำนี้ เจียงเป่ยก็มั่นใจว่าตนข้ามภพมาจริง ๆ!

เขาข้ามมายังโลกที่คล้ายคลึงกับยุคโบราณ กลายเป็นทหารธรรมดาผู้หนึ่งใน "ค่ายอักษรมรณะ" ชายแดน

โดยบังเอิญ ร่างเดิมก็ชื่อเจียงเป่ย วันนี้ได้รับคำจากหลินเจี๋ยแห่งค่ายเดียวกัน ว่าที่หมู่บ้านลั่วรื่อมีเพียงอนารยชนธรรมดาสามห้าคน จึงไปกวาดล้างเพื่อสร้างความดีความชอบทางทหารร่วมกับชายฉกรรจ์ข้าง ๆ พวกนี้

ใครจะคิดว่าข่าวกรองจะผิดเพี้ยนไปมาก จำนวนอนารยชนเพิ่มขึ้นไม่พอ ยังมีผู้แข็งแกร่งระดับขั้นแอบแฝงอยู่ด้วย!

ในโลกนี้ ระดับขั้นกับไม่ระดับขั้น แม้ต่างกันแค่คำเดียว แต่พละกำลังต่างกันราวฟ้ากับดิน ผู้แข็งแกร่งระดับขั้นคนหนึ่ง เพียงพอที่จะบดขยี้คนธรรมดาเจ็ดแปดคนได้อย่างง่ายดาย

พวกของร่างเดิมไม่อาจต้านทาน จึงหลบเข้าไปในห้องใต้ดินนี้โดยมีชาวบ้านในท้องถิ่นนำทาง

ส่วนร่างเดิมก่อนจะเข้าไปในห้องใต้ดิน ก็ถูกพวกอนารยชนทำร้าย ทำให้ทนไม่ไหว จึงเกิดการข้ามภพของเขาขึ้น

"ไม่ลำบากก็ไม่ข้ามภพจริง ๆ!"

ในใจของเจียงเป่ยขื่นขมยิ่ง แม้จะได้เกิดใหม่ครั้งหนึ่ง แต่การเริ่มต้นนี้……มันน่าสังเวชเกินไปหน่อยหรือไม่?

นิ้วทองคำล่ะ? ระบบล่ะ?

ไม่ใช่ว่าของจำเป็นของผู้ข้ามภพหรอกหรือ?

ทำไมตอนนี้ก็ยังไม่เห็นปรากฏ?

"พี่เป่ย! เจ้าฟื้นแล้ว! ยอดเยี่ยม!"

ขณะนั้น ทหารค่ายอักษรมรณะอีกหลายคนหันมามอง ในนั้นมีชายฉกรรจ์ผิวคล้ำคนหนึ่งกล่าวด้วยความดีใจ

ผู้นี้ชื่อเฉินหนิว ความสัมพันธ์กับร่างเดิมนับว่าไม่เลว

"ฟื้นแล้วก็รีบคิดหาทาง อย่าแกล้งตาย! พวกอนารยชนพวกนั้นกำลังค้นหาคนอยู่ข้างนอก!"

ข้างเฉินหนิว บุรุษคิ้วดกคนหนึ่งตวาดเสียงเย็น

เจียงเป่ยมองเขาแวบหนึ่ง ไม่สนใจ ค่อย ๆ พยุงร่างขึ้นจากพื้น

ผู้นี้ชื่อหวังทง เป็นคนอายุมากที่สุดในกลุ่มพวกเขา

งานวันนี้หลินเจี๋ยเป็นคนมาบอกร่างเดิม อ้างว่ามีเพียงอนารยชนธรรมดาไม่กี่คน

หวังทงและคนอื่น ๆ เพื่อหาความดีความชอบทหารจึงติดตามมาอย่างตื่นเต้น แต่ไม่คาดคิดว่าจะพบผู้แข็งแกร่งระดับขั้น จึงระบายความโกรธแค้นลงบนหัวเขา

"ต้องคิดหาทางแล้ว! จะตายอยู่ที่นี่ไม่ได้!"

เจียงเป่ยขมวดคิ้วแน่น จิตใจที่ต้องการมีชีวิตรอดพลุ่งสูงขึ้นในฉับพลัน

เขาไม่อยากเพิ่งข้ามภพมาก็รอตายที่นี่!

จำเป็นต้องช่วยเหลือตนเอง!

เขาปรับลมหายใจให้สงบ ทำใจให้เยือกเย็นลงก่อน ยามคับขันยิ่งต้องไม่ตื่นตระหนก

เขาหยิบดาบสั้นข้าง ๆ ขึ้นมากำไว้ในมือ พละกำลังของร่างเดิมนั้นแค่ฝึกวิทยายุทธ์เข้าขั้นพื้นฐานเท่านั้น

ในหมู่ทหารเหล่านี้อาจนับว่าไม่เลว

แต่ยังห่างไกลจากอนารยชนระดับขั้นที่อยู่ด้านนอกมาก ไปก็คือส่งตัวตาย

สายตาของเจียงเป่ยกวาดผ่านห้องใต้ดินที่ปิดทึบ ก่อนหันไปยังชาวบ้านที่ตัวสั่นงันงก "ที่นี่มีทางออกอื่นหรือไม่?"

"ไม่มี……"

หญิงสาวที่อุ้มเด็กผู้หนึ่งตอบด้วยเสียงสั่นเครือ ในแววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

จิตใจของเจียงเป่ยหนักอึ้ง เช่นนี้ไม่ใช่ทางออก หากพวกอนารยชนตั้งใจจะค้นหา การมาถึงก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา

เขากวาดตามองก็พบว่าข้างเท้ามีชายสองคนถูกมัดอย่างแน่นหนา ปากยังถูกยัดสิ่งของ ดิ้นรนอยู่ตลอด

คนพวกนี้ห่มหนังสัตว์ ในแววตามีแววดุร้ายฉายชัด นั่นคือพวกอนารยชนผู้โหดเหี้ยมนั่นเอง

"ทำไมไม่ฆ่าพวกมันเสีย? แล้วพาเข้ามาในห้องใต้ดินทำไม?"

เจียงเป่ยขมวดคิ้วแน่น ถามเสียงต่ำ

"จับอนารยชนเป็นหนึ่งคนเทียบเท่าความดีความชอบทางทหารสองส่วน! ฆ่าพวกมันแล้ว ความดีความชอบของข้าล่ะ?"

หวังทงหันหน้ามาด้วยสีหน้าหมองคล้ำ กล่าว

"เวลาไหนแล้วยังนึกถึงความดีความชอบทหารอีก? หากพวกมันก่อความเคลื่อนไหวแม้เพียงน้อยจนล่อให้พวกอนารยชนข้างนอกมา พวกเราก็ต้องตายทั้งหมด!"

เจียงเป่ยตวาดเสียงกร้าว

หวังทงกำลังจะโต้เถียง ผู้คนข้าง ๆ รีบดึงเขาไว้ "พี่ทง พี่เป่ยพูดมีเหตุผล ความดีความชอบทหารแม้ดี แต่ก็ต้องมีชีวิตจึงจะได้มันมา!"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หวังทงอึกอักไม่พูดอะไรอีก

"ส่งดาบมา พวกเจ้าไม่ฆ่า ข้าจะฆ่าเอง!"

เจียงเป่ยตะคอกเบา ๆ แล้วแย่งดาบมาจากเฉินหนิว สายตาดั่งสายฟ้าพุ่งไปยังอนารยชนสองคนนั้น

นี่คือการฆ่าคนครั้งแรกของเขา แต่เขารู้ดีว่า ยามคับขันระหว่างเป็นตายเช่นนี้ หากแม้แต่ฆ่าคนยังขวยเขิน หวาดกลัว แล้วชั่วขณะต่อไป……ผู้ที่ตายก็คือเขาเอง!

เจียงเป่ยจับด้ามดาบแน่น สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ให้ชาวบ้านสองสามคนนั้นหันหน้าไป จากนั้นก็ฟันดาบลงไปฉับเดียว!

"ฟืบ!"

เลือดพุ่งกระจาย ศีรษะร่วงกลิ้งลงพื้น

แล้วก็ฟันอีกดาบ!

"ฟืบ!"

หัวของอนารยชนสองหัวนอนเรียงรายอยู่ในกองเลือด

เมื่อฆ่าสองคนแล้ว เจียงเป่ยก็ถอนหายใจออกมาเฮือก มือที่ถือดาบสั่นเล็กน้อย

ในเวลานี้ แถบข้อความระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเป็นระลอก

[สังหารคนชั่วช้าที่ทำบาปหนัก จะได้รับแต้มบุญตามสมควร ยิ่งศัตรูก่อกรรมมาก แต้มบุญที่ได้ก็มาก]

[ใช้แต้มบุญ เพิ่มความก้าวหน้าด้านวิทยายุทธ์ได้]

[ท่านสังหารอนารยชนชั่วช้าที่ก่อกรรมทำเข็ญหนึ่งคน แต้มบุญ +2]

[ท่านสังหาร…อนารยชน แต้มบุญ +4]

[แต้มบุญปัจจุบัน: 6]

"แต้มบุญ? นี่คือสุดยอดพลังวิเศษของข้าหรือไม่?"

จิตใจของเจียงเป่ยสั่นสะท้าน ยืนยันว่าข้อความแจ้งเหล่านี้มีเพียงตนเท่านั้นที่เห็น แล้วจึงเก็บงำความตื่นเต้นภายในไว้

สุดยอดพลังวิเศษมาช้าแต่ก็มา

เพียงสังหารคนชั่วก็จะได้รับแต้มบุญ ในชั่วเวลาเพียงไม่นาน เขาก็ได้รับ 6 แต้มบุญ!

ทันใดนั้น หน้าต่างข้อมูลส่วนบุคคลก็ลอยขึ้นตรงหน้า

[ชื่อ: เจียงเป่ย]

[อายุ: 19]

[วิทยายุทธ์: เคล็ดวิชาเดินฟ้า (ขั้นพื้นฐาน+)]

[ขอบเขต: ไร้ระดับขั้น]

[แต้มบุญ: 6]

[ตรวจพบวรยุทธ์·เคล็ดวิชาเดินฟ้า สามารถยกระดับได้ ต้องใช้แต้มบุญ 5 แต้ม จะยกระดับหรือไม่?]

"ยกระดับ!"

เจียงเป่ยตาเป็นประกาย ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เลือกยกระดับทันที

เคล็ดวิชาเดินฟ้านี้คือคัมภีร์หลอมร่าง ตอนนี้เขาฝึกถึงขั้นพื้นฐานแล้ว อีกก้าวหนึ่งก็สามารถก้าวเข้าสู่ขั้นที่หนึ่ง ถึงขั้นเข้าลำดับได้!

แต้มบุญนี้มาถูกเวลาพอดี จะสามารถหนีรอดไปได้หรือไม่ ก็ดูที่ก้าวนี้แล้ว!

ตามความคิดที่เคลื่อนไป กระแสความร้อนอันแรงกล้าก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเจียงเป่ยในทันใด เสียง "ครืดคราด" ดังมาจากเส้นเอ็นและกระดูก

ชั่วพริบตา พลังอันมหาศาลก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับกระแสน้ำ!

[วิทยายุทธ์: เคล็ดวิชาเดินฟ้า (ขั้นที่หนึ่ง)]

[ขอบเขต: ขั้นเก้าเล็ก]

[แต้มบุญ: 1]

"ดี!"

เจียงเป่ยดีใจใหญ่ยิ่งในใจ ร่างเดิมฝึกฝนอย่างลำบากหนึ่งปีสองปีก็ยังไม่ถึงระดับขั้น ตอนนี้เขาเพียงแค่คิดก็ทำได้แล้ว

นี่สิถึงเรียกว่าโกง!

ตอนนี้เขาที่ถึงระดับขั้น รู้สึกถึงพลังที่มหาศาลยิ่ง

ความมั่นใจในการหนีรอด และต่อกรกับอนารยชนระดับขั้นข้างนอก ก็เพิ่มขึ้นหลายส่วน

"ฆ่าพวกมันแล้วอย่างไร? วันนี้พวกเราอย่างไรก็ต้องตาย"

หวังทงพึมพำเหน็บแนมในทันใด จ้องมองศพไร้หัวสองศพนั้น ในแววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย

หากเขาสามารถนำผลงานจากอนารยชนทั้งสองกลับไปค่ายอักษรมรณะ ความดีความชอบทหารก็จะสะสมถึง 15 แต้ม ก็มีความหวังที่จะกลับไปยังค่ายของตนเอง

แทนที่จะอยู่ต่อในค่ายอักษรมรณะที่เก้าตายหนึ่งรอดและอันตรายยิ่งนี้

เจียงเป่ยหันไปมองเขาแวบหนึ่งอย่างเย็นชา ไม่สนใจอีก ตั้งสมาธิฟังความเคลื่อนไหวด้านบนห้องใต้ดิน

ตอนนี้ถึงระดับขั้นแล้ว ก็ต้องคิดหาทางว่าหนีออกไปอย่างไรแล้ว

ห้องใต้ดินนี้ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกพบ ไม่ใช่แผนการระยะยาว

"ที่นี่มีห้องใต้ดิน เปิดดู!"

"หลีกไป ข้ามา!"

ในเวลานี้เอง ก็มีเสียงหยาบคายดังมาจากด้านบนห้องใต้ดิน

"แย่แล้ว พวกอนารยชนมาแล้ว!"

จิตใจของเจียงเป่ยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

หวังทง เฉินหนิว และพวกนั้นใบหน้าซีดเผือดในฉับพลัน ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว ไม่คิดว่าจะถูกพบเร็วเพียงนี้

ชาวบ้านสองสามคนยิ่งเกือบตกใจจนหวีดร้องออกมา

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป