"พี่ทง ข้ายังไม่อยากตายเลย! ภรรยาข้ายังรออยู่ที่บ้าน ข้าอยากกลับบ้าน!"
"พี่ทง เจ้ารีบหาทางทีสิ! ในถิ่นทุรกันดารนี่ทำไมถึงมีพวกอนารยชนมากมายเช่นนี้?"
"ถามข้า ข้าคนนี้จะไปรู้ได้อย่างไรวะ?"
……
เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังแว่วเข้าหูเป็นระลอก
เจียงเป่ยค่อย ๆ ลืมตามอง ก่อนรู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง
ซ่า……ปวดเสียจริง……
ที่นี่ที่ไหนกัน?
เขาอดทนต่อความเจ็บปวดแล้วกวาดตามองรอบ ๆ ก็พบว่าตัวเองขดตัวอยู่ในทางเดินดินเหลืองแคบ ๆ
ด้านซ้ายมือมีชายฉกรรจ์สี่ห้าคนในชุดเกราะหนังยืนอยู่ มุมด้านขวาสุดมีชาวบ้านหลายคนซุกตัวอยู่
เจียงเป่ยใจกระตุกวูบ จึงขยับตัวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว ดินทรายที่ผนังดินด้านหลังร่วงกราวลงมา
"ข้ากำลังเดินทางกลับจากทำงานไม่ใช่หรือ? นี่พาข้ามาที่ไหนกัน?!"
เขาบีบฝ่ามือแรง ๆ ความเจ็บปวดจริง ๆ ทำให้แน่ใจว่านี่ไม่ใช่ภาพหลอน
ก่อนหน้านี้ระหว่างทางกลับบ้าน เขาถูกรถบรรทุกที่สวนมาชนกระเด็น
จากนั้นก็พร่าเลือนหมดสติไป
พอลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว การแต่งกายของคนตรงหน้า ล้วนไม่เหมือนคนยุคปัจจุบัน
หรือว่า……เขาข้ามภพมาแล้วงั้นรึ?!
ในฐานะเซียนอ่านนิยายออนไลน์ เจียงเป่ยรู้ดีว่าหลังถูกรถบรรทุกชนจนกระเด็นแล้วข้ามภพเป็นเรื่องปกติ เพียงแต่ไม่คิดว่าเรื่องเหลวไหลเช่นนี้จะเกิดขึ้นกับตน
"ซ่า!"
ในเวลานี้ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับกระแสน้ำ
ราชวงศ์ต้าเฉียน…ชายแดนด่านม้าเหล็ก…ทหารค่ายอักษรมรณะ…
เมื่อรับรู้ความทรงจำนี้ เจียงเป่ยก็มั่นใจว่าตนข้ามภพมาจริง ๆ!
เขาข้ามมายังโลกที่คล้ายคลึงกับยุคโบราณ กลายเป็นทหารธรรมดาผู้หนึ่งใน "ค่ายอักษรมรณะ" ชายแดน
โดยบังเอิญ ร่างเดิมก็ชื่อเจียงเป่ย วันนี้ได้รับคำจากหลินเจี๋ยแห่งค่ายเดียวกัน ว่าที่หมู่บ้านลั่วรื่อมีเพียงอนารยชนธรรมดาสามห้าคน จึงไปกวาดล้างเพื่อสร้างความดีความชอบทางทหารร่วมกับชายฉกรรจ์ข้าง ๆ พวกนี้
ใครจะคิดว่าข่าวกรองจะผิดเพี้ยนไปมาก จำนวนอนารยชนเพิ่มขึ้นไม่พอ ยังมีผู้แข็งแกร่งระดับขั้นแอบแฝงอยู่ด้วย!
ในโลกนี้ ระดับขั้นกับไม่ระดับขั้น แม้ต่างกันแค่คำเดียว แต่พละกำลังต่างกันราวฟ้ากับดิน ผู้แข็งแกร่งระดับขั้นคนหนึ่ง เพียงพอที่จะบดขยี้คนธรรมดาเจ็ดแปดคนได้อย่างง่ายดาย
พวกของร่างเดิมไม่อาจต้านทาน จึงหลบเข้าไปในห้องใต้ดินนี้โดยมีชาวบ้านในท้องถิ่นนำทาง
ส่วนร่างเดิมก่อนจะเข้าไปในห้องใต้ดิน ก็ถูกพวกอนารยชนทำร้าย ทำให้ทนไม่ไหว จึงเกิดการข้ามภพของเขาขึ้น
"ไม่ลำบากก็ไม่ข้ามภพจริง ๆ!"
ในใจของเจียงเป่ยขื่นขมยิ่ง แม้จะได้เกิดใหม่ครั้งหนึ่ง แต่การเริ่มต้นนี้……มันน่าสังเวชเกินไปหน่อยหรือไม่?
นิ้วทองคำล่ะ? ระบบล่ะ?
ไม่ใช่ว่าของจำเป็นของผู้ข้ามภพหรอกหรือ?
ทำไมตอนนี้ก็ยังไม่เห็นปรากฏ?
"พี่เป่ย! เจ้าฟื้นแล้ว! ยอดเยี่ยม!"
ขณะนั้น ทหารค่ายอักษรมรณะอีกหลายคนหันมามอง ในนั้นมีชายฉกรรจ์ผิวคล้ำคนหนึ่งกล่าวด้วยความดีใจ
ผู้นี้ชื่อเฉินหนิว ความสัมพันธ์กับร่างเดิมนับว่าไม่เลว
"ฟื้นแล้วก็รีบคิดหาทาง อย่าแกล้งตาย! พวกอนารยชนพวกนั้นกำลังค้นหาคนอยู่ข้างนอก!"
ข้างเฉินหนิว บุรุษคิ้วดกคนหนึ่งตวาดเสียงเย็น
เจียงเป่ยมองเขาแวบหนึ่ง ไม่สนใจ ค่อย ๆ พยุงร่างขึ้นจากพื้น
ผู้นี้ชื่อหวังทง เป็นคนอายุมากที่สุดในกลุ่มพวกเขา
งานวันนี้หลินเจี๋ยเป็นคนมาบอกร่างเดิม อ้างว่ามีเพียงอนารยชนธรรมดาไม่กี่คน
หวังทงและคนอื่น ๆ เพื่อหาความดีความชอบทหารจึงติดตามมาอย่างตื่นเต้น แต่ไม่คาดคิดว่าจะพบผู้แข็งแกร่งระดับขั้น จึงระบายความโกรธแค้นลงบนหัวเขา
"ต้องคิดหาทางแล้ว! จะตายอยู่ที่นี่ไม่ได้!"
เจียงเป่ยขมวดคิ้วแน่น จิตใจที่ต้องการมีชีวิตรอดพลุ่งสูงขึ้นในฉับพลัน
เขาไม่อยากเพิ่งข้ามภพมาก็รอตายที่นี่!
จำเป็นต้องช่วยเหลือตนเอง!
เขาปรับลมหายใจให้สงบ ทำใจให้เยือกเย็นลงก่อน ยามคับขันยิ่งต้องไม่ตื่นตระหนก
เขาหยิบดาบสั้นข้าง ๆ ขึ้นมากำไว้ในมือ พละกำลังของร่างเดิมนั้นแค่ฝึกวิทยายุทธ์เข้าขั้นพื้นฐานเท่านั้น
ในหมู่ทหารเหล่านี้อาจนับว่าไม่เลว
แต่ยังห่างไกลจากอนารยชนระดับขั้นที่อยู่ด้านนอกมาก ไปก็คือส่งตัวตาย
สายตาของเจียงเป่ยกวาดผ่านห้องใต้ดินที่ปิดทึบ ก่อนหันไปยังชาวบ้านที่ตัวสั่นงันงก "ที่นี่มีทางออกอื่นหรือไม่?"
"ไม่มี……"
หญิงสาวที่อุ้มเด็กผู้หนึ่งตอบด้วยเสียงสั่นเครือ ในแววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
จิตใจของเจียงเป่ยหนักอึ้ง เช่นนี้ไม่ใช่ทางออก หากพวกอนารยชนตั้งใจจะค้นหา การมาถึงก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา
เขากวาดตามองก็พบว่าข้างเท้ามีชายสองคนถูกมัดอย่างแน่นหนา ปากยังถูกยัดสิ่งของ ดิ้นรนอยู่ตลอด
คนพวกนี้ห่มหนังสัตว์ ในแววตามีแววดุร้ายฉายชัด นั่นคือพวกอนารยชนผู้โหดเหี้ยมนั่นเอง
"ทำไมไม่ฆ่าพวกมันเสีย? แล้วพาเข้ามาในห้องใต้ดินทำไม?"
เจียงเป่ยขมวดคิ้วแน่น ถามเสียงต่ำ
"จับอนารยชนเป็นหนึ่งคนเทียบเท่าความดีความชอบทางทหารสองส่วน! ฆ่าพวกมันแล้ว ความดีความชอบของข้าล่ะ?"
หวังทงหันหน้ามาด้วยสีหน้าหมองคล้ำ กล่าว
"เวลาไหนแล้วยังนึกถึงความดีความชอบทหารอีก? หากพวกมันก่อความเคลื่อนไหวแม้เพียงน้อยจนล่อให้พวกอนารยชนข้างนอกมา พวกเราก็ต้องตายทั้งหมด!"
เจียงเป่ยตวาดเสียงกร้าว
หวังทงกำลังจะโต้เถียง ผู้คนข้าง ๆ รีบดึงเขาไว้ "พี่ทง พี่เป่ยพูดมีเหตุผล ความดีความชอบทหารแม้ดี แต่ก็ต้องมีชีวิตจึงจะได้มันมา!"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ หวังทงอึกอักไม่พูดอะไรอีก
"ส่งดาบมา พวกเจ้าไม่ฆ่า ข้าจะฆ่าเอง!"
เจียงเป่ยตะคอกเบา ๆ แล้วแย่งดาบมาจากเฉินหนิว สายตาดั่งสายฟ้าพุ่งไปยังอนารยชนสองคนนั้น
นี่คือการฆ่าคนครั้งแรกของเขา แต่เขารู้ดีว่า ยามคับขันระหว่างเป็นตายเช่นนี้ หากแม้แต่ฆ่าคนยังขวยเขิน หวาดกลัว แล้วชั่วขณะต่อไป……ผู้ที่ตายก็คือเขาเอง!
เจียงเป่ยจับด้ามดาบแน่น สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ให้ชาวบ้านสองสามคนนั้นหันหน้าไป จากนั้นก็ฟันดาบลงไปฉับเดียว!
"ฟืบ!"
เลือดพุ่งกระจาย ศีรษะร่วงกลิ้งลงพื้น
แล้วก็ฟันอีกดาบ!
"ฟืบ!"
หัวของอนารยชนสองหัวนอนเรียงรายอยู่ในกองเลือด
เมื่อฆ่าสองคนแล้ว เจียงเป่ยก็ถอนหายใจออกมาเฮือก มือที่ถือดาบสั่นเล็กน้อย
ในเวลานี้ แถบข้อความระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเป็นระลอก
[สังหารคนชั่วช้าที่ทำบาปหนัก จะได้รับแต้มบุญตามสมควร ยิ่งศัตรูก่อกรรมมาก แต้มบุญที่ได้ก็มาก]
[ใช้แต้มบุญ เพิ่มความก้าวหน้าด้านวิทยายุทธ์ได้]
[ท่านสังหารอนารยชนชั่วช้าที่ก่อกรรมทำเข็ญหนึ่งคน แต้มบุญ +2]
[ท่านสังหาร…อนารยชน แต้มบุญ +4]
[แต้มบุญปัจจุบัน: 6]
"แต้มบุญ? นี่คือสุดยอดพลังวิเศษของข้าหรือไม่?"
จิตใจของเจียงเป่ยสั่นสะท้าน ยืนยันว่าข้อความแจ้งเหล่านี้มีเพียงตนเท่านั้นที่เห็น แล้วจึงเก็บงำความตื่นเต้นภายในไว้
สุดยอดพลังวิเศษมาช้าแต่ก็มา
เพียงสังหารคนชั่วก็จะได้รับแต้มบุญ ในชั่วเวลาเพียงไม่นาน เขาก็ได้รับ 6 แต้มบุญ!
ทันใดนั้น หน้าต่างข้อมูลส่วนบุคคลก็ลอยขึ้นตรงหน้า
[ชื่อ: เจียงเป่ย]
[อายุ: 19]
[วิทยายุทธ์: เคล็ดวิชาเดินฟ้า (ขั้นพื้นฐาน+)]
[ขอบเขต: ไร้ระดับขั้น]
[แต้มบุญ: 6]
[ตรวจพบวรยุทธ์·เคล็ดวิชาเดินฟ้า สามารถยกระดับได้ ต้องใช้แต้มบุญ 5 แต้ม จะยกระดับหรือไม่?]
"ยกระดับ!"
เจียงเป่ยตาเป็นประกาย ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เลือกยกระดับทันที
เคล็ดวิชาเดินฟ้านี้คือคัมภีร์หลอมร่าง ตอนนี้เขาฝึกถึงขั้นพื้นฐานแล้ว อีกก้าวหนึ่งก็สามารถก้าวเข้าสู่ขั้นที่หนึ่ง ถึงขั้นเข้าลำดับได้!
แต้มบุญนี้มาถูกเวลาพอดี จะสามารถหนีรอดไปได้หรือไม่ ก็ดูที่ก้าวนี้แล้ว!
ตามความคิดที่เคลื่อนไป กระแสความร้อนอันแรงกล้าก็หลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเจียงเป่ยในทันใด เสียง "ครืดคราด" ดังมาจากเส้นเอ็นและกระดูก
ชั่วพริบตา พลังอันมหาศาลก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างราวกับกระแสน้ำ!
[วิทยายุทธ์: เคล็ดวิชาเดินฟ้า (ขั้นที่หนึ่ง)]
[ขอบเขต: ขั้นเก้าเล็ก]
[แต้มบุญ: 1]
"ดี!"
เจียงเป่ยดีใจใหญ่ยิ่งในใจ ร่างเดิมฝึกฝนอย่างลำบากหนึ่งปีสองปีก็ยังไม่ถึงระดับขั้น ตอนนี้เขาเพียงแค่คิดก็ทำได้แล้ว
นี่สิถึงเรียกว่าโกง!
ตอนนี้เขาที่ถึงระดับขั้น รู้สึกถึงพลังที่มหาศาลยิ่ง
ความมั่นใจในการหนีรอด และต่อกรกับอนารยชนระดับขั้นข้างนอก ก็เพิ่มขึ้นหลายส่วน
"ฆ่าพวกมันแล้วอย่างไร? วันนี้พวกเราอย่างไรก็ต้องตาย"
หวังทงพึมพำเหน็บแนมในทันใด จ้องมองศพไร้หัวสองศพนั้น ในแววตาเต็มไปด้วยความเสียดาย
หากเขาสามารถนำผลงานจากอนารยชนทั้งสองกลับไปค่ายอักษรมรณะ ความดีความชอบทหารก็จะสะสมถึง 15 แต้ม ก็มีความหวังที่จะกลับไปยังค่ายของตนเอง
แทนที่จะอยู่ต่อในค่ายอักษรมรณะที่เก้าตายหนึ่งรอดและอันตรายยิ่งนี้
เจียงเป่ยหันไปมองเขาแวบหนึ่งอย่างเย็นชา ไม่สนใจอีก ตั้งสมาธิฟังความเคลื่อนไหวด้านบนห้องใต้ดิน
ตอนนี้ถึงระดับขั้นแล้ว ก็ต้องคิดหาทางว่าหนีออกไปอย่างไรแล้ว
ห้องใต้ดินนี้ไม่ช้าก็เร็วต้องถูกพบ ไม่ใช่แผนการระยะยาว
"ที่นี่มีห้องใต้ดิน เปิดดู!"
"หลีกไป ข้ามา!"
ในเวลานี้เอง ก็มีเสียงหยาบคายดังมาจากด้านบนห้องใต้ดิน
"แย่แล้ว พวกอนารยชนมาแล้ว!"
จิตใจของเจียงเป่ยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
หวังทง เฉินหนิว และพวกนั้นใบหน้าซีดเผือดในฉับพลัน ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว ไม่คิดว่าจะถูกพบเร็วเพียงนี้
ชาวบ้านสองสามคนยิ่งเกือบตกใจจนหวีดร้องออกมา