ตำบลซันเหมินไกลจากค่ายอักษรมรณะราว 100 ลี้
ถึงทุกคนจะควบม้าฝีเท้าดี แต่ก็ใช้เวลาเต็มหลายชั่วยามกว่าจะมาถึง
“พี่เจียง พี่หลิน! ข้างหน้านั่นคือตำบลซันเหมินแล้ว!”
เวลานี้ เย่เฟยนั่งอยู่บนหลังม้า ชี้ไปยังตำบลแห่งหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
“ดูท่าทางก็ไม่เห็นมีร่องรอยคนเถื่อนบุกรุกเลยนะ?”
มีคนพึมพำ
“จะมีคนเถื่อนหรือไม่ ต้องไปดูถึงจะรู้ไม่ใช่หรือ? นี่เป็นภารกิจที่รองหัวหน้าค่ายส่งมาให้ด้วยตัวเอง หรือพวกเจ้าคิดจะกล้าขัดคำสั่งงั้นหรือ?”
หลินเจี๋ยหัวเราะเบา ๆ จากนั้นก็กระตุ้นม้าให้ทะยานออกไปข้างหน้า
เจียงเป่ยเห็นดังนั้น แววตาก็เคร่งขรึม
ตลอดทางเขาระมัดระวังยิ่ง
แต่หลินเจี๋ยกลับไม่ได้ลงมือ
เขาคาดว่าในกลุ่มคนเหล่านี้ น่าจะมีแค่ไม่กี่คนที่ถูกหลินเจี๋ยซื้อตัวไว้เท่านั้น ไม่ใช่ทั้งหมด
มิเช่นนั้นหากซื้อตัวทั้งหมดได้แล้ว ลงมือระหว่างทางย่อมสะดวกกว่ามาถึงตำบลซันเหมินแน่!
เจียงเป่ยกวาดตามองรอบ ๆ ตำบล พบเป็นเพียงเนินเขาเล็ก ๆ ไม่ได้มีอะไรผิดสังเกต
ต่อมา เขาจึงกระตุกบังเหียน ควบม้าไปกับเย่เฟยและคนอื่น ๆ
ครู่ต่อมา ทุกคนก็มาถึงกลางตำบลซันเหมิน
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะทะหน้ามาทันที
บนถนนเต็มไปด้วยรอยเลือด ซากศพแขนขาขาดกระจัดกระจายอยู่ทุกหนแห่ง แม้แต่ศพที่สมบูรณ์ก็ยังเห็นไม่กี่ร่าง
“ถูกคนเถื่อนบุกรุกจริง ๆ ด้วย ไอ้พวกชั่วช้านี่!”
เย่เฟยเห็นดังนั้นก็โกรธจนตาลุก มือที่ถือบังเหียนยิ่งกำแน่นขึ้นอีกสองสามส่วน
เจียงเป่ยเองก็แววตาเคร่งขรึม พวกคนเถื่อนเผาฆ่าชิงทรัพย์ มองชีวิตคนเหมือนหญ้าแห้ง
สภาพของตำบลซันเหมินน่าเวทนายิ่งกว่าหมู่บ้านลั่วรื่อเมื่อวานมากนัก