“นายสิบเซี่ย พวกเขาคือทหารที่กลับมาจากตำบลซันเหมินขอรับ”
เซี่ยงคุนรีบยิ้มประจบเอ่ยขึ้น
เจียงเป่ยได้ฟัง ในใจก็อุทานเงียบ ๆ ว่าสมเป็นดังคาด
ก่อนหน้านี้เขาก็กำลังคิดอยู่
ค่ายอักษรมรณะนี้ปกติแม่ทัพจากค่ายอื่นล้วนไม่แยแสจะเหยียบย่างมาที่นี่ แต่จู่ ๆ ก็มีผู้หนึ่งมาถึง มิหนำซ้ำยังมาตรง ๆ เช่นนี้ คงเป็นพี่เขยของหลินเจี๋ยเป็นแน่
ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
เขาทราบก่อนหน้านี้แล้วว่าพี่เขยของหลินเจี๋ยมีนามว่าเซี่ยไคเยว่ เป็นนายสิบแห่งค่ายอักษรติง พอเซี่ยงคุนเอ่ยเรียก ‘นายสิบเซี่ย’ ก็ทำให้เขาเข้าใจทุกสิ่งในทันที
“มาไวเสียจริง”
เจียงเป่ยครุ่นคิดในใจ
ดูท่าเซี่ยไคเยว่คงจะพบศพของหลินเจี๋ยหลังจากบดขยี้คนเถื่อนที่ตำบลซันเหมิน แล้วจึงตรงมายังค่ายอักษรมรณะนี้
โดยเข้าใจว่าหลินเจี๋ยถูกพวกเขาสังหาร
เซี่ยไคเยว่กวาดสายตามองเจียงเป่ย เย่เฟย และคนอื่น ๆ แววตาสองข้างเปล่งประกายอำมหิตน่าสะพรึง ถึงขั้นทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวยะเยือก “หลินเจี๋ยตายแล้ว พวกเจ้ารู้หรือไม่?”
“อะไรนะ? หลินเจี๋ยตายแล้ว?”
“เขา…ถูกคนเถื่อนสังหารรึ?”
คำพูดนี้ร่วงลง สีหน้าของเย่เฟยและพวกก็เปลี่ยนไปก่อน หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่อยากเชื่อ
เจียงเป่ยเองก็เบิกตากว้าง ริมฝีปากถึงกับสั่นระริก ตามด้วยการกำหมัดแน่น “ไม่นึกเลยว่าหลินเจี๋ยจะ…ไอ้พวกคนเถื่อนชั่วช้านี่!”
ส่วนเซี่ยไคเยว่ พอถามคำถามนี้ออกไปแล้ว สายตาก็จับจ้องไปยังนัยน์ตาของทุกคนในทันที ต้องการดูว่าใครที่ประหลาดใจจริง ใครที่กำลังเสแสร้ง
แต่ไม่คิดเลยว่าการจับผิดอย่างเข้มงวดหลายต่อหลายหน กลับไม่มีผู้ใดแสดงอาการเสแสร้งเลยแม้สักคน