นี่คือครั้งแรกที่เฉียวเจียวเจียวพบว่า เมื่อนางใช้ของในซื้อขายบุญกุศล กลางฝ่ามือของนางจะเปล่งแสงทอง
เพียงแต่ยามนี้ นางไม่มีแก่ใจใส่ใจรายละเอียดพวกนี้ เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของจั่วอันหนิง นางก็ปวดใจยิ่งนัก
[พี่อันหนิงอย่ากลัว เจียวเจียวจะช่วยท่าน! ท่านจะไม่เป็นอะไรแล้ว!]
เฉียวจงกั๋วยืนอยู่หลังโขดหินจำลอง ได้ยินเสียงร้องอันร้อนรนของฮูหยินเฉียว ก็รู้ว่าจั่วอันหนิงต้องถูกทำร้าย
เขายืนสงบนิ่งอยู่ในความมืด ร่างสูงใหญ่หนักแน่นดั่งขุนเขา ทว่าคิ้วเข้มบึ้งตึง ใบหน้างามสง่าแสดงความดุดันน่าเกรงขาม
ทันใดนั้นเขากลับตัวเดินออกไป ที่ปากทางเข้าฉากค่ายไม้ฮ่วย จั่วฉีกับเฉียวฉืออู่กำลังรออยู่
เฉียวจงกั๋วกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "ยาองค์หญิงใหญ่นั้นชั่วร้ายแปลกประหลาดนัก เพียงแค่เข้าใกล้นาง ได้กลิ่นหอมนั้น ก็ยากจะควบคุมตนได้"
"นางกล้าใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้ในจวนตระกูลเฉียว ก็ควรนึกถึงวันที่มันจะย้อนกลับมาทำร้ายตน!"
จั่วฉีกับเฉียวฉืออู่ไม่ค่อยได้เห็นเฉียวจงกั๋วโกรธเช่นนี้นัก ทั้งสองก้มตัวพร้อมกัน คารวะพลางกล่าวว่า "ขอท่านแม่ทัพออกคำสั่ง!"
ดวงตาเฉียวจงกั๋วดุดัน "บัดนี้อยู่ในจวนตระกูลเฉียว หากองค์หญิงใหญ่ต้องเสียความบริสุทธิ์ไปจริง พวกเราก็ยากจะปฏิเสธความรับผิด"
"เช่นนั้น พวกเจ้าสองคนรีบนำสาวใช้คนสนิททั้งสี่ขององค์หญิงไปที่นั่น ให้แน่ใจว่าต้องเกิดอะไรขึ้น!"
"แล้ว... นำไท่จื่อไปที่นั่นด้วย! บอกว่า ข้ามีธุระต้องตามหาไท่จื่อ ขอให้ไท่จื่อโปรดให้เกียรติมาพบ!"