หลังกลับตำหนัก ข้าสั่งให้ทุกคนออกไป เหลือเพียงเจียนชิวคอยปรนนิบัติข้าเข้านอน
เจียนชิวช่วยข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางกล่าวด้วยท่าทีสงบนิ่งที่ฝืนแสร้งว่า “เหนียงเหนียงไม่ต้องร้อนพระทัย เรื่องที่พระสนมซีแท้งบุตรเดิมทีก็ไม่เกี่ยวกับเหนียงเหนียง ยามนี้ฝ่าบาทเพียงยังทรงกริ้วอยู่ รอให้ฝ่าบาททรงสืบจนกระจ่าง ทางตันของเหนียงเหนียงก็จะคลี่คลายเองเพคะ”
สืบจนกระจ่างหรือ? ความเย็นชาแผ่ซ่านในใจข้า เรื่องราวในวังแห่งนี้ไม่เคยมีสิ่งใดกระจ่างชัด หากทุกเรื่องกระจ่างชัด ข้าผู้นี้ยังจะเป็นฮองเฮามาจนถึงวันนี้ได้หรือ ข้าถามตนเองว่าไม่ใช่คนดีมีเมตตา เมื่อได้กลับมาเกิดใหม่ในช่วงเวลานี้ ต่อให้ข้าสำนึกเสียใจกับเรื่องบางอย่างในอดีต ก็สายเกินแก้แล้ว มิสู้เดินบนเส้นทางนี้ให้ถึงที่สุด เป็นคนใจดำแล้วจะอย่างไร นับแต่โบราณมา ผู้ชนะเป็นราชา ผู้แพ้เป็นโจร ขอเพียงวันหน้ามีอำนาจอยู่ในมือ ไม่ว่าพงศาวดารหรือใจผู้คนจะบันทึกและมองข้าเช่นไร แล้วจะสำคัญอันใด
แม้คิดเช่นนี้ ข้าก็ไม่อาจแบกรับความผิดที่ตนไม่ได้ก่อได้เป็นอันขาด อย่างไรก็ต้องหาวิธีทำให้ฝ่าบาทเชื่อข้าให้ได้
ข้ามองเจียนชิว แม้สีหน้านางจะสงบนิ่ง แต่ข้ามองเห็นความกังวล ความตื่นตระหนก และความไม่สบายใจที่ซ่อนอยู่ในแววตา นางยังฝืนปลอบข้า หากจะกล่าวว่าในวังนี้มีผู้ใดจริงใจต่อข้าอยู่บ้าง ก็มีเพียงนางเท่านั้น เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ น้ำตาข้าก็เอ่อคลอ นางติดตามข้ามาทั้งชีวิต แต่ข้ากลับทำลายชีวิตนางไปด้วย เมื่อนึกถึงชาติก่อนที่นางวางยาพิษเจินหวนจนถูกส่งไปยังกรมอาญา ต้องทนทรมานสารพัดแต่สุดท้ายก็ยังไม่ยอมเอ่ยถ้อยคำใดเพื่อกล่าวโทษข้า แล้วตายอย่างเดียวดายในสถานที่อันเต็มไปด้วยเลือดและความมืดมิดแห่งนั้น กระทั่งศพยังไม่มีผู้ใดช่วยเก็บ ข้าก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน หากชาตินี้ยังมีโอกาส ข้าจะมอบจุดจบที่ดีให้นางเป็นแน่
คงเพราะเห็นว่าดวงตาข้าแดงก่ำ เจียนชิวจึงรีบคุกเข่าลงกล่าวว่า “เหนียงเหนียงอย่าได้เสียพระทัย เรื่องนี้ต้องมีทางพลิกผันแน่ ฝ่าบาทเพียงสั่งกักบริเวณเหนียงเหนียง เหนียงเหนียงก็ยังเป็นฮองเฮาแห่งวังหลวง จะไม่เป็นอันใดเพคะ หากถึงคราวจำเป็น เรายังให้ซานอาเกอช่วยทูลขอพระเมตตาแทนเหนียงเหนียงได้ อีกทั้งยังให้คนในตระกูลอู๋ลาราไปกล่าวคำสองสามคำแทนเหนียงเหนียงในราชสำนัก เรื่องนี้ย่อมสงบลงได้แน่เพคะ”
ข้าพยุงเจียนชิวให้ลุกขึ้น พยายามสงบอารมณ์แล้วกล่าวเสียงเรียบว่า “ฮองเฮาหรือ? ฮองเฮาผู้นี้ก็เป็นเพียงขุนนางคนหนึ่งของฝ่าบาทเท่านั้น เมื่อฝ่าบาททรงไว้วางใจ ข้าก็อยู่เหนือคนนับหมื่น แต่หากวันใดฝ่าบาทไม่ทรงเชื่อใจ ข้าจะยังนับเป็นอะไรได้”
เจียนชิวปลอบว่า “เหนียงเหนียงทรงกังวลเกินไปแล้ว ฝ่าบาททรงให้เกียรติเหนียงเหนียงมาโดยตลอดเพคะ”
ข้าส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น ให้เกียรติหรือ? ระหว่างสามีภรรยาเหลือเพียงความให้เกียรติ ช่างเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก
ข้าไม่อยากครุ่นคิดถึงความรักความแค้นเหล่านั้นอีก ชีวิตเกี่ยวพันถึงความเป็นความตาย ข้าเพียงยังไม่ถูกจับกุมเท่านั้น หากหลงเยว่ยืนกรานว่าข้าเป็นผู้ผลักเจินหวน อีกทั้งฉีเยว่ปินกับเฝิงรั่วเจาซึ่งกุมอำนาจดูแลวังหลังอยู่ในยามนี้คอยโหมกระพือ เรื่องที่ข้าจะกลับไปสู่จุดจบเช่นชาติก่อนก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา สิ่งสำคัญที่สุดในยามนี้คือหาทางหลุดพ้นจากทางตัน
ข้าสั่งเจียนชิวว่า “สิ่งที่เจ้าพูดเมื่อครู่ ห้ามทำเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องไปกำชับซานอาเกอแทนข้า อย่าได้กล่าวแทนข้าเป็นอันขาด นั่นจึงจะเป็นการช่วยข้า ยามนี้...” ข้าครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “แม้ถูกกักบริเวณ แต่ข้าก็ยังเป็นฮองเฮาแห่งวังหลวง พวกเจ้าเข้าออกได้ ทหารองครักษ์ย่อมไม่ขัดขวาง เจียนชิว มีบางเรื่องที่ข้าต้องกำชับเจ้า จงไปจัดการแทนข้า” ข้ากุมมือเจียนชิวไว้แน่น “เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของข้า จวนตัวแล้ว ข้าคงต้องพึ่งเจ้า” เจียนชิวพยักหน้า “เพคะ เหนียงเหนียงโปรดสั่งมา บ่าวยินดีตายหมื่นครั้งโดยไม่ปริปากเพคะ”
ข้ากำชับเจียนชิวอย่างละเอียด ก่อนถอดปิ่นปักผมและเครื่องประดับแล้วเข้านอน ผ้าห่มไหมนุ่มลื่นคลุมร่าง บวกกับหมอนนุ่มปักลายซูโจว ที่แท้ก็สบายถึงเพียงนี้ ชาติก่อนถูกกักขังอยู่นาน แม้ไม่ขาดแคลนเสื้อผ้าอาหาร ทว่าในใจก็มีอารมณ์พลุ่งพล่านที่ไม่อาจสงบลงได้เสมอ เมื่อนึกถึงปีเหล่านั้นที่ข้าผ่านไปตามลำพังในตำหนักจิ่งเหริน ดูเหมือนข้าจะลืมไปนานแล้วว่าการได้นอนหลับอย่างสบายใจสักครั้งเป็นความสุขเพียงใด บัดนี้พอล้มตัวลง ความเหนื่อยล้าก็ถาโถมเข้ามาทั้งหมด ข้าฝืนข่มอารมณ์ซับซ้อนในใจ ไม่ว่าจะเป็นความยินดีที่ได้กลับมาเกิดใหม่ หรือความหวาดหวั่นต่ออนาคตที่ไม่แน่นอน ล้วนถูกโยนทิ้งไว้เบื้องหลัง ข้าหลับสนิทตลอดคืนโดยไม่ฝัน
เพราะถูกกักบริเวณ พิธีคารวะเช้าเย็นของฝ่ายในจึงงดไป ข้าจึงได้พักผ่อนอย่างสบาย กว่าจะตื่นก็เลยยามสายไปแล้ว เจียนชิวกับหร่านตงช่วยข้าล้างหน้าหวีผม ครั้นเห็นว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้ เจียนชิวก็แอบกระซิบข้างหูข้าว่า “เรื่องที่เหนียงเหนียงสั่ง บ่าวจัดการเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เสี่ยวเซี่ยจื่อบอกให้เหนียงเหนียงวางพระทัย เขาจะนำความไปบอกให้ถึงที่แน่นอนเพคะ” ข้าพยักหน้า นับเป็นข่าวดี เสี่ยวเซี่ยจื่อผู้นี้แม้ฉลาดหลักแหลม แต่ซูเผยเซิ่งเป็นขันทีเก่าที่ฝ่าบาททรงใช้งานมาหลายสิบปี ต่อให้เขามีความสามารถเพียงใดก็ยังไม่อาจก้าวข้ามไปได้ ข้าเข้าหาเขาเพราะเห็นแก่ใจที่ไม่ค่อยรู้จักสงบเสงี่ยมของเขา ตั้งใจหาทางให้ความทะเยอทะยานมีที่ทางเท่านั้น
ชาติก่อนข้าไม่เข้าใจ และยังดูแคลนด้วยว่า ในฐานะฮองเฮา ข้าจะต้องลดตัวถึงขั้นไปผูกไมตรีกับขันทีข้างกายฝ่าบาทเพื่อสืบพระทัยได้อย่างไร เรื่องที่เจินหวนยอมส่งคนสนิทข้างกายไปผูกไมตรีกับบ่าวรับใช้เช่นนั้น ข้าไม่มีทางทำเด็ดขาด ทว่าการได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้งทำให้ข้าจำต้องยอมรับว่า ความหยิ่งทะนงเกินไปของข้าก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ข้าพินาศ บัดนี้เมื่อมีโอกาสกลับมาอีกครั้ง ข้าต้องใช้ทุกสิ่งที่ใช้ประโยชน์ได้
ยามนี้ข้าให้เสี่ยวเซี่ยจื่อช่วยพูดจาเข้าหูฝ่าบาทสักสองสามคำ ทั้งยังมอบโอกาสให้เขาได้แสดงฝีมือต่อหน้าฝ่าบาท หากเขาคว้าโอกาสนี้ไว้ได้ วันหน้าข้ายังมีโอกาสสนับสนุนเขาอีกมาก
ข้าถามเจียนชิวว่า “ทางชุยจิ่นซีจัดการเรียบร้อยหรือยัง” เจียนชิวพยักหน้า “เหนียงเหนียงโปรดวางพระทัยเพคะ” ข้าพยักหน้าพลางยิ้มน้อย ๆ หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นข้าถูกกักบริเวณ อีกทั้งซานอาเกอเกิดเรื่อง ความรอบคอบของเจียนชิวคงเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรกจริง ๆ
ผ่านไปเพียงสองวันเท่านั้น เช้าวันนี้ข้ายังอ่านหนังสือไม่ทันกี่หน้า ฝ่าบาทก็เสด็จมาตำหนักจิ่งเหรินด้วยพระองค์เอง โดยมีเสี่ยวเซี่ยจื่อติดตามมาด้วย
ข้าคำนับอย่างอ่อนช้อย “ขอฝ่าบาททรงพระเจริญเพคะ”
ฝ่าบาทประทับลง มองข้าพลางตรัสว่า “ฮองเฮา ลุกขึ้นเถิด”
ข้าลุกขึ้นนั่งลงข้างหนึ่ง พระองค์ทอดพระเนตรข้าแวบหนึ่งแล้วตรัสอย่างไม่ใส่พระทัยว่า “วันนี้ฮองเฮาแต่งกายเรียบง่ายยิ่งนัก”
ข้าก้มมองตนเอง เพราะถูกกักบริเวณ ข้าจึงสวมเพียงชุดกระโปรงสีฟ้าน้ำจาง ๆ แทบไร้สีสัน ไม่ได้สวมเครื่องประดับมุกบนศีรษะสักชิ้น เส้นผมดำขลับทั้งศีรษะเพียงใช้ปิ่นรวบไว้ลวก ๆ มองดูแล้วก็คล้ายภรรยาจากตระกูลมั่งคั่งธรรมดาผู้หนึ่ง แต่ก่อนข้ารักษาความสง่างามของฮองเฮาอยู่เสมอ ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใด เครื่องแต่งกายทั่วร่างก็ไม่เคยมีข้อบกพร่อง แม้แต่ในตำหนักของตนก็ยังหรูหราไร้ผู้ใดเทียบ ยามนี้เมื่อนึกย้อนกลับไปก็ไม่รู้ว่าทำไปเพื่อให้ใครดู ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก หลังกลับมาเกิดใหม่ ข้าจึงปล่อยให้ตนเองเกียจคร้านขึ้นสักหน่อย ถือเสียว่าได้เสวยสุขกับอิสระบ้าง
แต่คำพูดเช่นนี้กล่าวต่อหน้าฝ่าบาทไม่ได้ ข้าหลุบตาแสร้งเศร้าแล้วกล่าวว่า “เฮ้อ ในวังสูญเสียเด็กไปคนหนึ่ง หม่อมฉันก็เศร้าใจยิ่งนัก แม้ในฐานะฮองเฮาจะไว้ทุกข์ไม่ได้ แต่แต่งกายเรียบง่ายเพื่อแสดงความอาลัยก็พอทำได้เพคะ” ข้าหยุดครู่หนึ่งแล้วมองฝ่าบาท “ฝ่าบาทเสด็จมาในยามนี้ เพราะเรื่องเมื่อวันก่อนมีข้อสรุปแล้วหรือเพคะ ได้เสด็จไปเยี่ยมพระสนมซีหรือยัง นางเป็นอย่างไรบ้างเพคะ”
เดิมทีฝ่าบาททอดพระเนตรข้าอย่างเย็นชาไร้สีหน้า ครั้นได้ยินเช่นนั้น สีพระพักตร์ก็ผ่อนคลายลงบ้าง พระองค์ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายพระพักตร์ “ยัง วันนั้นคนมากปากมาก เราถูกเสียงอื้ออึงรบกวนจนวุ่นวาย น่ารำคาญยิ่งนัก หลงเยว่ร้องไห้อาละวาดไม่หยุดอยู่ที่ตำหนักหย่างซิน เราจึงให้พระสนมจิ้งพากลับไปก่อน ส่วนพระสนมซี...เราไปเยี่ยมนางแล้ว สุขภาพยังไม่ดี หมอหลวงบอกว่าการแท้งบุตรทำลายรากฐานร่างกาย ยากจะตั้งครรภ์อีก นางพบเราแล้วไม่พูดอะไร แต่เราเห็นนางหม่นหมอง เราก็ไม่สบายใจ ฮองเฮา เรื่องวันนั้น...เราอยากฟังว่าเจ้าจะกล่าวเช่นไร”
เจินหวนเป็นเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร ข้าลอบยิ้มในใจ แต่ก่อนหฺวาเฟยชอบเยาะเย้ยนางว่าเป็นหญิงแพศยาที่เสแสร้งเกินเหตุ ก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล เพียงแต่นางไม่ได้ร้องไห้อาละวาดกระเง้ากระงอดต่อฝ่าบาทเหมือนคราวแท้งบุตรครั้งแรก อย่างไรเสียนางก็ยังเกรงว่าข้ายังคงเป็นฮองเฮา หลายปีผ่านไป เจินหวนเติบโตขึ้นมากจริง ๆ
ข้าแสร้งทำท่าหม่นหมอง แล้วถอนหายใจก่อนมองฝ่าบาท แววตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา ข้ากล่าวว่า “ฝ่าบาท หม่อมฉันกับพระสนมซีมีความเข้าใจผิดกันมากมาย โดยเฉพาะหลังเรื่องหยดโลหิตพิสูจน์สายเลือดครั้งก่อน พระสนมซีก็ยิ่งเห็นว่าหม่อมฉันจงใจคิดร้ายอยู่บ่อยครั้ง แต่เรื่องที่หม่อมฉันไม่ได้ทำ หม่อมฉันไม่อาจและไม่กล้ายอมรับจริง ๆ จนถึงวันนี้ เราเป็นสามีภรรยากันมาตั้งแต่วัยเยาว์ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปี หม่อมฉันมีเพียงคำถามเดียวอยากทูลถามฝ่าบาท...ฝ่าบาทยังทรงเชื่อใจหม่อมฉันอยู่หรือไม่เพคะ”
ฝ่าบาททอดพระเนตรข้า ข้าไม่อาจแยกแยะสีพระพักตร์ได้ ก็จริงอยู่ พระองค์เป็นถึงประมุขแคว้น เป็นผู้ชนะคนสุดท้ายในการแย่งชิงบัลลังก์ระหว่างพระโอรสทั้งเก้า แม้สถานการณ์อันตรายถึงเพียงนั้น พระองค์ยังทรงฝ่าฟันขึ้นมาได้ จะเป็นคนที่แสดงอารมณ์ออกทางสีหน้าให้ผู้อื่นอ่านออกง่าย ๆ ได้อย่างไร เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้ากับพระองค์เป็นสามีภรรยากันมาตั้งแต่วัยเยาว์ ผ่านทางมาด้วยกัน ข้าย่อมมั่นใจว่าพอเข้าใจพระองค์อยู่บ้าง แต่ก่อนในสายพระเนตร ข้าคงเป็นคนคร่ำครึน่าเบื่อ ยึดติดกับแบบแผน ความสามารถด้านหมากล้อม พิณ อักษร และภาพวาด นอกจากลายมือที่พอเข้าตาบ้างแล้ว ที่เหลือก็ไม่มีสิ่งใดโดดเด่น เป็นเพียงคุณหนูตระกูลใหญ่ธรรมดา ไร้ความน่าสนใจยิ่งนัก ดังนั้นแม้ได้รับความไม่เป็นธรรม ข้าก็คงกล้ำกลืนลงไปอย่างใจกว้าง ทว่าวันนี้ข้าจงใจแสดงความอ่อนแอ ทั้งยังลองหยั่งเชิงพระองค์ พระองค์เคยเห็นข้าเป็นเช่นนี้ที่ไหนกัน ยิ่งกว่านั้น ข้าเป็นถึงฮองเฮา แต่กลับตกอยู่ในสภาพอับจนช่วยตนเองไม่ได้ จำต้องวิงวอนขอความเชื่อใจจากพระองค์ อีกทั้งข้า...ก็เป็นน้องสาวของฉุนหยวน
พระองค์เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้าแล้วตรัสว่า “ว่ามา เราอยากฟัง”
เช่นนี้แสดงว่ายังทรงเชื่อใจอยู่บ้าง แม้พระองค์จะสงสัยข้าเรื่องหยดโลหิตพิสูจน์สายเลือด แต่พระองค์ก็ไม่อาจควบคุมพระทัยที่ได้รับอิทธิพลจากฉุนหยวน จึงจำต้องเผื่อแผ่ความเมตตาให้ข้าอยู่หลายส่วน
ข้าก้มหน้ากล่าวว่า “เพคะ ดังที่พระสนมซีกล่าว วันนั้นหม่อมฉัน...มีปากเสียงกับนางจริง ๆ”
ความสงสัยในดวงพระเนตรของฝ่าบาทแทบปรากฏชัด พระองค์คงอยากถามสิ่งใด ข้าย่อมเข้าใจดี ข้าจึงกล่าวต่อว่า “พระสนมซีอาจคิดมากเพราะกำลังตั้งครรภ์ นางจับมือหม่อมฉันไว้ไม่ยอมปล่อย คุกเข่าอยู่บนพื้นวิงวอนให้หม่อมฉันไว้ชีวิตเด็กในครรภ์ ถ้อยคำแทบไม่เป็นภาษา หม่อมฉันอยากพยุงนางขึ้นมาแล้วค่อยพูดคุยกันดี ๆ แต่นางไม่ยอม ทั้งยังกล่าวกับหม่อมฉันซ้ำ ๆ ว่าหม่อมฉันทำให้เด็กคนแรกของนางต้องตาย แล้วยังกล่าวถึงเรื่องที่หม่อมฉันทำให้พระสนมหนิงไม่อาจมีบุตร รวมถึงทำให้หฺวาเฟยไม่อาจมีบุตร ชี้นิ้วกล่าวโทษหม่อมฉันทุกเรื่อง ทั้งยังชี้ไปที่พระพุทธรูป บังคับให้หม่อมฉันสาบานต่อหน้าพระพุทธองค์ว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่ฝีมือหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่อยากทะเลาะกับนางจริง ๆ อีกทั้งนางยังพาดพิงถึงหฺวาเฟย...หม่อมฉันไม่อยากให้คนภายนอกได้ยิน จึงคิดจะออกไปโดยเร็ว แต่หลังจากหม่อมฉันดึงนางให้ลุกขึ้นแล้วเพิ่งปล่อยมือ พระสนมซีก็พุ่งเข้าใส่แท่นบูชาพระพุทธรูปที่อยู่ข้าง ๆ พอหม่อมฉันได้สติ...พระสนมซีก็ล้มลงบนพื้นแล้วเพคะ”
เรื่องราวครึ่งจริงครึ่งเท็จออกจากปากข้า หรืออาจกล่าวได้ว่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นความจริง เพียงแต่ข้าจงใจยัดเรื่องหฺวาเฟยเข้าไปในคำกล่าวหาของพระสนมซี สิ่งที่ข้าต้องการก็คือแทงใจฝ่าบาท จะโทษก็ต้องโทษเจินหวนที่จงใจยั่วโทสะข้าในยามที่หลบเลี่ยงผู้คน แม้แต่พระสนมตวนกับพระสนมจิ้งก็เพียงได้ยินพวกเราทะเลาะกัน แต่ไม่ได้ยินชัดว่าพูดอะไร ดังนั้นถ้อยคำที่กล่าวกัน ฝ่าบาทก็ไม่อาจฟังความจากปากเจินหวนฝ่ายเดียวได้
เป็นข้าที่โง่เขลาเกินไปในชาติก่อน ติดกับดักของเจินหวนและร้อนรนพิสูจน์ความบริสุทธิ์ อารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป จึงเปิดช่องให้เจินหวนใส่ร้ายข้า
ฝ่าบาทขมวดพระขนงแล้วทอดพระเนตรข้า “นาง...กล่าวเช่นนี้จริงหรือ”
ข้าพยักหน้า “หม่อมฉันไม่กล้าปิดบังฝ่าบาท บางทีฝ่าบาทอาจสอบถามองค์หญิงหลงเยว่ได้ แม้หลงเยว่จะชี้ตัวหม่อมฉันด้วยตนเองว่าผลักพระสนมซี แต่หม่อมฉันก็ไม่ทราบว่าขณะนั้นหลงเยว่ยืนอยู่ตรงไหน บางทีในสายตาของหลงเยว่ ร่างของคนทั้งสองไขว้ทับกันจนนางมองไม่ชัดก็เป็นได้ เช่นนี้หลงเยว่จึงชี้ตัวหม่อมฉันก็สมเหตุสมผล หรือบางที...หลงเยว่อาจได้ยินว่าพวกเราพูดสิ่งใดกันก็เป็นได้เพคะ”
ฝ่าบาทเงียบไปอีกนาน ข้ารู้ว่าพระองค์กำลังคิดอะไร ความผิดเหล่านั้นมีผู้รับผิดชอบไปแล้ว ผู้ที่ทำให้เด็กคนแรกของเจินหวนต้องตายคือสกุลอัน ส่วนผู้ที่ทำให้พระสนมหนิงเป็นเช่นนั้นคือฉีเฟย ทั้งสองคนล้วนจากโลกนี้ไปแล้ว คำกล่าวเหล่านี้จึงไร้หลักฐานยืนยัน ยิ่งกว่านั้น ในสายพระเนตรของฝ่าบาท เรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวกับข้าจริง ๆ ส่วนเรื่องหฺวาเฟย...ฝ่าบาททรงรู้ความจริงดีกว่าข้า ยามนี้เมื่อนึกถึงหฺวาเฟยที่ตายอย่างอนาถ สิ่งแรกที่ฝ่าบาทผู้ชราลงทุกวันนึกถึง ย่อมไม่ใช่ตระกูลฝ่ายมารดาของนางที่มีคุณความชอบสูงจนเป็นภัยต่อราชบัลลังก์ แต่เป็นพระสนมคนโปรดผู้เคยงดงามเจิดจรัสและเปี่ยมเสน่ห์เมื่อครั้งนั้น นางตายอย่างไรไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือหากคนที่เอ่ยถึงเรื่องนี้คือเจินหวน...ฝ่าบาทคงยังไม่ลืมว่าซูเผยเซิ่งกราบทูลตอบไว้อย่างไร เจินหวนไปส่งหฺวาเฟย แต่หฺวาเฟยกลับพุ่งศีรษะชนจนตายในตำหนักเย็น
ดังที่ข้ายึดมั่นมาโดยตลอด ความจริงคืออะไรไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือผู้คนเชื่อสิ่งใด
ฝ่าบาททรงดื่มชาจนหมดถ้วย ข้าเพียงปรนนิบัติอย่างเงียบเชียบ ไม่แสดงท่าทีอยากแก้ต่างให้ตนเองเป็นพิเศษ เมื่อทรงดื่มชาหมดแล้ว พระองค์ก็วางถ้วยชาและลุกขึ้น ตรัสเสียงเรียบว่า “เราจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างอย่างแน่นอน ช่วงนี้คงต้องให้ฮองเฮาลำบากชั่วคราว”
เมื่อได้ยินคำว่าลำบาก ข้าก็คลายใจ ลุกขึ้นกล่าวว่า “หม่อมฉันไม่ลำบากเพคะ ฝ่าบาททรงพระปรีชาและเฉียบแหลม เรื่องนี้ย่อมกระจ่างในไม่ช้า หม่อมฉันเชื่อฝ่าบาทเพคะ”
พระองค์พยักหน้าแล้วเสด็จจากไป
ข้าคำนับอย่างนอบน้อม “หม่อมฉันขอส่งเสด็จฝ่าบาทเพคะ”