ลืมตาขึ้นมา หลงเยว่ก็กล่าวหาว่าข้าผลักเหนียงเหนียงซี

ตอนที่ 1 สิ้นลม

4 นาที· 824 คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“ชาตินี้และชาติหน้า เราจะไม่พบกันอีก ชาตินี้และชาติหน้า เราจะไม่พบกันอีก...”

ถ้อยคำนี้ดุจคำสาป คอยก้องอยู่ข้างหูข้าไม่รู้จบ แม้ยามหลับใหลก็ยังพันพัวไม่ยอมคลาย ข้ามักหวนนึกถึงแววตาสุดท้ายที่เขามองข้าด้วยความรังเกียจในวันนั้น ยามวางพู่กันชาดลง และนึกถึงน้ำเสียงอ่อนล้าระคนเบื่อหน่ายเมื่อเขาเอ่ยประโยคนั้น บัดนี้อ้ายซินเจวี๋ยหลัวอิ้นเจินจากไปแล้ว ส่วนข้า ก็เป็นดังคำนั้นของเขาจริง ๆ ภายใต้การจัดการของเจินหวน หญิงชั้นต่ำผู้นี้ ข้ากับเขาจึงไม่มีวันได้พบกันอีก

ข้าคืออูลานาลาอี๋ซิว ฮองเฮาของอิ้นเจิน

วันนี้ฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ แม้ดวงตาข้าพร่ามัวจนมองไม่เห็นแล้ว แต่เสียงดนตรีและการร่ายรำในตำหนักจิ่งเหริน ข้ายังคงได้ยินชัดเจนดังเช่นเคย เจินหวนวางอำนาจอวดบารมีอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็จากไป ข้าไม่คิดเลยว่านางจะให้ฮ่องเต้องค์ใหม่เป็นองค์ชายสี่ หงลี่ ทั้งที่เขาไม่ใช่บุตรของนาง นางไม่หวาดกลัวบ้างหรือ? ทว่าเรื่องทั้งหมดนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องกับข้าอีกแล้ว

ข้านอนอยู่บนเตียง พลางหวนคิดถึงชีวิตที่ผ่านมาอย่างอ่อนแรง บางทีข้าอาจทำเรื่องผิดพลาดไว้มากมายจริง ๆ ตั้งแต่อยู่ในจวนอ๋อง ข้าก็ลงมือสังหารพี่สาวร่วมบิดามารดากับบุตรของนางด้วยตนเอง ตามคำสั่งของเสด็จแม่ ข้าอาศัยมือฉีเยว่ปินสังหารทารกชายในครรภ์ของเหนียนซื่อหลาน ทั้งยังจงใจส่งเฝิงรั่วเจาซึ่งครั้งนั้นยังเป็นเก๋อเก๋อไปอยู่ในห้องของเหนียนซื่อหลาน จนทำให้นางไม่อาจมีบุตรได้ตลอดชีวิต หลายปีหลังอิ้นเจินขึ้นครองราชย์ ข้าก็ยังใช้เหตุร้ายเล็กใหญ่ทำร้ายเด็กและพระสนมในวังแห่งนี้มากมาย เจินหวนพูดถูก ข้าวางแผนจนแทบทำให้อิ้นเจินไร้ทายาทสืบสกุล ข้าไม่ใช่คนดี กระทั่งเรียกได้ว่าเป็นคนชั่วก็ไม่เกินไป ทว่าทั่วหล้าใครจะตำหนิหรือเคียดแค้นข้าก็ได้ มีเพียงอิ้นเจินเท่านั้นที่ไม่ควร...

เขาทำเช่นนั้นได้อย่างไร?

หากครั้งนั้นเขาไม่เป็นฝ่ายให้คำมั่นว่าจะแต่งตั้งข้าเป็นพระชายาเอก ข้าหลงเชื่อคำพูดนั้น แล้วจะรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้นได้อย่างไร? หากเขาไม่ผิดคำสัตย์ก่อน ดึงดันแต่งพี่สาวร่วมบิดามารดาของข้าผู้เพียบพร้อมในทุกด้านและเป็นที่ชื่นชมของผู้คนเป็นพระชายาเอก ข้าจะถูกคนทั้งหลายหัวเราะเยาะได้อย่างไร? หากเขาไม่โยกย้ายหมอหลวงไปหมด เพียงเพราะต้องเฝ้าอยู่ข้างพี่สาวของข้าซึ่งเพิ่งตั้งครรภ์และมีอาการแพ้ท้องเพียงเล็กน้อย หงฮุยบุตรชายของข้า ซึ่งอายุยังไม่ถึงสามขวบ จะไข้สูงไม่ลดและสิ้นใจอย่างน่าเวทนาในอ้อมแขนข้าได้อย่างไร?

ข้ารักอิ้นเจินมาตลอดชีวิต เพื่อความรักนี้ ข้าสวมบทบาทเป็นสตรีเพียบพร้อมคุณธรรม ร่วมแบ่งปันสามีของตนกับสตรีอื่น เพื่อความรักนี้ ข้าขัดพระประสงค์ไทเฮา ทำร้ายพระสนม และก่อกรรมชั่วไว้มากมาย แท้จริงแล้วผู้ใดเล่าจะไม่เคยอธิษฐานจากใจ ขอให้ตนเป็นคนจิตใจดี? ทว่าข้าไม่มีทางเลือก เมื่อนึกย้อนถึงชีวิตที่ผ่านมา อิ้นเจินเมินเฉยต่อความอับอายที่ข้าถูกยกเลิกตำแหน่ง ทั้งยังถูกมองว่าทะเยอทะยานเกินตัวเพราะใฝ่ฝันจะเป็นพระชายารอง เมินเฉยต่อความอัปยศที่ข้าถูกพระสนมฮวากดขี่ ทั้งที่เป็นฮองเฮากลับมีฐานะด้อยกว่าพระสนมคนโปรด เมินเฉยต่อความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรและไม่อาจเป็นมารดาได้อีก กระทั่งยังเปิดเผยบาดแผลของข้าต่อหน้าผู้คน แม้แต่เจินหวนผู้ต่อสู้กับข้ามาครึ่งชีวิตก็ไม่เคยใช้เรื่องนี้กล่าวโจมตีข้า แต่เขา—บิดาผู้ให้กำเนิดบุตรของข้า—กลับเอ่ยถึงความเจ็บปวดที่ข้าไม่ได้เป็นมารดาผู้ให้กำเนิดมานานแล้วต่อหน้าผู้คนได้อย่างไม่รู้สึกรู้สา คนเช่นนี้ช่างเย็นชาไร้หัวใจเพียงใด ส่วนข้ากลับก่อกรรมชั่วไปทั้งชีวิต เพียงเพื่อความรักอันริบหรี่จากคนเย็นชาไร้หัวใจเช่นนั้น

ยามยังอยู่ในห้องหอ ผู้ใดบ้างไม่เคยอธิษฐานให้ตนกับสามีรักใคร่กลมเกลียว เคียงคู่กันดุจคิ้ววาดเดียวกัน ผู้ใดบ้างไม่เคยเป็นคนอ่อนโยนมีเมตตา? ทว่าหันกลับไปมองชีวิตนี้แล้ว ใคร่ครวญอย่างละเอียด ข้ากลับเห็นว่าไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

หัวใจเต้นกระหน่ำขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ข้ารู้ว่าเวลาเหลือไม่มากแล้ว หากยังมีโอกาสอีกสักครั้ง... บางทีข้าคงยอมวางความดื้อรั้นลงได้ในท้ายที่สุด ความรักหรือสามี ล้วนไม่สำคัญอีกแล้ว ไม่สำคัญอีกแล้ว เพียงแต่...

ไม่ทันเสียแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป