เมื่อได้ยินคำพูดของฮ่องเต้ มเหสีเอกก็ชะงักไปทั้งตัว นางมองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เห็นเฟิ่งจิ่วหลินจ้องนางด้วยแววตาเย็นเยียบ ราวกับมองทะลุทุกสิ่ง!
มเหสีเอกใจเต้นไม่เป็นส่ำ รีบก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาเขา “ความรักความห่วงใยที่หม่อมฉันมีต่อองค์ชายใหญ่ล้วนมาจากใจจริงเพคะ หม่อมฉันจะไปสวดมนต์ขอพรให้องค์ชายใหญ่เดี๋ยวนี้ ขอให้พระองค์ฟื้นโดยเร็วและพ้นเคราะห์ร้ายไปได้!”
ฮ่องเต้พยักหน้าอย่างพอพระทัย “เรารู้อยู่แล้วว่ามเหสีเอกใจกว้าง หลายปีมานี้ก็รักองค์ชายใหญ่ประหนึ่งลูกแท้ ๆ ย่อมต้องสวดมนต์ขอพรให้เขาด้วยใจจริงแน่นอน
เสี่ยวลู่จื่อ ให้เสี่ยวฝูจื่อไปเลือกหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงมาสักคน แล้วให้ตามไปกับมเหสีเอกด้วย สุขภาพของมเหสีเอกสำคัญ หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ก็ให้รีบรักษาทันที”
เสี่ยวลู่จื่อกับเสี่ยวฝูจื่อล้วนเติบโตมาพร้อมกับฮ่องเต้ตั้งแต่ยังเล็ก แน่นอนว่าย่อมรู้พระประสงค์ของพระองค์
เสี่ยวลู่จื่อรีบเอ่ยขึ้น “บ่าวทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ จะรีบสั่งให้เสี่ยวฝูจื่อไปเตรียมการ เชิญมเหสีเอกเหนียงเหนียงเสด็จพ่ะย่ะค่ะ”
มเหสีเอกประดับรอยยิ้มพอเหมาะ “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงห่วงใยเพคะ หม่อมฉันจะสวดมนต์ขอพรให้องค์ชายใหญ่เป็นอย่างดี”
มเหสีเอกหัวเราะเย็นชาในใจ ข้าจะสวดมนต์ขอพรให้เขาอย่างดี ขอให้เขาอย่าฟื้นขึ้นมาตลอดกาล เช่นนี้ก็จะไม่มีใครมาแย่งบัลลังก์กับโอรสของข้าอีก
ที่น่าแค้นที่สุดคือบ่าวคนนั้นทำงานไม่ได้เรื่องเลย เหตุใดถึงไม่ฆ่าไอ้เด็กสารเลวนั่นให้ตายเสีย ตอนนี้นางยังต้องแสร้งทำเป็นใจกว้าง ไปคุกเข่าสวดมนต์ขอพรให้เขาอยู่ในวิหารพุทธอีก