โม่จวี๋เฟิงมองเด็กทั้งสามที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า พวกเขาคุกเข่าตัวตรง พร้อมเอ่ยปากยอมรับผิด ทว่าในแววตากลับไม่มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อย!
โม่จวี๋เฟิงถอนหายใจ ก่อนหันไปถามเด็กทั้งสามว่า “ในเมื่อพวกเจ้ายอมรับผิดแล้ว ก็ลองบอกมาสิว่าผิดตรงไหน เคยเสียใจบ้างหรือไม่?”
โม่จิ้นหวย โม่จิ้นอาน และโม่ชิงเฉิงหันมองหน้ากัน ก่อนจะส่ายหน้าพร้อมกันอย่างหนักแน่น “พวกเราไม่เสียใจ! ต่อให้มีโอกาสอีกครั้ง พวกเราก็ยังเลือกแยกบ้านและตัดขาดจากกัน!”
โม่จวี๋เฟิงพยักหน้า “ในเมื่อพวกเจ้าไม่เสียใจ แล้วเหตุใดตอนนี้ถึงบอกทุกอย่างให้พ่อรู้ล่ะ?!”
โม่ชิงเฉิงส่ายหน้า “ท่านพ่อ พวกเราไม่เสียใจ เพราะคิดว่าสิ่งที่ทำไปไม่ได้ผิด
แต่ที่ยอมรับผิดก็เพราะไม่ควรดึงท่านพ่อมาเกี่ยวข้อง แกล้งป่วยหลอกท่าน ทำให้ท่านเป็นห่วงข้า”
โม่จิ้นหวยเอ่ยตาม “หลายปีมานี้พวกเราถูกบ้านรองกดขี่ข่มเหงมาตลอด ตอนนี้โม่เทียนเจียวยังคิดจะเอาชีวิตน้องสาว ทั้งยังวางแผนเรื่องแต่งงานของนางอีก ข้าจะนิ่งดูดายได้อย่างไร ข้าต้องปกป้องน้องสาว”
โม่จิ้นอานมองโม่จวี๋เฟิง “ข้าไม่อยากเป็นแค่เด็กยกน้ำชาในโรงเตี๊ยมไปตลอดชีวิต ทำงานเหน็ดเหนื่อยแทบตาย สุดท้ายกลับทำให้ท่านแม่กับน้อง ๆ ไม่มีข้าวกินอิ่ม”
โม่จวี๋เฟิงถอนหายใจ “ลุกขึ้นเถอะ เป็นพ่อเองที่ผิด หลายปีมานี้พ่อเห็นแก่บุญคุณที่พวกเขาเลี้ยงดูมา จึงพลอยทำให้พวกเจ้าต้องลำบากไปด้วย พ่อขอโทษพวกเจ้าและแม่ของพวกเจ้า!