โม่ชิงเฉิงคำนับตอบเช่นกัน «ทุกท่านไม่ต้องเกรงใจ วิธีนี้ช่วยชีวิตคนได้ เพียงแต่มีคนรู้น้อยนัก!
ลำพังข้าคนเดียวช่วยคนได้ไม่มาก จึงมอบวิธีนี้ให้ทุกท่าน หวังว่าหากวันหน้าพบเหตุการณ์เช่นนี้อีก จะได้ช่วยชีวิตคนเพิ่มขึ้น!»
โม่จวี๋เฟิงมองท้องฟ้าแล้วเอ่ย «ชิงเฉิง พวกเราควรกลับบ้านได้แล้ว แม่เจ้าคงเป็นห่วง»
โม่ชิงเฉิงจึงคำนับทุกคน «ฟ้าเริ่มมืดแล้ว พวกเราต้องกลับบ้านก่อน ไว้พบกันใหม่ทุกท่าน!»
ผู้ดูแลหลิวกับหมอฟางเดินมาส่งคนตระกูลโม่ถึงหน้าประตู หลังหมอฟางจับชีพจรให้อันเอ๋อร์และสั่งยาน้ำสงบใจให้แล้ว เซียวเจวี๋ยก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน «ขอถามหมอฟางสักหน่อย คนบ้านนั้นเมื่อครู่สนิทสนมกับท่านหรือไม่ พวกเขามาจากที่ใด ชื่อแซ่อะไรกันบ้าง?»
หมอฟางหันมามองเซียวเจวี๋ย «เถ้าแก่เซียวสืบถามเรื่องนี้ไปไย?»
เซียวเจวี๋ยยิ้มแล้วตอบ «หมอฟางโปรดวางใจ ข้าไม่มีเจตนาร้าย เพียงแต่วันนี้คุณหนูผู้นั้นช่วยอันเอ๋อร์ของข้าไว้ ข้าซาบซึ้งใจ คิดว่าพออันเอ๋อร์หายดีแล้วจะพาเขาไปเยี่ยมถึงบ้าน เพื่อกล่าวขอบคุณด้วยตนเอง»
หมอฟางจึงยิ้มเอ่ย «วันนี้ก็มอบเงินให้ไปแล้วมิใช่หรือ?»
เซียวเจวี๋ยส่ายหน้า «หมอฟางกล่าวเช่นนั้นไม่ถูก ตระกูลเซียวของข้ามีทายาทน้อย ทั้งสามชั่วอายุคนมีบุตรสืบสายเพียงคนเดียว ข้ากับฮูหยินแต่งงานกันถึงสองปีจึงมีอันเอ๋อร์ บิดามารดารักเขาดั่งแก้วตาดวงใจ!
คุณหนูผู้นั้นช่วยชีวิตอันเอ๋อร์ไว้ สมควรตอบแทนอย่างงาม ยิ่งไปกว่านั้น ชีวิตของอันเอ๋อร์จะเทียบกับเงิน 100 ตำลึงได้อย่างไร!»