หลิ่วซื่อได้ฟังคำพูดของโม่จวี๋เฟิงก็สะดุ้งตกใจ ก่อนจะนึกถึงครอบครัวนี้ที่ปกติเอาแต่ก้มหัวไม่กล้าหือ และสามีของนางก็เป็นบัณฑิต วันหน้าต้องได้เป็นขุนนางแน่ แล้วนางจะกลัวอะไร!
หลิ่วซื่อเชิดคางขึ้น พูดอย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงว่า “ข้าพูดผิดตรงไหน! ก็แค่เด็กที่เก็บได้ข้างทาง ไม่มีพ่อไม่มีแม่ ไม่ใช่ลูกนอกคอกแล้วจะเป็นอะไรได้?”
“สะใภ้รอง หุบปาก!” โม่ชิงเฉิงได้ยินเสียงนี้ก็รู้ทันทีว่าเป็นท่านปู่ผู้ไร้ประโยชน์ โม่เฉิงหลิน ยังพอมีสมองอยู่บ้างสินะ
นางกับโม่จวี๋เฟิงต่างก็เป็นเด็กที่ถูกรับมาเลี้ยง ด่าว่านางเป็นลูกนอกคอก ก็เท่ากับด่าโม่จวี๋เฟิงไปด้วยไม่ใช่หรือ!
โม่จวี๋เฟิงโกรธจนหัวเราะออกมา “ดี! ดี! ดี! ที่แท้ในสายตาพวกเจ้า คนที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่และถูกรับมาเลี้ยงก็เป็นลูกนอกคอกอย่างนั้นหรือ? ลูกสาวข้าเป็นลูกนอกคอก เช่นนั้นข้าก็เป็นลูกนอกคอกอย่างที่พวกเจ้าว่าเหมือนกัน!”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เพื่อไม่ให้ท่านพ่อท่านแม่ต้องอับอาย ถูกคนหัวเราะเยาะว่ารับลูกนอกคอกมาเลี้ยง วันนี้ข้าขอเชิญหัวหน้าตระกูลและทุกท่านมาเป็นพยาน พวกเราจะแยกบ้าน ตัดขาดความสัมพันธ์กัน! ตระกูลโม่สูงส่งเกินไป พวกเราไม่กล้าเอื้อมถึง!”
พอโม่จวี๋เฟิงพูดจบ บรรยากาศรอบด้านก็เงียบสนิท!
ครู่ต่อมา มีเสียงสองเสียงดังขึ้นติด ๆ กัน!
“ไม่ได้!” หลิ่วซื่อรีบพูด ถ้าแยกบ้านแล้วใครจะทำงานในบ้าน?
“อย่าหวัง!” ยายซุนเองก็นึกขึ้นได้ว่า หากครอบครัวลูกชายคนโตย้ายออกไป งานในบ้านก็ไม่มีคนทำ แถมเงินที่ซุนเสวียเหราหนียงกับโม่จิ้นอานส่งให้ทุกเดือนก็จะหายไปด้วย!
“ลูกคนโต อย่าพูดด้วยอารมณ์เลย พ่อแม่ยังอยู่ จะแยกบ้านได้อย่างไร? เจ้าได้รับความไม่เป็นธรรมอะไร บอกพ่อมา พ่อจะตัดสินให้!” พ่อเฒ่าโม่หรือโม่เฉิงหลินก็เอ่ยค้านเช่นกัน!