"ตื่นเร็วเข้า พวกตำรวจมาแล้ว หนีเร็ว!" ฉู่ฝานยังไม่ทันได้คิดอะไร ก็ถูกคนสองคนจับกดไว้
"จับกันทำไมวะ ไม่ช่วยพยุงฉันขึ้น ยังจะมากดฉันไว้อีก?" ฉู่ฝานเพิ่งลืมตา ยังไม่ทันเห็นสภาพรอบตัว ก็ถูกคนกดลงกับพื้นแน่นหนึบ
กว่าพวกนั้นจะยอมคลายมือ เขาถึงรู้ว่าตัวเองโดนใส่กุญแจมือแล้ว
"เจ้าหน้าที่ครับ มองตาผมสิ ผมเป็นคนดีนะ!" ฉู่ฝานงงไปหมด ผมไม่ใช่คนเลวที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาสักหน่อย ในใจก็ไม่ได้มีโทสะจากการตกงาน สภาพสังคมมันเป็นแบบนี้ ผม...
เขาคิดอะไรไม่ออกแล้ว เพราะเขามองเห็นชุดของพวกเจ้าหน้าที่ชัดเจน เสื้อสีขาว กางเกงสีน้ำเงิน หมวกทรงสูงสีขาว เข็มขัดหนังแท้ล้วน ที่คาดมีซองปืนหนังติดอยู่ด้วย ไม่ใช่แค่ใส่ไว้เฉยๆ ด้ามปืนสีดำทะมึนโผล่ออกมาให้เห็น
เขาลืมตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อสายตา ก้มมองตัวเอง สวมชุดทหารสีเขียว ไม่มีเข็มขัด ไม่มีปืน ลองนึกสัมผัสดู บนหัวต้องเป็นหมวกทหารแน่ๆ เพราะเขาเห็นพวกที่ถูกจับคนอื่นๆ ก็แต่งตัวแบบเดียวกัน
ยังมีหนุ่มๆ ใส่ชุดกรรมกรสีน้ำเงินอีกหลายคน ก็ถูกจับด้วย
นี่มันยุคไหน? ในหัวไม่มีข้อมูลอะไรเลย ดูจากเสื้อผ้าแล้วน่าจะเป็นช่วงปี 50-60
ในใจเขาร้อนรน สภาพตอนนี้ทำให้เขาหวาดกลัว
เขาถูกดันปนไปกับกลุ่มคน เดินตามขบวนอย่างหุ่นยนต์
ทันใดนั้น ความทรงจำของใครบางคนก็ผุดขึ้นในหัวของเขา ไอ้หมอนี่ก็ชื่อฉู่ฝานเหมือนกัน พ่อของเขาคือฉู่เจียงหนาน เป็นนายทหารระดับผู้บังคับกองพล แม่ของเขาทำงานในโรงพยาบาลทหาร ตอนนี้คือปี 1967
ลมพัดแรง เมฆครึ้มฟ้าคลั่ง! ยังดีที่พ่อของเจ้าของร่างคนเดิมไม่โดนลูกหลง ตัวเขาอายุ 18 ปี ที่บ้านมีพี่ชายสองคนและพี่สาวหนึ่งคน เป็นทหารกันหมดและมีครอบครัวแล้ว
พี่ชายใหญ่ฉู่เจี่ยน พี่สาวรองฉู่ลี่ พี่ชายสามฉู่ผิง แม่ชื่อหลินเจี๋ย พ่อชื่อฉู่เจียงหนาน คุณปู่ฉู่ชุนหลิน คุณย่าฉินซู่ยวี่
ครอบครัวแบบนี้เจ๋งเกินไปแล้ว ดีกว่าตอนเป็นเด็กกำพร้าในชาติก่อนมากนัก ต้องเผชิญความยากลำบากอย่างเดียวดาย
สมัยที่ท่านผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ยังมีชีวิตอยู่ ยังไม่เคยรู้สึกโดดเดี่ยว พอท่านจากโลกนี้ไป ฉู่ฝานก็รู้สึกเหมือนตัวเองหลุดออกจากโลกทั้งใบ ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยจนจบมหาวิทยาลัย แต่สุดท้ายก็ไร้ที่ทางให้ใช้ความสามารถ
ตอนนี้มาอยู่ที่นี่ก็ไม่เลว แค่ช่วงเวลานี้ไม่ง่ายเลย พอคิดถึงพื้นเพของเจ้าของร่าง ก็ทำให้เขาโล่งใจขึ้นไม่น้อย
"หมอบลงให้หมด ดีไม่เรียน เอาแต่ตีรันฟันแทงหาเรื่อง" นายตำรวจวัยกลางคนชี้พวกเขาแล้วพูด
"ท่านตำรวจครับ แผลที่หัวผมยังเลือดไหลอยู่นี่ นับว่าเสียสละเลือดเนื้อเพื่อชาติไหมครับ? ผมแค่เดินผ่านเฉยๆ เพราะใส่เสื้อผ้าเหมือนพวกเขา เลยถูกใครคนหนึ่งฟาดด้วยอิฐล้มคว่ำลงไป ผมจะไปฟ้องร้องกับใครที่ไหนได้! ดูแว่นที่ผมใส่สิ สุภาพบุรุษขนาดไหน!" ฉู่ฝานพูดด้วยความคับข้องใจ เกือบจะร้องไห้ออกมาแล้ว
"นายยังมามีคับข้องใจอีก? ตอนตีกัน นายกระโดดได้สูงที่สุด เอาหัวตัวเองเข้าไปรับอิฐของเขา ข้าเห็นจะจะเลย หมอบลงเดี๋ยวนี้"
"ฮ่าๆๆ" พวกหนุ่มๆ ที่หมอบอยู่พากันหัวเราะ นายจะมาทำเป็นใสซื่อ? อย่ามองว่าฉู่ฝานใส่แว่นเหมือนบัณฑิต แต่ออกอาวุธโหดมาก สายสลิงสปริงเกือบโดนเขาฟาดจนเสียรูป
หลายคนก็หัวแตกเพราะโดนเขาฟาดทั้งนั้น เห็นเขาซวยแล้วจะไม่ขำได้ไง?
"ผมเป็นเด็กดีมาแต่ไหนแต่ไร เห็นพวกเขาตีกันฝุ่นตลบ ตาผมไม่ค่อยดี นึกว่าพวกผีปอบตีกับใครอีกแล้ว เรื่องใหญ่ล่ะ หยิบไม้คานขึ้นมาก็ต้องวิ่งเข้าใส่ ใช่ไหมครับท่าน" ฉู่ฝานพยายามแก้ตัวสุดฤทธิ์
"อย่ามาเล่นลิ้น บอกที่อยู่บ้านมาเร็วๆ จะได้แจ้งญาติมารับตัว" นี่ก็แค่ความผิดก่อกวนความสงบ ยังไม่ถึงขั้นต้องขัง ไอ้เด็กตีกันมีถมไป
"ผมก่อนครับ" ฉู่ฝานยกมือขึ้น เหมือนนักเรียนดีเด่น
"ไหนบอกที่อยู่มา บ้าน หรือที่ติดต่อญาติของนาย" ตำรวจเรียกเขามา
"พี่ชายสามของผม ฉู่ผิง เบอร์หน่วยงานเขา..." ฉู่ฝานแจ้งเบอร์พี่สาม ตำรวจโทรไปซักพัก ไม่มีคนรับ บอกเบอร์พี่ใหญ่อีก ก็ไม่มีคนรับ
เบอร์พี่สาวรอง คราวนี้มีคนรับแล้ว ฉู่ฝานทุบหัวตัวเอง คนที่ควรรับไม่รับสาย คนที่ไม่ควรรับ กลับต่อสายติดเฉยเลย
ไม่นาน พี่สาวรองฉู่ลี่ขี่จักรยานมา พอเข้ามา พวกหนุ่มๆ ใส่ชุดทหารหลายคนก้มหน้าก้มตา
ฉู่ฝาน แกอยู่ไหน? ดูฉันตีแกให้ตายวันนี้ พี่สาวรองตะโกนลั่นทันทีที่เข้ามา
"สหายครับ ฉู่ฝานอยู่ห้องสอง เชิญลงบันทึกที่นี่ แล้วพาตัวกลับไปได้" ตำรวจหยิบบันทึกออกมา
ฉู่ลี่เซ็นชื่อฉับๆ เสร็จแล้วตำรวจก็เรียกฉู่ฝานออกมา
"ทำไมถึงถูกจับเป็นเชลยได้ล่ะ? ดูซิกลับบ้านโดนแน่" ฉู่ลี่ตะคอก
"พี่สาว ผมก็ไม่อยากถูกจับเป็นเชลยหรอก โดนเขาตีจนสลบไปเลย ยังไม่ทันเห็นทิศทาง ก็ถูกจับแล้ว" ฉู่ฝานตอบพลางหัวเราะแหะๆ
"หา? ยังบาดเจ็บอีกเหรอ? น่าอายจริงๆ ตีกันยังบาดเจ็บได้" ฉู่ลี่มองฉู่ฝานอย่างดูถูก
พวกตำรวจมองฉู่ลี่ นี่เราจับผิดตัวเหรอ? สหายหญิงคนนี้ ไม่ใช่โกรธที่น้องชายตีกัน แต่โกรธที่น้องชายแพ้แล้วยังถูกจับอีกต่างหาก
มองดูฉู่ลี่เดินไปด้วยสั่งสอนน้องชาย ฉู่ฝานยังต้องเล่าเรื่องราวการตีกันให้ฟัง พอได้ยินว่าน้องชายโดนอิฐนัดเดียว ก็เตะฉู่ฝานอีกสองสามที
พี่น้องคู่นี้ออกไปแล้ว พวกตำรวจและพวกหนุ่มๆ ที่ยังหมอบอยู่ ต่างเงี่ยหูฟังที่พวกเขาพูดกัน
"ข้าว่าแล้วไอ้หมอนี่ตีกันทีไร กระโดดตบพวกเราได้สูงเชียว โดนพี่สาวมันสอนมาทั้งนั้น" พวกหนุ่มเสื้อฟ้าพูด
"ใช่สิ คราวที่แล้วตีกับมัน โดนสายสลิงฟาดหัว นอนไปตั้งอาทิตย์ถึงออกจากบ้านได้"
พวกหนุ่มใส่ชุดทหารมองหน้ากัน ไอ้บัณฑิตนี่ร้ายกาจจริงๆ ก็แค่สายตาจะแย่หน่อย ตีกันคราวก่อนอาละวาดหนัก ยังฟาดข้าด้วยทีนึง
ไม่นาน ผู้ปกครองก็มาพาพวกเขากลับ
ฉู่ฝานกลับถึงบ้าน ฉู่ลี่ทำข้าวให้กิน
"น้องชาย อย่าออกไปไหน รอแผลหายดีค่อยไป ตอนนี้ไม่เหมาะตีกัน พักรบสักสองสามวันเถอะ" ฉู่ลี่พูดพลางยิ้ม
"พี่สาวรองดีที่สุดเลย" ฉู่ฝานกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย พอเพิ่งเก็บโต๊ะเสร็จ
จู่ๆ ก็รู้สึกตัวลอยขึ้นมา ถูกเหวี่ยงลงบนเตียงต่อ แล้วก็ถูกจับพลิกคว่ำ ฝ่ามือใหญ่ตบลงบนก้น เอวด้านหลังมีใครใช้เท้าเหยียบไว้
ฉู่ฝานรู้สึกชีวิตมืดมน ทนอยู่นานจนจบ คิดว่าพ่อเป็นคนตี พอหันไปมอง กลับเป็นพี่สาวรอง
ผมเปียถูกคาบไว้ในปาก ระดมตีเขาอย่างหนักหน่วง
"จะตีกันอีกไหม? ข้างนอกไว้หน้าเอ็ง ตอนนี้อิ่มแล้ว ได้เวลาสั่งสอน สั่งสอนให้จำบ้าง" ฉู่ลี่พูดจบก็สะบัดเปียเดินออกไป
ไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่ แต่ว่า ไม่เหลือหน้าไว้เลยสักนิด ถึงกับทำร้ายผู้ข้ามภพมา
เขาเห็นบ้านไม่มีใครแล้ว ถึงได้เข้าไปในพื้นที่มิติหนึ่ง ตอนที่อยู่ที่สถานีตำรวจก็พบมิติพิเศษนี้แล้ว
ในที่สุดก็มีโอกาสเข้าไปดูมิติสักที สิ่งที่เขาเห็นคือ ตรงหน้าเป็นทุ่งหญ้ากว้างใหญ่เส้นผ่าศูนย์กลาง 500 กิโลเมตร ใต้เท้าคือคันดินกว้าง 50 เมตร ด้านหลังเป็นแม่น้ำยาว 100 กิโลเมตร กว้าง 500 เมตร ต้นน้ำมาจากน้ำตกบนภูเขาใหญ่ทางซ้ายมือ
ส่วนน้ำในแม่น้ำไหลไปไหน เขาก็ไม่รู้ ในทุ่งหญ้ามีแหล่งน้ำกระจายอยู่หลายแห่ง วัว ม้า แกะ หมู กินน้ำไม่มีปัญหาแน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือ ในมิตินี้ยังไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆ เลย
กลางคันดินมีศาลาเล็กๆ เขาเดินเข้าไปดู มีถ้วยหกใบกับกาน้ำชาหนึ่งกา ใต้เท้าตรงนั้นมีบ่อน้ำวิเศษ มีแอ่งหินเล็กๆ ก่อล้อมรอบไว้ ไม่ว่าน้ำวิเศษจะผุดออกมาเท่าไหร่ ก็ไม่มีวันล้นออกจากแอ่ง
เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมา ตักน้ำดื่มหนึ่งถ้วย ทั่วร่างร้อนวูบ ไม่นานก็กลับเป็นปกติ เขาขยับหัวไหล่ทั้งสองข้าง สัมผัสพละกำลังที่เพิ่มขึ้น