“โห... ปลาเป็นร้อยกิโลเลยนะ แหนี้รอบนี้รวยเละแล้ว!”
“เดี๋ยวค่อยแบ่งกัน ห้าส่วน ห้ามมีใครเอาเปรียบกินส่วนเกิน”
ลู่เฉาชีงถูกเสียงสองประโยคนี้ปลุกให้ตื่น
“...ปลาเหรอ?”
“ปลาอะไร?”
กลิ่นคาวทะเลลอยเข้าจมูก
ฉัน... ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
ลู่เฉาชีงจำได้ว่าตัวเองช่วยเด็กคนหนึ่งไว้ จากนั้นก็ถูกคลื่นยักษ์กลืนหายไป
เขาลืมตาพรวดแล้วลุกขึ้นนั่ง
จากนั้นก็พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนชายหาด
ในน้ำตื้นข้างเท้ามีแหอวนใส่ปลาอยู่ ฝูงปลาด้านในสะบัดหางเป็นระยะ
พ่อของเขา ลู่โหย่วเต๋อนั่งอยู่หัวแถว พี่ใหญ่ชิดอยู่ข้างเขา ส่วนพี่รองกับพี่สามนั่งแยกกันอยู่สองฝั่ง ทั้งสี่คนล้อมกองปลาไว้ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
พวกเขาไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?
ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
ลู่เฉาชีงสงสัยอยู่ในใจ
แล้วเขาก็ดีใจขึ้นมา
ฉันเกิดใหม่แล้วเหรอ?
กลับมาในปี 1980 วันที่จับปลาได้กองโตตอนน้ำขึ้น แล้วกำลังจะแบ่งสมบัติกันเหรอ?
ลู่เฉาชีงกำหมัดแน่น แววตาเย็นเยียบ
ชาติที่แล้วเขาถูกพ่อลูกสี่คนนี้ขูดรีดไปครึ่งชีวิต
เขาออกแรงมากที่สุด ถูกด่ามากที่สุด และได้ส่วนแบ่งน้อยที่สุด
สุดท้ายตอนอายุสี่สิบกว่า เขาอยู่ตัวคนเดียวและถูกคลื่นยักษ์กลืนหายไปเพราะช่วยเด็กคนหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าสวรรค์จะทนดูไม่ไหว มอบโอกาสให้ฉันได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง!
ในหัวปรากฏพื้นที่แห่งหนึ่งขึ้นมา
“นี่คือพรพิเศษของฉันเหรอ?”
ลู่เฉาชีงดีใจจนแทบคลั่ง
ขณะเดียวกัน ข้อมูลบางอย่างก็หลั่งไหลเข้ามา
พื้นที่นี้เก็บสิ่งไม่มีชีวิตจากภายนอกเข้าไปได้
เอาอะไรใส่เข้าไป สภาพตอนเอาออกมาก็ยังเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเก็บไว้นานแค่ไหน
ลึกเข้าไปในพื้นที่ยังมีแอ่งน้ำขึ้นลงที่เต็มไปด้วยน้ำมีชีวิตอยู่แห่งหนึ่ง
เอาอาหารทะเลที่ยังมีชีวิตไปพักไว้ได้ ทั้งปลา ปู หอย และสาหร่าย ผ่านไปหลายวันก็ยังสดเหมือนเดิม
แต่ป้ายทองแดงเขียวตรงกลางดูไม่ธรรมดา
ไม่รู้เหมือนกันว่าของพวกนี้เอาไว้ทำอะไร?
ลู่เฉาชีงสงสัย
แต่เขาไม่ได้ลองสำรวจให้ละเอียด พ่อนั่งอยู่ตรงข้าม พี่ชายทั้งสามก็อยู่กันครบ
ถ้าเขานั่งเหม่อหยิบจับของพวกนั้นขึ้นมาตอนนี้ คงโดนจับพิรุธได้แน่
เขาข่มความตื่นเต้นในใจแล้วเงยหน้ามองกองปลา
สิ่งสำคัญตอนนี้คือแบ่งปลาให้เรียบร้อย
ชาติที่แล้วเขาก็เชื่อคำพูดของลู่โหย่วเต๋อที่ว่า ให้ยกปลาขึ้นฝั่งกลับบ้านก่อนแล้วค่อยแบ่ง
เขาสู้กับคลื่นและลากแหมาทั้งคืนจนเหนื่อยล้า แทบลืมตาไม่ขึ้น
คิดว่ายังไงก็พ่อแท้ ๆ กับพี่น้องแท้ ๆ เลยพยักหน้าตกลง
แต่พอกลับถึงหมู่บ้าน ลู่โหย่วเต๋อก็คุมมีดแบ่งปลา
โยนปลาเล็กปลาน้อยกับกุ้งตัวจิ๋วมาให้เขากองหนึ่ง รวมกันแล้วยังไม่ถึง 20 กิโล
ระหว่างยื่นของให้ ยังถอนหายใจอีกด้วย
“เฉาชี พ่อแบ่งให้แกเกินไปแล้วนะ”
แบ่งให้ฉันเกินไปแล้วเหรอ?
ลู่เฉาชีงหัวเราะเยาะในใจ
ปลาเหล่านี้ฉันเป็นคนเจอก่อน ลงแหไปกี่รอบก็เป็นฉันที่ออกแรง
ตอนเชือกอวนใกล้ขาด ก็ฉันพุ่งเข้าไปดึงเอาไว้ถึงได้ไม่ปล่อยให้ปลาหนีไป
ฉันออกแรงไปตั้ง 80% ได้ปลาไป 200 กิโลก็สมควรแล้ว
แกยัดปลาเล็กปลาน้อยกับกุ้งที่ขายไม่ได้ราคาให้ฉัน แล้วกลับบอกว่าแบ่งให้เกินไปงั้นเหรอ?
เมื่อนึกได้ เขาก็เอ่ยขึ้น
“ไม่ต้องรอให้ขึ้นฝั่งหรอก”
“แบ่งกันตรงนี้เลย”
รอยยิ้มบนใบหน้าลู่โหย่วเต๋อชะงักค้าง
“น้ำกำลังขึ้น ตรงนี้ยืนไม่มั่นคง ยกกลับไปก่อนแล้วค่อยแบ่ง”
พี่ชายทั้งสามรีบรับคำทันที
“ใช่ ๆ ขึ้นฝั่งก่อน”
“ยกกลับไป พ่อจะแบ่งให้แกอย่างยุติธรรม”
“นั่งยอง ๆ อยู่บนหาดแล้วจะมานั่งแยกปลาทำไม”
ลู่เฉาชีงไม่มองพวกเขา เขาดึงมือที่กดแหไว้ออก
“ไม่ได้ ฉันไม่เชื่อว่าพอกลับขึ้นฝั่งแล้วจะแบ่งกันอย่างยุติธรรม”
ชายหาดเงียบกริบไปชั่วขณะ
ลู่โหย่วเต๋อจ้องเขา ผ่านไปไม่กี่อึดใจก็หน้าบึ้ง
“ไอ้ลูกอกตัญญู! พูดอะไรเหลวไหล!”
พี่ใหญ่เขวี้ยงก้นบุหรี่ในมือลงน้ำ
“น้องสี่ วันนี้สมองแกโดนน้ำเข้าหรือไง?”
ลู่เฉาชีงเชิดหน้ามองพวกเขาทีละคน
“เมื่อก่อนที่บ้านมีของดีอะไร ก็ต้องให้พวกพี่สามคนก่อนเสมอ ส่วนฉันกับอาซีได้แต่เก็บของที่แย่ที่สุดและน้อยที่สุด”
“หลายปีมานี้ที่ฉันออกแรง ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่พ่อแม่เลี้ยงดูมา”
“แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ของที่เป็นของฉัน ใครก็อย่าคิดหักไปแม้แต่นิดเดียว”
“ฉันว่าแกบ้าไปแล้ว!”
ลู่โหย่วเต๋อขึ้นเสียง
ยิ่งเขาร้อนรน ลู่เฉาชีงก็ยิ่งใจเย็น
“ถ้าไม่รู้สึกผิดจริง จะขึ้นเสียงดังขนาดนี้ทำไม?”
พี่ชายทั้งสามเหลือบมองกัน
น้องสี่ที่ปกติซื่อที่สุดจู่ ๆ ก็กลับท่าที แถมยังแข็งกร้าวขนาดนี้
พวกเขาถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“กองปลานี้ฉันเป็นคนเจอ คนลงแหออกแรงก็คือฉัน”
“คนที่เสี่ยงชีวิตลากปลาเหล่านี้ไว้ก็ฉันเหมือนกัน”
ลู่เฉาชีงย้ำคำเดิมอีกครั้ง
“ส่วนใหญ่เป็นของฉัน ปลาอะไรฉันก็จะเลือกเอง”
พี่ชายทั้งสามเดือดขึ้นมาพร้อมกัน
“ฝันไปเถอะ!”
“อย่าหวังเลย!”
“ทำไมแกถึงได้ส่วนใหญ่ไป!”
พี่ใหญ่ก้าวเข้ามาข้างหน้า กำหมัดจนดังกรอบแกรบ
“ลู่เฉาชีง แกอยากโดนซ้อมหรือไง?”
พ่อเข้าข้างลูกชายสามคนมาตลอด พวกเขาได้กินของดีเป็นประจำ ตัวจึงใหญ่กว่าเขา
ถ้าลงไม้ลงมือกันจริง ๆ เขาสู้ไม่ได้
แต่เขาไม่ได้คิดจะลงมืออยู่แล้ว
“คืนที่ไต้ฝุ่นเข้าเดือนก่อน ถังน้ำมันดีเซลที่พี่ขนลงจากเรือ สุดท้ายเอาไปไว้ไหน?”
ลู่เฉาชีงมองพี่ใหญ่
“จะให้ฉันเล่าเรื่องนี้ตั้งแต่ต้นต่อหน้าพ่อไหม?”
หน้าพี่ใหญ่ซีดเผือด ขาทั้งสองข้างสั่นขึ้นมาเอง
ลู่เฉาชีงหันไปทางพี่รอง
“พี่รอง เรื่องผู้ชายของบ้านอาเถาในดงกกยังจำได้ไหม?”
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผากพี่รอง
“พี่สาม ปลาหลายแหที่แอบไปตัดกลางดึกแถวแนวโขดหินน่ะ”
ลู่เฉาชีงพูดเสียงเรียบ
“ต้องให้ฉันพูดให้ชัดอีกไหม?”
รูม่านตาพี่สามหดลง มือทั้งสองกำแน่น ลมหายใจเริ่มติดขัด
พี่น้องทั้งสามมองน้องชายคนเล็กตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขารู้ได้ยังไง?
เรื่องพวกนี้ตอนนี้เปิดเผยไม่ได้สักเรื่อง
พวกเขาคิดจนหัวแทบระเบิดก็ยังไม่เข้าใจ
คนตรงหน้าพกความทรงจำหลายสิบปีกลับมา เรื่องเก่า ๆ ที่เกิดในหมู่บ้าน เดิมทีต้องรออีกหลายปีกว่าจะทยอยถูกเปิดโปง
พอถึงตอนนั้นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร
แต่ถ้าเปิดโปงตอนนี้ขึ้นมาสักเรื่อง ก็พอจะทำให้บ้านแตกได้เลย
ลู่โหย่วเต๋อมองสีหน้าลูกชายทั้งสามออกทั้งหมด รู้ว่าพวกเขาถูกจับจุดอ่อนเข้าให้แล้ว
แต่เขากล้ำกลืนความอัปยศนี้ไม่ลง
ถ้าวันนี้เขายอมถอยบนชายหาด ต่อไปอำนาจในฐานะพ่อของเขาก็หมดกันพอดี
ยิ่งไปกว่านั้น พอมองลู่เฉาชีง ความลำเอียงที่มีต่อเขาก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ตั้งแต่เด็กฉันก็ไม่ชอบไอ้เด็กคนนี้แล้ว คำว่าพ่อกับลูกเลือดข้นกว่าน้ำใช้กับเราสองคนไม่ได้หรอก
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง
“เฉาชี ได้ ๆ ส่วนใหญ่ยกให้แก เราค่อยยกปลากลับไปแบ่งกันดี ๆ”
เขาวางแผนอยู่ในใจ
ขอแค่กลับถึงหมู่บ้าน มีดอยู่ในมือฉัน จะหั่นยังไงก็แล้วแต่ฉันไม่ใช่หรือไง
ลู่เฉาชีงมองแผนของเขาออกในทันที
“พอกลับถึงหมู่บ้าน มีดอยู่ในมือพ่อแล้ว พ่อยังจะยอมให้ฉัน 200 กิโลเหรอ?”
เขาส่ายหน้า
“ไม่ต้องยก แบ่งกันตรงนี้แหละ”
ทั้งไม้อ่อนก็ไม่ได้ผล ไม้แข็งก็ไม่ได้ผล
ในที่สุดลู่โหย่วเต๋อก็ระเบิดอารมณ์ ลุกขึ้นชี้หน้าลูกชาย
“แกยังเห็นฉันเป็นพ่ออยู่ไหม!”
“ถ้าเรื่องนี้แพร่กลับไปถึงหมู่บ้าน แกเชื่อไหมว่าคนทั้งหมู่บ้านจะเอาไปนินทาลับหลัง!”
ลู่เฉาชีงไม่ได้แสดงสีหน้าอะไร เมื่ออีกฝ่ายยกคนทั้งหมู่บ้านมาข่ม เขาเพียงถามเบา ๆ ประโยคเดียว
“พ่อ ก่อนปู่จะเสีย เงินที่ญาติส่งมาจากหนานหยางให้ใคร?”
เลือดฝาดบนใบหน้าลู่โหย่วเต๋อหายไปจนหมด
ทั้งท่าทีวางอำนาจของพ่อและข้ออ้างที่เตรียมไว้ติดอยู่ในลำคอ
เขาอ้าปากแล้วรีบเปลี่ยนคำพูดทันที
“แบ่ง! แบ่งกันตรงนี้เลย!”
พอพูดจบ อกเขาก็กระเพื่อมขึ้นลง ใบหน้าเขียวคล้ำเพราะความอัดอั้น
ถ้าฉันเปิดโปงเรื่องเงินของปู่ เขาจะเอาหน้าในฐานะหัวหน้าครอบครัวไปไว้ที่ไหน?
ลู่เฉาชีงรู้ดีว่าเขาไม่กล้าเสี่ยง
จากนั้นก็จัดการได้ง่ายแล้ว
ลู่โหย่วเต๋อหน้าดำคุมมีดแบ่งปลา
ปลาตัวใหญ่และตัวดีถูกลู่เฉาชีงเลือกออกมาวางเรียงไว้ด้านหนึ่ง
ที่เหลือถึงคิวพ่อกับลูกชายอีกสามคนแบ่งปลารวมกับกุ้งที่แตกหัก
ปลา 300 กว่ากิโลแบ่งเสร็จแล้ว
ของเหลือปน ๆ กันทั้งหมดแบ่งให้สี่คน ตกคนละประมาณ 20–30 กิโลเท่านั้น
ลู่โหย่วเต๋อไม่พูด พี่ชายทั้งสามก็ไม่พูด
พวกเขาก้มหน้า หิ้วส่วนของตัวเองขึ้นมา
จากนั้นก็เดินขึ้นฝั่งโดยไม่สนใจเขาอีก
อัดอั้นกันต่อไปเถอะ
ลู่เฉาชีงมองพวกเขาอย่างสะใจ
ชาติที่แล้วพวกแกทำกับฉันแบบนี้ ไม่เห็นจะรู้สึกผิดเลยนี่
ต่อจากนี้ก็ถึงตาฉันดูพวกแกอัดอั้นบ้างแล้ว
ไม่นานชายหาดก็ว่างเปล่า
ลมทะเลพัดมา หอบไอชื้นมาด้วย
ลู่เฉาชีงละสายตาแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น
รอบตัวไม่มีใครเหลืออยู่แล้ว
เขาเริ่มทบทวนข้อมูลที่ผุดขึ้นมาในหัว
ได้เวลาลองใช้พรพิเศษแล้ว