“พวกเจ้ามีบาดแผล รีบรักษาตัวเสีย”
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ แล้วมองไปที่ว่านเซิน “พบคลังทรัพยากรของสำนักมังกรดำหรือยัง”
ว่านเซินส่ายหน้ามองซากวิหารที่พังทลาย “ท่านทูตพิเศษหลิน ทรัพยากรอาจถูกฝังอยู่ข้างล่าง”
อู๋ไป๋ “…”
“ลองหาดู เผื่อโชคดีอาจเจอ”
อู๋ไป๋กำลังจะเดินเข้าไปในซาก เห็นหยวนเจิ้งหยางมองเขาตาลุกวาว ก็เข้าใจทันที พูดเรียบ ๆ ว่า
“วางใจ หากพบทรัพยากรจริง ตามที่ตกลงกันไว้ พวกเจ้าได้หกส่วน”
พูดจบก็พาว่านเซินเดินเข้าไปในซาก
อู๋ไป๋เดินพลางแผ่ญาณค้นหาไปด้วย
แต่ซากปรักหักพังกินพื้นที่กว้างเกินไป สองคนใช้เวลาเป็นชั่วโมงจึงเดินทั่ว แต่ไม่พบทรัพยากร
อู๋ไป๋ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หรือทรัพยากรไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่จี้ฉางเฟิงซ่อนไว้ที่อื่น”
“ท่านทูตพิเศษหลิน เกาะนี้ใหญ่เกินไป กำลังคนเรามีแค่นี้ ถ้าจะค้นให้ทั่วทั้งเกาะ อย่างน้อยต้องใช้เวลาสองวัน”
อู๋ไป๋ปวดหัวขึ้นมาทันที
ตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงสะอื้น
อู๋ไป๋หันไปมอง เห็นสาว ๆ สิบกว่าคนหลบอยู่ที่อีกด้านของซาก เบียดเสียดกัน
พวกนางหลบเก่งอยู่เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงสะอื้น อู๋ไป๋ก็ลืมพวกนางไปแล้ว
ว่านเซินพูดว่า “ท่านทูตพิเศษหลิน จะจัดการสาว ๆ พวกนั้นอย่างไร”
“ล้วนเป็นคนอาภัพ อยากให้พาไปที่เรือยอช์ ตอนออกไปจะได้พาพวกนางออกไปด้วย”
ว่านเซินพยักหน้า เตรียมจะไปพาสาว ๆ เหล่านั้นมาที่เรือยอช์ อู๋ไป๋ก็พูดแทรกขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน”