ลูกธนูสีดำขนาดมหึมาสองดอกพุ่งนำร่างชายชราชุดดำสองคนเสียดผ่านท้องฟ้า พุ่งตรงเข้าชนเนินเขาเตี้ยๆ ลูกหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตร
“ตูม!”
“ตูม!”
เนินเตี้ยระเบิดแตกกระจาย พังทลาย ดินปลิวสูงหลายสิบเมตร คลื่นฝุ่นควันพวยพุ่ง
เฮ่ออวิ๋นอี้สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
ผู้แข็งแกร่งหลายคนด้านหลังเขาก็อ้าปากค้าง
อู๋ไป๋ดวงตาเย็นเยียบ แต่มุมปากแฝงรอยยิ้มหยันเยาะ สีหน้าซีดเซียวเล็กน้อย
สองดอกธนูเมื่อครู่ ใช้พลังไปไม่น้อย
“เฮ่ออวิ๋นอี้ เจ้าคงประเมินลูกน้องตัวเองสูงเกินไป ไก่อ่อนหมาไก่ ฆ่ามันยากตรงไหน?”
อู๋ไป๋หัวเราะก้องอย่างบ้าคลั่ง ร่างแวบหนึ่งพุ่งตรงไปยังเนินเตี้ยที่พังทลาย
ชายชราสองคนนี้เป็นขั้นสวรรค์ระดับล่าง นับว่าเป็นเซียนบนดิน ชีวิตแข็งแกร่งยิ่ง
อู๋ไป๋สัมผัสได้ชัดเจนว่าพวกเขายังมีชีวิต
เขาจะเติมหมัดสุดท้ายให้สองคนนี้ ส่งพวกมันลงนรก
“ตูมมม...”
ท้องฟ้าสั่นสะเทือน แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวพัดกระหน่ำลงมา
ร่างของอู๋ไป๋ที่พุ่งไปอย่างรวดเร็ว ฉับพลันก็เคลื่อนหลบไปด้านข้าง
“ตูม!”
ระเบิดสนั่นสะเทือนฟ้าดิน พายุดินและคลื่นฝุ่นคลุ้ง พื้นดินปรากฏรอยฝ่ามือยักษ์ ลึกลงดินครึ่งเมตร รอบด้านพื้นดินแตกเป็นรอยร่างแหวงกว้าง
อู๋ไป๋ปรากฏตัวห่างออกไปหลายสิบเมตร จ้องมองเฮ่ออวิ๋นอี้อย่างเย็นชา
เขาไม่แปลกใจที่เฮ่ออวิ๋นอี้ลงมือ เพราะคาดการณ์ไว้แล้ว
เชื่อใจคนของหออสูรทมิฬ ยังสู้เชื่อใจสุนัขตัวหนึ่งไม่เท่าไหร่
“รับไม่ได้เหรอ?”
อู๋ไป๋แววตาแฝงการเย้ยหยัน
เฮ่ออวิ๋นอี้สีหน้าบึ้งตึง “ข้ากล่าวไว้ก่อนหน้านี้ เพียงให้เจ้าเอาชนะพวกเขา หาได้ให้เจ้าฆ่าพวกเขา”