อู๋ไป๋หยิบเข็มเงินเล่มหนึ่งที่ดึงออกมาก่อนหน้านี้ แทงเข็มรวดเร็วปานสายฟ้า สอดเข้าไปด้านหลังศีรษะของเหลยเหิงอย่างแผ่วเบา
เดิมทีเหลยเหิงมีสีหน้าเจ็บปวดเต็มใบหน้า แต่ตอนนี้แววตากลับดูเลื่อนลอย
อู๋ไป๋ยื่นนิ้วชี้ออก ปราณแท้จริงที่ปลายนิ้วพุ่งเข้าๆ ออกๆ แตะไปที่กลางคิ้วของเหลยเหิง ถามเสียงเบาว่า "เหลยเหิง บอกฉันทีว่าถ้ำมังกรอยู่ที่ไหน"
แววตาที่เลื่อนลอยของเหลยเหิงปรากฏการต่อต้านขึ้นบ้าง
อู๋ไป๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จิตตานุภาพของคนคนนี้แข็งแกร่งมาก
แต่ไม่นาน แววตาของเหลยเหิงกลับดูสับสน เลื่อนลอย พึมพำว่า "ถ้ำมังกรอยู่ที่... ที่ภูเขาจิ่วเหล่ย"
"ภูเขาจิ่วเหล่ยอยู่ที่ไหน"
"ทางใต้ของเมืองเทียน... เมืองเทียนหยาง สามร้อยกิโลเมตร"
อู๋ไป๋รีบหดมือ ไม่กล้าถามต่อ เหลยเหิงต่อต้านไม่หยุด ถามต่อไปอาจทำลายประสาทสมองของเหลยเหิงได้
เมืองเทียนหยาง ภูเขาจิ่วเหล่ย
ตัวเองกับเมืองเทียนหยางนี่ช่างมีวาสนาต่อกันจริงๆ
อู๋ไป๋ยิ้มขมขื่น ไม่ใช่ว่าตัวเองต่ำช้า ใช้วิธีแบบนี้ล้วงความลับจากเหลยเหิง แต่เป็นเพราะเขาต้องการทรัพยากรจริงๆ
ถึงแม้ครั้งหนึ่งเขาเคยท่องไปทั่วทวีปอู่จี๋ กวาดล้างไร้ผู้ต้าน แต่ตอนนี้ก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ตัวเล็กๆ ทุกสิ่งต้องพึ่งพาตนเอง
ด่านสูงชันเส้นทางยาวไกลเยี่ยงเหล็กกล้า บัดนี้ก้าวเดินเริ่มต้นใหม่จากศูนย์
เหล่าขุมกำลังใหญ่ มีรากฐาน มีกำลังคน สามารถออกตามหาทรัพยากรได้ทุกหนทุกแห่ง เขาอยู่ตัวคนเดียว พึ่งพาได้แต่ตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ผู้ฝึกยุทธ์ก็เป็นเช่นนี้ แย่งกับฟ้า แย่งกับดิน แย่งกับสรรพสิ่ง ล้วนให้ค่ากับคำว่าแย่งชิง