โลหิตมารคำราม มือที่เปื้อนเลือดเหมือนดาบเลือด ฟันลงมาตรง ๆ
ตูม!
พายุหมุนพล่าน
การโจมตีของเยว่เจิ้งหยางถูกโลหิตมารฟันแตกกระจายด้วยฝ่ามือเดียว คนทั้งร่างถูกสะเทือนจนกระเด็นออกไป
เหลยเจิ้นคำราม ลมปราณภายในพลุ่งพล่านดั่งคลื่นน้ำมุ่งสู่โลหิตมาร
เขามีบาดแผลก่อนหน้านี้อยู่แล้ว การโจมตีถูกโลหิตมารตบกระจายอย่างง่ายดาย จากนั้นไหล่ก็โดนฝ่ามือเข้าไป
แกร๊ก เสียงดัง ไหล่ยุบลงไป
โลหิตมารอ้าปากกว้างที่เต็มไปด้วยเขี้ยว ตรงเข้าขย้ำคอเขา
"ไอ้สัตว์ กล้าดียังไง?"
เหลยเฉารานคำราม วิชาตัวที่ฝึกมาถูกเร่งสุดขีด กระแทกใส่หลังโลหิตมารอย่างจัง
โลหิตมารคำราม หมุนตัวพร้อมกับเหวี่ยงเหลยเจิ้นกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร แล้วกระโจนเข้าใส่เหลยเฉาราน
"ฟู่!"
เลือดกระเซ็น เหลยเฉารานกระเด็นหงายหลัง หน้าอกมีรอยกรงเล็บน่าสะพรึงสามรอย เกือบถูกผ่าท้อง
ทุกคนมีสีหน้าหวาดกลัว
การโจมตีของพวกเขาไม่สะทกสะท้านอะไรโลหิตมารเลย
แต่ถ้าโลหิตมารโจมตีถูกเมื่อไหร่ ก็จะกระดูกหักเส้นขาด บาดเจ็บสาหัสทันที
"รีบไปซ่อนเร็ว!"
เก้าผู้อาวุโสตะโกนบอกอวี๋เฮ่าถิง หลินฉิง เหลียงหย่วนที่ยืนตกตะลึง แล้วตรงเข้าโจมตีโลหิตมารทันที
วิ่งเข้าไปเร็ว กลับมาเร็วกว่า
เก้าผู้อาวุโสถูกโลหิตมารตบจนเลือดกระอักกระเด็นออกไป
อวี๋เฮ่าถิง หลินฉิง เหลียงหย่วน สามคนกลัวจนขวัญกระเจิง พุ่งเข้าไปหลบในซากปรักหักพัง