อู๋ไป๋กวาดตามองผู้เฒ่าชุดดำที่ถูกเขาเหยียบตายอยู่บนพื้น พลางเอ่ยอย่างดูแคลน
“กล้าลงมือกับฉัน เบื่อชีวิตแล้วรึไง”
เจตนาของผู้เฒ่าชุดดำนั้น อู๋ไป๋เดาได้ตั้งนานแล้ว ไม่มีอะไรมากไปกว่าจับตัวเขาไว้ข่มขู่ถังเป่าเอ๋อร์ แล้วใช้ถังเป่าเอ๋อร์ข่มขู่จ้าวกระบี่อีกทอด
แผนการดีใช้ได้ แต่น่าเสียดายที่ความสามารถไม่ถึงขั้น
อู๋ไป๋เงยหน้าขึ้น พริบตาที่ลืมตาก็มีประกายคมกริบแผ่ซ่าน
หลี่หงไห่สองพี่น้องถูกสายตาคมกริบของอู๋ไป๋ทำเอาหนังหัวชา หน้าซีดเป็นดิน
อู๋ไป๋กลับยิ้มบาง “วางใจเถอะ ฉันจะไม่ฆ่าพวกนายหรอก”
“หลี่หงไห่ เรื่องที่หลี่เจิงหมิงทำกับฉันเมื่อปีนั้น นายรู้ดีแก่ใจ เขาสมควรตายไม่ใช่รึไง”
“นายหาเรื่องฉันไม่เลิก นึกว่าฉันอู๋ไป๋เป็นคนอารมณ์ดีนักหรือไง”
หลี่หงไห่ใจสั่นระรัว เสียงสั่นเครือ “อู๋ไป๋ ฉันผิดไปแล้ว ขอโทษ ฉันขอสาบานว่าต่อไปจะไม่หาเรื่องนายอีก”
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น “นายรู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ดีนี่ แต่คิดว่าฉันจะเชื่อนายเหรอ”
“ฉันสาบานได้นะ...”
“คำสาบานอะไรที่เลื่อนลอยจับต้องไม่ได้ สู้ตดแรง ๆ สักทีก็ไม่ได้”
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นขัดขึ้น หลังจากเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก็พูดต่อ “ตอนนี้สำนึกผิด มันสายไปแล้ว!”
หลี่หงไห่สองพี่น้องมองอู๋ไป๋ด้วยความหวาดผวา ใบหน้าแก่ซีดเซียว หวาดกลัวไม่เป็นสุข
“วางใจ ฉันบอกแล้วว่าจะไม่ฆ่าพวกนาย ฉันจะทำให้พวกนายรู้ว่าบางครั้งการมีชีวิตอยู่ก็เป็นความทรมานอย่างหนึ่ง”
สิ้นเสียง อู๋ไป๋ยกเท้า เสียงกร๊อบดังขึ้น เขาเหยียบคอหลี่เหวินเจ๋อหักลงตรงนั้น