"ก็แค่ผู้หญิงคนเดียว?"
แววตาโหดเหี้ยมของอู๋ไป๋ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
"อย่าว่าแต่ผู้หญิงเลย แค่ใบหญ้าต้นไม้ในเมืองจิ้นเจียงพวกแกก็ไม่มีสิทธิ์แตะ"
"ฉันตกลงร่วมมือกับพวกแก ไม่ได้หมายความว่าพวกแกจะทำอะไรตามอำเภอใจในจิ้นเจียงได้"
"กลับไปบอกหลินไป๋ซะ ความร่วมมือของเราจบแค่นี้"
กู้เจ๋ยจ้องอู๋ไป๋เขม็ง "คนที่จะทำเรื่องใหญ่ไม่ควรติดกับเรื่องเล็กๆ อู๋ไป๋ ตอนแรกฉันนึกว่านายเป็นคนมีหัวคิด ที่ไหนได้กลับอ่อนแอใจไม่สู้ กระจอกชัดๆ"
อู๋ไป๋ตอบเสียงเย็น "แต่สัตว์น่ะยิ่งทำเรื่องใหญ่ไม่ได้"
"แล้วก็ เรื่องที่ข้าจะทำอะไร ยังไม่ถึงตาให้อ้ายเดรัจฉานอย่างแกมาตัดสิน"
หน้ากู้เจ๋ยบูดบึ้งน่าเกลียด ส่งเสียงเชอะเย็นชา "ถ้างั้น ข้าไปล่ะ!"
อู๋ไป๋หัวเราะเย็นชา สายตาน้ำแข็ง
"ทำร้ายคนบริสุทธิ์แล้วคิดจะเดินหนีไปเลยๆ พวกแกนี่สำคัญตัวเองนักหรือไง"
กู้เจ๋ยตวาดเสียงดัง "แล้วแกจะเอายังไง?"
"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ฆ่าแกหรอก แต่จะให้บทเรียนที่ไม่มีวันลืมซะ"
สิ้นเสียง อู๋ไป๋ก็พุ่งเข้าใส่กู้เจ๋ยราวกับปีศาจร้าย เร็วปานสายฟ้า
หน้ากู้เจ๋ยเปลี่ยนสีทันตา ปล่อยพลังปราณรอบร่างระเบิดขึ้น
"ตูม!"
พายุหมุนกวาด
กู้เจ๋ยกระอักเลือดลอยละลิ่วไปหลายเมตร กลิ้งเหมือนหมาหงอยอยู่บนพื้นหลายตลบ
เขาลุกพรวดอย่างทุลักทุเล หน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เกราะพลังคุ้มกายของเขาต่อหน้าอู๋ไป๋เหมือนกระดาษ ถูกตบแตกกระจุยอย่างง่ายดาย
กู้เจ๋ยสายตาล่อกแล่ก หันหลังวิ่งหนีทันที