ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตะลึงงัน
ใช่แล้ว พวกเขามาเพื่อล้มสำนักมังกรดำ แล้วจะกลัวถูกฝ่ายนั้นพบเห็นทำไม?
หยวนจื่อเว่ยกล่าว "ท่านทูตพิเศษหลิน ท่านหมายความว่า? เราจะเปิดฉากโจมตีสำนักมังกรดำซึ่งหน้า?"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
"ข้าว่าควรลอบจู่โจมมากกว่า จู่โจมโดยไม่ให้ทันตั้งตัว"
เยว่เจิ้งหยางยิ้มเยาะเย้ย "เจ้าว่างั้น? งั้นเจ้าว่าพวกเราควรทำยังไงถึงจะแอบขึ้นเกาะเล็ก ๆ รอบเกาะจอมมารทะเลได้อย่างเงียบกริบ?"
หยวนจื่อเว่ยพูดไม่ออก
"พวกสารเลวชั้นต่ำ หวาดระแวง อำพราง ลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่มีความเปิดเผยตรงไปตรงมาเลย" เหลยเจิ้นไม่เกรงใจ พูดจาถากถางเสียงดัง
กู้เจ๋ยตะโกนเสียงแหลม "พวกแกว่าพวกใครนะ?"
"ก็ว่าพวกแกนั่นแหละ ไอ้พวกไม่กล้าเปิดเผย" เหลยเจิ้นไม่ไว้หน้า แข็งกร้าว
"พวกแกรนหาเรื่อง" กู้เจ๋ยโกรธจัด
เหลยเจิ้นถกแขนเสื้อพับแขนเตรียมลงมือ หัวเราะเยาะ "ยังไง จะลงมือเหรอ? พวกเราพร้อมรับมือ"
"พอได้แล้ว!"
อู๋ไป๋ปวดหัวจนต้องนวดหว่างคิ้ว กล่าวเรียบเฉย "อย่าลืมจุดประสงค์ที่เรามาที่นี่"
"เดี๋ยวรอให้เมิ่งไข่เสวียนกลับมาก่อน ดูว่าจะหาเฮลิคอปเตอร์ได้สักสองลำไหม"
"เอาล่ะ ทุกคนกลับไปพักได้แล้ว เดี๋ยวข้าจะให้เมิ่งไข่เสวียนเอาข้าวไปส่งที่ห้องพวกเจ้า"
อู๋ไป๋ไล่ทุกคนกลับไปด้วยความรำคาญ พวกนี้เจอหน้ากันเป็นต้องทะเลาะ ไม่ให้คนอื่นสบายใจเลย
ไม่นานนัก เมิ่งไข่เสวียนกลับมาพร้อมกับอาหารใส่กล่อง
"ท่านทูตพิเศษหลิน ที่นี่เป็นชานเมือง ไม่มีอะไรดี ๆ ให้กิน ต้องลำบากทุกคนกินข้าวกล่องแล้ว"