"พี่เหลย ผมคือเยว่หลิน เราเคยต่อสู้ด้วยกัน คุณยังจำผมได้ไหม"
ระหว่างทาง เยว่หลินพยายามปลุกเหลยเหิงที่ดูซื่อบื้อมาตลอด
แต่เหลยเหิงมีสีหน้าเหม่อลอย ได้แต่มองเขาตาไม่กระพริบ ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ เลย
จ้าวฉี่หรานถอนหายใจ "ไม่ต้องพยายามแล้ว ข้าเคยลองมาทุกรูปแบบแล้ว ไม่ช่วยอะไรเลย"
"ตอนนี้ ได้แต่หวังให้เทพแห่งโอสถช่วยเขา"
เยว่หลินเห็นเหลยเหิงที่เคยต่อสู้ด้วยกันเป็นแบบนี้ก็รู้สึกแย่
"ท่านอาจารย์วางใจเถอะ เทพแห่งโอสถฝีมือการแพทย์ยอดเยี่ยม ต้องมีวิธีแน่ พี่เหลยคนดีฟ้าคุ้มครอง ผมเชื่อว่าเขาต้องไม่เป็นอะไร"
จ้าวฉี่หรานพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วมองไปทางอู๋ไป๋ด้วยความสงสัย "ยังไม่รู้เลยว่าเจ้าคนนี้ชื่ออะไร"
"เขาชื่อ..."
"ข้าชื่อหลินฉิง"
อู๋ไป๋ขัดคำพูดเยว่หลิน พูดพร้อมยิ้ม
เยว่หลินหันกลับมามองเขาอย่างแปลกใจ สงสัยว่าทำไมอู๋ไป๋ถึงใช้ชื่อปลอม
แต่อู๋ไป๋ทำอะไรรอบคอบมาตลอด ที่ใช้ชื่อปลอมต้องมีเหตุผล เยว่หลินไม่โง่ แน่นอนว่าไม่เปิดโปง
จ้าวฉี่หรานยิ้มมองอู๋ไป๋ "หล่อเหลา ดีมาก ๆ"
อู๋ไป๋ยิ้ม แล้วดึงม่านบังแดดข้างหน้าต่างลง หลับตาพัก
เยว่หลินคิดว่าอู๋ไป๋ไม่ค่อยให้เกียรติคนอื่น
แต่จ้าวฉี่หรานกลับยิ้ม ไม่ใส่ใจ
บ่ายสองกว่า เครื่องบินลงจอดที่สนามบินแม่น้ำฮวงโห
วังสี่เทพ อยู่ที่เมืองหลาน
พวกเขาออกจากสนามบิน แล้วไปเรียกแท็กซี่ด้านนอกเข้าเมือง
เยว่หลินพูดกับจ้าวฉี่หราน "ท่านอาจารย์ จากที่นี่ไปวังสี่เทพยังต้องนั่งรถอีกเกือบสามชั่วโมง เราหาอะไรกินก่อนแล้วค่อยเดินทางเถอะ"