อู๋ไป๋หัวเราะขำ
“มู่มู่ นี่นายขี้อวดไปหน่อยแล้วนะ! ถ้าคำพูดนี้หลุดออกไป ต้องอับอายขายหน้าพวกไอ้แก่กันยกใหญ่แน่”
เหลยมู่มู่ยิ้มเขิน ๆ เสียงเบา “แต่ก็ยังห่างจากพี่อู๋ไป๋อีกมาก”
“ฉันแก่กว่านายไม่กี่ปี ถ้าฝีมือยังสู้ไม่ได้ แล้วจะกล้าให้เรียกพี่ได้ยังไงกัน”
“อิ่มหรือยัง?”
เหลยมู่มู่พยักหน้า
“งั้นเราไปกันเถอะ หาที่พักก่อน”
ทั้งสองจ่ายเงินแล้วออกจากร้านเหล้า
ออกมาแล้ว เหลยมู่มู่ถาม “พี่อู๋ไป๋ เราจะไปพักโรงแรมกันไหม?”
อู๋ไป๋ส่ายหน้า
“หลัวหยวนเจี๋ยกับสมาคมปาจี๋เกี่ยวพันกันลึกซึ้ง เขาต้องขอความช่วยเหลือจากสมาคมปาจี๋แน่ ถ้าเราไปพักโรงแรม ถูกพบตัวง่ายมาก”
อู๋ไป๋ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “พักบนเรือดีกว่า”
ประเทศเกาะมีทะเลล้อมรอบสี่ด้าน เรือมาก ท่าเรือเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลาย เป็นที่ซุกซ่อนที่ดี
เหลยมู่มู่พยักหน้าอย่างว่าง่าย “งั้นก็ฟังพี่อู๋ไป๋”
……
……
หลงกั๋ว เมืองจิ้นเจียง ตระกูลหลิน
หลินตั้นจวงอุ้มถังถัง มองหยวนเหิงที่ท่าทางเหมือนไก่ชนอย่างขำ ๆ
หยวนเหิงมาตั้งแต่บ่าย
เจอหน้าก็ให้ส่งตัวเหลยมู่มู่ให้
ตอนนั้นเหลียงหย่วนกับหลินฉิงไปต้อนรับ ทั้งคู่ไม่รู้จักเหลยมู่มู่เลยสักนิด นึกว่าเป็นคนบ้า ทั้งยังปากเสียอีก โดนหยวนเหิงกดลงกับพื้นรัวใส่ไม่ยั้ง
โชคดีที่มู่จิ่วโจวออกหน้า
แต่ผลคือทั้งคู่พูดกันไม่กี่คำก็ลงไม้ลงมือ ตีกันยกหนึ่ง