เหลียงหยุนเตามองเหลยเฉารานด้วยสายตาเย็นชา เอ่ยเสียงกร้าวว่า "นี่เป็นเรื่องระหว่างข้ากับไอ้หนูนี่ ขอเตือนสำนักมังกรเพลิงของเจ้าอย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น"
"คนอื่นอาจกลัวสำนักมังกรเพลิง แต่สำนักมังกรดำของข้าไม่เคยเห็นพวกเจ้าอยู่ในสายตา"
เหลยเฉารานเอ่ยน้ำเสียงเรียบว่า "เด็กคนนี้พูดแทนสำนักมังกรเพลิง ถ้าให้พวกเจ้าฆ่าเขาต่อหน้าต่อตาข้า เช่นนั้นหน้าตาสำนักมังกรเพลิงจะเอาไปไว้ไหน"
"ถ้าสำนักมังกรดำคิดจะเป็นศัตรูกับสำนักมังกรเพลิง ก็ลองดูสักตั้งสิ สำนักมังกรเพลิงไม่หาเรื่องใคร แต่ก็ไม่เคยกลัวเรื่อง"
เหลียงหยุนเตาดวงตาดุดัน สีหน้าเคร่งเครียด
"คุณเหลียง คนหลงกั๋วพวกคุณช่างพูดมากจริง ๆ ถ้าเป็นที่เกาะของเราเรื่องแบบนี้ต้องวัดกันที่ฝีมือแล้ว"
ชาวเกาะคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้า พูดด้วยสำเนียงหลงเซี่ยแข็ง ๆ
อีกคนก็ก้าวไปข้างหน้า "คุณเหลียงเป็นเพื่อนของเรา เราดูเพื่อนถูกกลั่นแกล้งไม่ได้ ถ้าจำเป็นต้องช่วย เราจะไม่ยืนดูเฉย ๆ"
เหลียงหยุนเตาเป็นคนหยิ่งยโส ใจแคบ คิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น
เขามองไปรอบ ๆ แล้วทอดสายตาไปที่อู๋ไป๋ พลางคิดในใจ "ถ้าปล่อยให้ไอ้หนูนี่รอดไป วันหน้าจะให้ข้าอยู่ในยุทธภพได้อย่างไร"
อู๋ไป๋สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายสังหารบนใบหน้าเหลียงหยุนเตา แต่กลับยิ้มแสยะ เป็นการยั่วยุอย่างชัดเจน
สีหน้าเหลียงหยุนเตายิ่งเย็นชาขึ้น กลิ่นอายสังหารปรากฏชัด