ฉันหนักร้อยกิโลแล้วจะทำไม? นำโชคให้ผัว ให้ลูก ให้ทั้งครอบครัว

ตอนที่ 2 เฉินเจาจาวคิดจะฆ่าปั้นจินปาลี่ยง

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ต่อมาเด็กทั้งสองก็หิวจนหมดแรง ร่างน้อย ๆ เอนพิงเธออยู่คนละข้าง ใบหน้าฟกช้ำดำเขียว หายใจรวยริน

ต้าฉายพึมพำว่า “แม่ ผมเหมือนจะไม่ไหวแล้ว ผมคงได้ลงไปเจอน้องสามกับน้องสี่ข้างล่างนั่นแล้ว...”

เสี่ยวหย่งพึมพำตามว่า “แม่ ผมนึกว่าแม่ไม่เอาพวกเราแล้ว ถึงได้มามีชีวิตดี ๆ ผมแค่อยากแอบมาดูแม่จากไกล ๆ ชาติหน้าแม่ยังเป็นแม่ของผมได้ไหมครับ?”

เฉินเจาจาวทั้งแค้นทั้งเจ็บใจ!

เธอถูกวางยา ถูกจับขัง นั่นเป็นเพราะเธอทำตัวเองทั้งนั้น

แต่ลูกชายผู้บริสุทธิ์ของเธอผิดอะไร ถึงต้องมาทนทุกข์เพราะเรื่องนี้ด้วย?!

เฉินเจาจาวตาแดงก่ำ วิ่งเข้าไปหาเด็กทั้งสอง ร่างอวบใหญ่สั่นสะท้านราวกับภูเขา

“ต้าฉาย เสี่ยวหย่ง แม่คิดถึงลูกมาก!”

เธอโผเข้ากอดเสี่ยวหย่งที่ยืนอยู่ด้านหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

ต้าฉายรีบวิ่งเข้ามาสองก้าว ใช้มือเล็ก ๆ พยายามแกะแขนล่ำ ๆ ของเธอออก

“แม่...แม่จะรัดลูกแท้ ๆ ของแม่ตายหรือไง? รีบปล่อยสิ! น้องรองหายใจไม่ออกแล้ว!”

เฉินเจาจาวตกใจจนรีบคลายแขน เสี่ยวหย่งตุ้บลงไปนั่งกับพื้น

ต้าฉายพยุงน้องชายแท้ ๆ ไว้ แล้วมองเฉินเจาจาวด้วยใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“พ่อบอกว่าเสือไม่กินลูกตัวเอง แต่แม่มันร้ายยิ่งกว่าเสืออีก แม่จะฆ่าพวกเราแล้วหนีกลับเมืองไปใช้ชีวิตดี ๆ!”

เสี่ยวหย่งพึมพำว่า “ต้องพูดว่าเสือร้ายแค่ไหนก็ไม่กินลูกตัวเองต่างหาก...”

เฉินเจาจาวโบกมือปฏิเสธ “ไม่ใช่ ๆ แม่แค่อยากกอดพวกหนู!”

เธอปาดเหงื่อ ก่อนจะถามว่าลูกชายอีกสองคนไปไหน

แต่กลับเห็นผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามา

เจียงเยว่

น้องสาวแท้ ๆ ของเจียงข่ายผิง

ต่อหน้าใคร ๆ เธอเป็นเพื่อนสนิทที่ลงชนบทมาพร้อมกับเฉินเจาจาว แต่ความจริงกลับเป็นงูพิษที่ซ่อนตัวอยู่ข้างกายเธอ

ทุกย่างก้าวที่เฉินเจาจาวพลาดพลั้งหลังจากลงชนบท ล้วนมีเจียงเยว่คอยยุยงส่งเสริมอยู่เบื้องหลัง!

เจียงเยว่ดึงเฉินเจาจาวไปยืนอีกด้าน แล้วถามเสียงเบา

“เจาจาว ทำไมเธอยังมัวพูดไร้สาระกับสองคนนั้นอีกล่ะ ยังไม่ได้คุยเปิดอกกับแม่ลูกตระกูลหยางหรือ? ฉันซ่อนปั้นจินกับปาลี่ยงตามแผนของเราแล้ว รับรองว่าไม่มีใครหาเจอแน่!”

ชั่วขณะนั้น ร่างอ้วนของเฉินเจาจาวสะดุ้งวาบ ความทรงจำทั้งหมดพลันย้อนกลับมา!

ชาติที่แล้ว ตอนแม่สามีพูดให้เธอเฉือนเนื้อชดใช้สามี เธอไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย กลับเชิดหน้าตะโกนใส่ด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง

“ตลกแล้ว! ฉันคลอดลูกชายตัวอ้วนจ้ำม่ำให้ตระกูลหยางตั้งสี่คน ยังสู้เนื้อหนักร้อยกว่าชั่งไม่ได้หรือไง?! หยางไห่เซิง วันนี้ถ้านายไม่ไปทำเรื่องหย่ากับฉันที่สหกรณ์ประชาคม ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอปั้นจินกับปาลี่ยงอีกตลอดชีวิต!”

แม่ลูกคู่นั้นพลิกหาทั่วทั้งกองพลผลิตก็ยังหาเด็ก ๆ ไม่เจอ

หวังอวี้เฟินโมโหจนตบเฉินเจาจาวสองฉาดติดกัน

สุดท้ายหยางไห่เซิงก็ยืมจักรยานคันหนึ่งให้เฉินเจาจาวนั่งซ้อน ปั่นจนล้อแทบลุกเป็นไฟ ไปทำเรื่องหย่าที่สหกรณ์ประชาคมเสร็จเรียบร้อย เธอถึงยอมพูด

เธอไร้เดียงสาคิดว่าเจียงเยว่แค่ซ่อนเด็กทั้งสองไว้ ขอเพียงหยางไห่เซิงหาเจอ เรื่องก็ไม่มีอะไรแล้ว

เธอจึงจากไปอย่างไม่รู้สึกหนักใจแม้แต่น้อย

จนกระทั่งต้าฉายกับเสี่ยวหย่งตามหาเธอจนเจอ พวกเขาถึงได้บอกว่า

วันที่เธอออกจากกองพลผลิต ลูกชายคนที่สามกับคนที่สี่ของเธอ ปั้นจินกับปาลี่ยง ถูกพบว่าจมน้ำตายในแม่น้ำ ก่อนที่หยางไห่เซิงจะกลับจากสหกรณ์ประชาคมหลังไปทำเรื่องหย่าเสียอีก!!!

ภาพลูกชายวัยห้าขวบทั้งสองลอยอยู่ในแม่น้ำผุดขึ้นในหัว เฉินเจาจาวจึงมีเปลวไฟโหมลุกอยู่ในดวงตา!

เจียงเยว่เป็นคนฆ่าพวกเขา!

เฉินเจาจาวคว้าข้อมือเจียงเยว่ไว้ แล้วซักถาม

“เธอหลอกพวกเขายังไง? ซ่อนพวกเขาไว้ที่ไหน?”

ใบหน้าอ่อนโยนของเจียงเยว่ยังเจือรอยยินดีอยู่บ้าง

“ง่ายนิดเดียว ฉันบอกว่าจะมีคนมารับเธอกลับเมืองเร็ว ๆ นี้ ถ้าอยากเจอเธอเป็นครั้งสุดท้ายก็ให้รีบไปที่สำนักงานปัญญาชนลงชนบท ปั้นจินกับปาลี่ยงเลยรีบร้อนวิ่งออกไป ฉันก็เดินตามหลังไป... โอ๊ย เจาจาว เธอบีบฉันเจ็บแล้ว!”

เฉินเจาจาวผ่อนมือเล็กน้อย มุมปากแข็งเกร็งยกขึ้น

“ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหนกันแน่?”

เจียงเยว่ลูบแขนตัวเอง ไม่ได้สงสัยอะไรเลยสักนิด

“อยู่ในหลุมหลังสำนักงานปัญญาชนลงชนบทไง เธอถามทำไม? รีบไปขู่หยางไห่เซิงให้หย่ากันสิ...”

วินาทีถัดมา เฉินเจาจาวยกมือขวาขึ้น ตบหน้าเจียงเยว่ทั้งซ้ายทั้งขวาคนละฉาด

“เพียะ! เพียะ!”

เสียงดังฟังชัด!

หน้าของเจียงเยว่ที่ถูกตบจนเอียงแสบปวดร้อนผ่าว ส่วนต้าฉายกับเสี่ยวหย่งที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าวก็ตกตะลึง

เด็กทั้งสองกอดกันแน่น ตัวสั่นงันงก กลัวว่าเฉินเจาจาวที่เหมือนโดนผีสิงจะเข้ามาตีพวกเขา

เจียงเยว่ทั้งไม่อยากเชื่อและโกรธจัด “เฉินเจาจาว เธอบ้าไปแล้วหรือไง? กล้าตบฉันเหรอ!? ฉันช่วยเธอมาตลอดนะ!”

พอได้ยินคำพูดนั้น ความเกลียดชังที่อัดแน่นอยู่ในอกเฉินเจาจาวก็เกินจะข่มกลั้น!

เธอกระชากผมเจียงเยว่ กดอีกฝ่ายลงกับพื้นด้วยน้ำหนักตัวสองร้อยชั่ง แล้วตบปากไม่หยุด

“เพียะ! เพียะ! เพียะ!”

เธอตบพลางด่าพลาง

“ช่วยฉันงั้นเหรอ? ที่เธอเรียกว่าช่วยฉันคือทำลายร่างกายฉัน ทำลายครอบครัวฉัน ลักพาตัวลูกฉัน แล้วยังคิดจะฆ่าพวกเขาอีก! เจียงเยว่ ฉันเฉินเจาจาวไปทำอะไรให้เธอนักหนา?!

ตอนเธอลงชนบทใหม่ ๆ ปรับตัวกับที่นี่ไม่ได้จนเกือบตาย ก็ฉันที่เอายาช่วยชีวิตให้เธอ!

ตอนเธอไม่ทำงาน ไม่มีแต้มแรงงาน ไม่มีอะไรกิน ก็ฉันที่เอาอาหารจากบ้านตระกูลหยางมาให้!

ตอนเธอถูกพวกอันธพาลรังควานจนเกือบโดนข่มขืน ก็ฉันที่ให้หยางไห่เซิงไปช่วย! แม่สามีฉันยังออกหน้าปกป้องเธอด้วย! แล้วเธอล่ะ...

เธอตอบแทนพวกเรายังไง?

เธอเล่นงานปั้นจินกับปาลี่ยง ทำร้ายพวกเขา ทั้งสองคนเป็นชีวิตของฉัน! ถ้าพวกเขาเป็นอะไรไป ฉันจะฆ่าเธอด้วยมือของฉันเอง!!”

เมื่อนึกถึงลูกชายทั้งสองที่ยังตกอยู่ในอันตราย เฉินเจาจาวก็หยุดมือ หันไปมองลูกชายคนโตกับคนรองแล้วสั่ง

“ต้าฉาย เสี่ยวหย่ง รีบไปตามพ่อกับย่ามาที่หลังสำนักงานปัญญาชนลงชนบท บอกว่าปั้นจินกับปาลี่ยงถูกลักพาตัวไป แม่จะไปก่อน!”

พูดจบ เธอก็สาวขาใหญ่โตวิ่งไปทางสำนักงานปัญญาชนลงชนบท

ต้าฉายมองแผ่นหลังอ้วนท้วมของเธออย่างลังเล “เราจะฟังแม่เหรอ?”

“ฟังสิ” เสี่ยวหย่งตอบอย่างเด็ดขาด “เรื่องนี้เกี่ยวกับความปลอดภัยของน้องสามกับน้องสี่ ไปเถอะ! พี่ไปตามพ่อ ผมไปตามย่า!”

“ได้!”

เด็กทั้งสองจากไปแล้ว เจียงเยว่กุมท้องค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง บนแก้มที่บวมเป่งมีรอยนิ้วมือหลายรอย แสบปวดร้อนผ่าว

เธอกำมือแน่น แววตาเต็มไปด้วยความอัปยศอดสูและความเคียดแค้น

นังอ้วนตายด้านนั่นดันเดาออกว่าเธอไม่ได้คิดจะปล่อยให้เด็กเหลือขอสองคนนั้นรอดชีวิต!

ดี ดีมาก ไม่ฟังเธอใช่ไหม งั้นก็อย่าหาว่าเธอใจร้ายแล้วกัน!

——

ด้านหลังอาคารแถวหนึ่งของสำนักงานปัญญาชนลงชนบท

บนพื้นมีเสื่อไม้ไผ่เก่า ๆ ขาดรุ่งริ่งจนใช้การไม่ได้วางอยู่สองผืน เฉินเจาจาวเปิดเสื่อออก ก็เห็นหลุมลึกสองเมตรหลุมหนึ่ง

ลูกชายคนที่สามกับคนที่สี่ของเธอ ปั้นจินกับปาลี่ยง นอนอยู่ในหลุม ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเขียว

เฉินเจาจาวไม่ลังเล กระโดดลงไปในหลุมทันที

เสียงทึบดัง “ตุ้บ” หัวเข่ากระแทกเข้ากับเศษกระเบื้องแตก

เฉินเจาจาวอุ้มเด็กที่หมดสติขึ้นมา เสียงสั่นเครือ

“ปั้นจิน ปาลี่ยง ลูกแม่?”

ปั้นจินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ มือเล็กสกปรกคว้าชายเสื้อเธอไว้ พึมพำว่า

“แม่ อย่าทิ้งพวกเรา...”

เฉินเจาจาวแสบจมูกจนขอบตาร้อนผ่าว “แม่ไม่มีวันทิ้งพวกหนู แม่จะพาพวกหนูออกไปเดี๋ยวนี้”

แขนของเธอเกร็งจนแทบเหมือนสายธนูที่กำลังจะขาด แล้วออกแรงยกเด็กทั้งสองขึ้นไปด้านบนอย่างสุดกำลัง

หลุมนั้นลึก ผนังดินก็ลื่น แถมเฉินเจาจาวยังมีน้ำหนักถึงสองร้อยชั่ง

ตอนเธอใช้สองมือจับขอบหลุมแล้วปีนขึ้นไป ร่างอวบใหญ่กดผนังดินจนดินร่วงกราวลงมา

ครั้งที่สี่ เฉินเจาจาวกำลังจะไถลลงไป มือซ้ายก็ถูกเศษแก้วที่ฝังอยู่ในผนังดินบาดเข้าอย่างจัง

“อ๊า!”

เฉินเจาจาวก้นกระแทกพื้น ร้องออกมาเสียงแหลม

ใบหน้าของเธอซีดเผือด ก้มมองแขนตัวเอง บาดแผลมีเลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาไม่หยุด

เฉินเจาจาวเจ็บจนแทบทนไม่ไหว ทั้งยังโมโหที่ตัวเองไร้ประโยชน์ จนเกือบร้องไห้ออกมา

ทันใดนั้น เธอก็ได้ยินเสียงคุ้นหูดังมาจากด้านบน

“อยู่นั่นไง! พี่หยางดูสิ เฉินเจาจาวคิดจะฆ่าปั้นจินกับปาลี่ยง จะหนีกลับเมือง!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป