ถังเจากลับเข้าห้องแล้วล็อกประตู จากนั้นก็นั่งลงข้างเตียง หยิบโทรศัพท์ออกมาติดต่อผู้เช่าของตัวเองอีกครั้ง
ถังเธอสวยเหลือเกิน: คุณพักอยู่ชั้นไหน
ภูตหลงตัวเอง: ? ถามทำไม
ภูตหลงตัวเอง: ชั้น 22 มีอะไรเหรอ
ถังเธอสวยเหลือเกิน: ตอนนี้บนชั้น 20 มีอะไรบางอย่างอยู่ คุณรู้ใช่ไหม
ภูตหลงตัวเอง: รู้สิ อย่าบอกนะว่าคุณอยู่ชั้น 20? ที่บ้า ๆ นั่นไม่ได้จ้องเล่นงานแต่แขกมนุษย์หรอกหรือ กลางดึกแบบนี้ ต่อให้เป็นภูตระดับเออย่างฉันก็ยังไม่กล้าลอยไปแถวนั้นเลย
ถังเธอสวยเหลือเกิน: มีสตรีมเมอร์ที่ฉันชอบอยู่ที่นั่น
ภูตหลงตัวเอง: อ้อ~ คงไม่ใช่เฉินซีอะไรนั่นหรอกนะ? หน้าตาก็งั้น ๆ ทำไมถึงมีแต่คนอวยกันจัง
เมื่อเห็นข้อความนี้ ถังเจาก็คิดในใจว่า ที่แท้ยังมีภูตที่รสนิยมปกติอยู่ด้วย
เธอพิมพ์ข้อความทั้งที่รู้สึกผิดอยู่ในใจ: พี่ชายของฉันงามล่มเมือง ขอบคุณนะ
ภูตหลงตัวเอง: ...
ภูตหลงตัวเอง: ภูตหิวโหยบางตัวจะออกมาหาอะไรเคี้ยวเล่นน่ะ เนื้อสด ๆ อร่อยจะตาย พนักงานโรงแรมบางคนก็แอบจับคนไปเป็นวัตถุดิบ ปรับปรุงอาหารให้แขกวีไอพี ไม่อย่างนั้นโรงแรมสงบสุขจะต้อนรับนักท่องเที่ยวมนุษย์ตลอดทั้งปีไปทำไม
ภูตหลงตัวเอง: ใจเย็นน่า พวกนั้นเจ้าเล่ห์จะตาย สตรีมเมอร์ของคุณมีแฟนคลับตั้งเยอะ ใครจะกล้าเข้าไปหาเรื่องถ้าไม่อยากตาย
ถังเธอสวยเหลือเกิน: ฮือ ๆ หวังว่าพี่ชายจะไม่เป็นอะไรนะ
ถังเจาลูบแขนที่ขนลุกซู่ ก่อนออกจากแชตแล้วเข้าแอปถ่ายทอดสดเขี้ยวภูต เธอค้นหาการถ่ายทอดสดจากโรงแรมสงบสุขที่กำลังออนไลน์อยู่ พบว่ามีเพียงห้องเดียวที่ยังถ่ายทอดสด และคนในนั้นก็คือเฉินซี
ดูเหมือนเขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ คอมเมนต์เต็มไปด้วยหัวใจสีชมพู เอฟเฟกต์ของขวัญลอยว่อนทั่วหน้าจอ
คนที่กล้าถ่ายทอดสดตอนกลางคืน ไม่ก็มีฝีมือมากพอ ไม่ก็มีฐานแฟนคลับแข็งแกร่ง ถังเจาตั้งใจศึกษาด้วยสายตาวิเคราะห์ คิดจะเรียนรู้ทุกเฟรม แต่พอดูนานเข้า สายตาก็เริ่มพร่า มือทั้งสองข้างพลอยส่งเสียงกรี๊ดตามคอมเมนต์ไปด้วย