ถังเจาลุกขึ้นแล้วถามว่า “คุณอยากทำอาหารกินเอง หรือจะกินที่ห้องอาหารของโรงแรม?”
เจียงเยี่ยนรีบโบกมือ “ผมทำเองได้ ในมิติของผมยังมีวัตถุดิบอยู่”
เขารีบหยิบออกมา ทว่าผักกาดขาวสดฉ่ำน้ำเพิ่งปรากฏก็เน่าเสียทันที
ถังเจาแปลกใจเล็กน้อย “ดันเจียนนี้ไม่อนุญาตให้ผู้เล่นกินอาหารของตัวเองเหรอ?”
ฟังดูไม่สมเหตุสมผลเลย เธอจำได้ว่าตอนอยู่ที่โถงใหญ่ยังให้เจียงเยี่ยนทำอาหารอยู่เลย ตอนนั้นเขาหยิบวัตถุดิบออกมาก็ไม่มีปัญหา
ถังเจาขมวดคิ้วครุ่นคิด บางทีโรงแรมอาจไม่อนุญาตให้แขกนำสิ่งของเข้ามาเอง ตอนนั้นเธอกับเจียงเยี่ยนฉวยช่องโหว่ของกฎโรงแรม—ในเมื่อยังไม่ได้เข้าพัก ทำไมต้องทำตามกฎของโรงแรมด้วย?
แบบนี้ก็พออธิบายได้
เธอพูดว่า “ใช้วัตถุดิบในตู้เย็นเถอะ ยังไงฉันก็มีเหลือเฟือ”
เจียงเยี่ยนรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง เขาพูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณครับ”
ถังเจาโบกมือ “ฉันจะลงไปเดินเล่นย่อยอาหารสักหน่อย คุณอยู่ที่นี่ไปก่อน”
ในห้องชุดไม่มีข้าวของของเธอ ต่อให้เจียงเยี่ยนรื้อค้นก็หาอะไรไม่เจอ ถังเจาจึงออกจากห้องอย่างสบายใจ ก่อนจะเรอออกมาอีกครั้ง
พอไปถึงโถงรับรอง ก็เห็นผีเศรษฐีตนหนึ่งอยู่ข้างใน นิ้วทั้งห้าสวมแหวนราคาแพงทุกนิ้ว คอหนา ๆ ยังห้อยสร้อยทองเส้นโต ผมจัดทรงลอนใหญ่ไว้อย่างประณีต สะพายกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพง มันคล้ายกับได้กลิ่นอะไรบางอย่าง จึงหันขวับมามองอย่างรวดเร็ว
“...กลิ่นเนื้อมนุษย์” ดวงตาทั้งสองข้างของมันแดงก่ำ น้ำลายไหลจากมุมปาก ผ่านไปครู่หนึ่งมันก็พูดอย่างสงสัย “เดี๋ยวก่อนสิ ทำไมถึงมีมนุษย์อยู่ในเขตแขกพิเศษ? เธอเข้ามาได้ยังไง?!”