เกมเอาชีวิตรอด: ฉันเก็บค่าเช่าในแดนผี [อนันต์]

ตอนที่ 35 โลกแห่งความจริง 4 “เรื่องจัดการโรงแรมสงบสุขก็แค่ลงมือทำไปตามสะดวก”

7 นาที· 1.6K คำ

ถังเจาเข้าร่วมเกมมาไม่กี่รอบ หลายเรื่องจึงยังอยู่ระหว่างทำความเข้าใจ

เกมสยองขวัญปรากฏขึ้นได้อย่างไร? แท้จริงแล้วมันเป็นสิ่งใด? สักวันเกมจะสิ้นสุดลงหรือไม่?……

ภูตผีในมหาวิทยาลัยเหมยเหมยเองก็ไม่รู้คำตอบของข้อสงสัยเหล่านี้ รู้เพียงว่าพวกตนเป็นภูตผี เมื่อเกมสยองขวัญส่งด่านมาให้แต่ละครั้ง พวกตนจะเลือกตอบรับหรือปฏิเสธก็ได้ หากตอบรับก็จะได้รับผลประโยชน์ ส่วนการปฏิเสธไม่มีบทลงโทษ แต่เดิมพวกตนก็จะค่อย ๆ เลือนหายไปอยู่แล้ว การรับด่านช่วยยืดเวลาที่จะเลือนหายออกไป แถมในด่านยังได้กินขนมและเล่นสนุก แล้วจะปฏิเสธไปทำไม?

สิ่งที่ต้องทำมีเพียงให้ความร่วมมือกับด่าน ไม่ฝ่าฝืนกฎ เพราะการฝ่าฝืนจะนำมาซึ่งบทลงโทษสารพัดอย่าง……

หลังจากถังเจารับช่วงดูแลมหาวิทยาลัยเหมยเหมย นอกจากกำชับว่า ห้ามจงใจทำร้ายมนุษย์หรือชักนำให้มนุษย์ฝ่าฝืนกฎเพื่อเพิ่มมื้ออาหารให้ตัวเอง ตราบใดที่ไม่ละเมิดกฎของด่าน ก็ให้ภูตผีในพื้นที่ปกครองตนเองตามหลักปรับตัวให้เข้ากับท้องถิ่น

เธอปฏิเสธข้อเสนอของโจวหลง—เจียงเยี่ยนเป็นมนุษย์ หากไปทำงานเป็นพ่อครัวในโรงอาหาร พวกภูตผีคงคิดว่าอาหารที่สั่งมาส่งแล้ว

แต่ต่อไปก็ซื้ออาหารจากเจียงเยี่ยนได้เหมือนกัน ถ้าทำงานดีจะให้เป็นรางวัล ฮิ ๆ

ด่านดำเนินไปอย่างสงบอยู่หลายวัน พ่อครัวภูตไม่ได้พังประตูเข้ามาสังหารผู้เล่นในยามค่ำคืน ระดับความยากยังคงอยู่ที่ระดับซี

ปกติถังเจาเล่นอินเทอร์เน็ตไถดูข่าวสารไปเรื่อย จนเห็นกิจกรรมคัดเลือกโรงแรมยอดเยี่ยมแห่งครึ่งปีแรกของโรงแรมสงบสุข ช่วงนี้โรงแรมกำลังลงสมัครและขึ้นเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนอันดับสองคือคฤหาสน์เฉิงเฟิง คะแนนตามหลังแค่ 8 คะแนนก็จะแซงได้แล้ว ว่ากันว่าทั้งสองแห่งแข่งขันกันดุเดือดมาก แม้แต่ภูตผีที่ลงคะแนนก็สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย บัญชีของถังเจามีคะแนนเริ่มต้น 10 คะแนน อีก 10 คะแนนต้องทำกิจกรรม ช่วยหาเสียง และอื่น ๆ จึงจะได้มา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป