ถังเจาใคร่รู้อยู่ในใจ แต่สีหน้ากลับสงบนิ่ง ไม่ได้ซักไซ้เรื่องนี้ต่อ
ด้วยความสามารถในตอนนี้ หากร้องเรียนในดันเจี้ยนระดับซี ย่อมเสี่ยงไม่น้อย หากผลการจัดการไม่ใช่การออกจากดันเจี้ยนโดยตรง ก็มีโอกาสจบไม่สวย เมื่อครู่ถ้าสิ่งที่มาหาไม่ใช่ภูตระดับเอส เดิมทีเธอตั้งใจจะเรียกค่าเสียหายก่อน แล้วค่อยร้องเรียนหลังออกไป...
เธอยิ้มบาง ๆ «ฉันถอนเรื่องร้องเรียนได้ แต่... โรงแรมของคุณคงไม่คิดจะฆ่าชิงทรัพย์หรอกนะ?»
ผู้จัดการภูตที่ถูกจี้จุดสำคัญยังคงสีหน้าสงบนิ่ง ลูกตาแดงฉานโตมหึมาราวกับอยากยิงลำแสงที่ชื่อว่า «ความซื่อสัตย์» ออกมาสองสาย «แขกผู้มีเกียรติ ท่านคิดมากไปแล้ว โรงแรมของเราถือความซื่อสัตย์เป็นหลักสำคัญอันดับหนึ่งในการดำเนินกิจการมาโดยตลอด»
ถังเจากล่าว «ถ้าอย่างนั้นก็ทำสัญญากัน»
ผู้จัดการภูตเห็นว่าหลอกเธอไม่ได้ จึงยอมตกลง
ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็คือมนุษย์ตรงหน้าเอาเรื่องนี้ไปเปิดเผย ถึงตอนนั้นโรงแรมของพวกมันคงไม่เพียงต้องจ่ายค่าปรับมหาศาลและปรับปรุงแก้ไข แต่ยังอาจ...
แน่นอนว่าแก้ปัญหากันเป็นการส่วนตัวดีที่สุด เมื่อหนทางฆ่าปิดปากใช้ไม่ได้ ก็เหลือแต่ชดใช้เงิน เฮ้อ... อย่างน้อยโรงแรมก็ยังดำเนินกิจการต่อไปได้ ดันเจี้ยนมีตั้งมากมาย จะไม่มีเรื่องร้องเรียนเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ตราบใดที่ยังสอบสวนไม่เสร็จ เมื่อถอนเรื่องร้องเรียนแล้ว เจ้าหน้าที่สอบสวนก็ไม่ตามขุดคุ้ยต่อ
ทุกคนต่างก็เป็นลูกจ้างเหมือนกัน เรื่องน้อยลงย่อมดีกว่าเรื่องมาก
ผู้จัดการภูตร่างสัญญาอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วแหลมคมขีดลงบนกระดาษสัญญาหนัง เกิดเสียงเสียดสีแผ่วเบา พอเขียนเสร็จก็ล้วงตราประทับของโรงแรมออกจากกระเป๋ามาประทับลงไป