อีกด้านหนึ่งตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: พวกเราอยู่หน้าร้านเถียนมี่ปิงเฉิง
ถังเจาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ แล้วก็พบร้านนั้น มีชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่หน้าร้าน
เธอเดินเข้าไปหา ทั้งสามคนยืนประจันหน้ากัน ต่างเงียบไปชั่วขณะ
หญิงสาวยิ้มมุมปากแล้วเอ่ยก่อน “ฮัลโหล ลูกสาวคนสวย?”
ถังเจา “...เรียกฉันว่าถังเหมยเหมยก็พอ”
ไม่คิดเลยว่าพ่อแม่ในโทรศัพท์จะเป็นผู้เล่นทั้งคู่
เธอมองชื่อเหนือศีรษะของทั้งสอง ผู้เล่นจะมีชื่อเป็นสีเขียว หญิงสาวชื่อรั่วเหมย ส่วนผู้ชายชื่อติงกัง
พอเห็นว่า “ลูกสาว” ก็เป็นผู้เล่นเหมือนกัน รั่วเหมยก็ผ่อนคลายลงทั้งตัว เดินเข้าไปในร้าน “ชานมไข่มุกหนึ่งแก้ว...เอ๊ะ พวกคุณเอาด้วยไหม?”
ถังเจา “ไม่เอา” เธอเพิ่งกินข้าวมา จึงไม่ค่อยอยากกินอะไร
ติงกังส่ายหน้าเช่นกัน บอกว่าไม่เอา
ชานมทำเสร็จอย่างรวดเร็ว รั่วเหมยใช้โทรศัพท์สแกนจ่ายเงิน แล้วถือชานมเดินออกจากร้าน
“พวกเราไปหาที่อุ่น ๆ นั่งคุยกันเถอะ”
ถังเจาพยักหน้า “ไปโรงอาหารของมหาวิทยาลัยกันเถอะ”
ถังเจาเดินไปสแกนใบหน้าที่ประตูมหาวิทยาลัย ประตูก็เปิดออกโดยอัตโนมัติ ส่วนรั่วเหมยกับติงกังทำตามคำแนะนำที่ติดไว้หน้าประตู ลงทะเบียนบัตรผ่านชั่วคราวสำหรับผู้ปกครอง แล้วสแกนใบหน้าตามเข้ามา
รั่วเหมยลูบแขนตัวเอง “อากาศหนาวชะมัด ไม่รู้คงนึกว่าหวังเจาจวินกดท่าไม้ตายแล้ว”
ติงกังหิ้วถุงใบใหญ่สองใบ คาดว่าน่าจะเป็นของที่จะเอามาให้ “ลูกสาว” เขาพยักหน้าแล้วพูดว่า “นี่เป็นดันเจียนที่สี่ที่ผมเจอ แล้วพวกคุณล่ะ?”
รั่วเหมยกับติงกังคุยกันมาแล้ว คราวนี้จึงพูดซ้ำต่อหน้าถังเจา “ของฉันเป็นดันเจียนที่สาม”
ถังเจาบอกว่า “ดันเจียนที่สอง”
ติงกังเห็นว่าตัวเองมีประสบการณ์ผ่านดันเจียนมากกว่า จึงพูดต่อ “ผมได้ยินผู้เล่นเก่ง ๆ คนหนึ่งบอกว่า ดันเจียนบางแห่งดูเหมือนไม่มีผี แต่ที่จริงเอ็นพีซีบางตัวก็เป็นผี เพียงแต่รับบทบาทของตัวเองตามข้อกำหนดของดันเจียน พอเหตุการณ์สำคัญถูกกระตุ้นก็จะกลายเป็นผี แน่นอนว่าเอ็นพีซีบางตัวก็ถูกดันเจียนสร้างขึ้นมาเพื่อให้ข้อมูลแก่ผู้เล่น โดยเนื้อแท้แล้วเป็นผลผลิตของระบบ ดันเจียนนี้ของพวกเราน่าจะเป็นแบบนั้น”