ถังเจา: «……»
ฉากนี้ชวนสติหลุดอยู่เหมือนกัน เธอข่มใจให้สงบ ก่อนหยิบอาหารที่กินเหลือออกมา เพียงชั่วอึดใจ ภูตระดับเอสองตัวนั้นก็พุ่งเข้ามาแล้ว
ถังเจารีบโยนอาหารที่เหลือในมือออกไป กับข้าวในกล่องพลาสติกพุ่งโค้งกลางอากาศ ฝาเปิดผึง น้ำแกงกระฉอก ก่อนจะสาดใส่ใบหน้าตรงกลางของภูตระดับเอตัวหนึ่ง
เสียงกรีดร้องของภูตระดับเอที่กำลังจะดังขึ้นกลับชะงักไป กลิ่นหอมประหลาดลอยเข้าจมูกก่อน มันอ้าปากค้าง หยุดฝีเท้า แล้วแลบลิ้นยาวออกมาเลียขึ้นไปอย่างไม่แน่ใจ
ภูตระดับเอ: «!!!» อร่อยจนตะลึง
ภูตระดับเออีกตัวที่วิ่งนำหน้าเห็นว่ากำลังจะเข้าใกล้ถังเจามากขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้น หัวทั้งสามของมันก็หันซ้ายหันขวาดมฟุดฟิด ก่อนจะยกมนุษย์ในมือขึ้นมาดมไปทั่วอย่างไม่แน่ใจ
ไม่ใช่ ไม่ใช่ กลิ่นนี้ไม่ใช่
มันหยุดฝีเท้าอย่างแปลกใจ หัวทั้งสามหันตามกลิ่นหอมไป 180 องศา พอดีกับที่เห็นพวกเดียวกันด้านหลังกำลังเคี้ยวอะไรบางอย่างตุ้ย ๆ
หอมเหลือเกิน หอมเหลือเกิน หอมเหลือเกิน หิวจัง หิวจัง หิวจัง…
ภูตระดับเอโยนมนุษย์ที่หิ้วอยู่ทิ้งราวกับผ้าขี้ริ้ว แล้วพุ่งเข้าใส่ภูตระดับเออีกตัวที่กำลังเคี้ยวอาหารอย่างรวดเร็ว
— หยุดกินนะ ถ้ากินต่อเดี๋ยวก็หมดหรอก!!!
ถังเจาเหลือบมองผู้เล่นที่หัวกระแทกพื้นจนสลบไปแล้ว ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนสวมเสื้อคลุม แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปใกล้ขณะที่ภูตระดับเอทั้งสองกำลังต่อสู้กัน
เมื่อเข้าใกล้ได้สำเร็จ เธอก็ยื่นนิ้วไปตรวจลมหายใจ มีลมแผ่วเบาพัดผ่านปลายนิ้ว
ยังมีชีวิตอยู่
พรสวรรค์ของถังเจาเลื่อนขึ้นถึงระดับดีแล้ว เธอหยิบร่มดำของตัวเองออกมา พอดีได้ลองใช้ดูเสียหน่อย