ถังเจากับไป๋เหิงขยับเข้าไปดู เป็นภาพถ่ายคู่ของหญิงสาวกับชายวัยกลางคน เมื่อพิจารณาจากใบหน้าแล้ว ทั้งคู่มีส่วนคล้ายกันอยู่หลายจุด
เสิ่นซูเหยาชี้ไปที่ชายในภาพแล้วพูดว่า “ผู้ชายคนนี้ฉันรู้จัก รองอธิการบดี ในมือถือฉันบันทึกชื่อเขาไว้ว่า ‘พ่อ’”
ถังเจาถามขึ้นก่อนว่า “ผีตนนั้นบาดเจ็บค่อนข้างหนักใช่ไหม”
เสิ่นซูเหยาถามอย่างประหลาดใจ “รู้ได้ยังไง”
ถังเจา “...มันมาเคาะประตูหอฉันกลางดึก”
“โดนเธออัดมารอบหนึ่งหรือไง” เสิ่นซูเหยามีคำว่า “ดูไม่ออกเลยนะ” เขียนอยู่ในตาซ้าย ส่วนตาขวาเขียนว่า “ตัวเล็กแค่นี้ยังต่อยตีกับเขาได้ด้วยเหรอ” เธออดทอดถอนใจไม่ได้ “ซ่อนฝีมือไว้ลึกจริง ๆ มิน่าฉันถึงสู้มันได้”
นั่นเป็นผีระดับดีเชียวนะ เธอเองก็อาศัยพรสวรรค์ถึงกล้าเปิดประตูออกไปสู้
“...ไม่ใช่” ถังเจาพูด “ฉันโดนผีตัวอื่นอัดมา”
เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างคร่าว ๆ แล้วเสริมเรื่องสมุดบันทึกกับหนังสือพิมพ์อีกครั้ง ฟังจนเสิ่นซูเหยากับไป๋เหิงอ้าปากค้าง
เสิ่นซูเหยา “เธอหมายความว่า เธอนอนกับผีสามตัวมาทั้งคืนเหรอ”
ไป๋เหิง “...สุดยอด”
เสิ่นซูเหยา “เธอเป็นสาวงามตัวน้อย ฉันเป็นรุ่นน้องเสิ่น ส่วนเขาเป็นรุ่นพี่ไป๋ แชตระหว่างฉันกับเขายังหยุดอยู่ที่วันก่อน ตอนฉันส่งคำว่า ‘ที่รัก’ ไป แล้วเขาตอบกลับมาด้วยสติกเกอร์จุ๊บ พอเอามารวมกับเรื่องที่เธอเพิ่งเล่า ดูท่า ‘ฉัน’ จะเป็นมือที่สามสินะ”
ถังเจามองรูปถ่ายบนโต๊ะ ใจกระตุกวูบขึ้นมาแล้วพูดว่า “หรือว่ารองอธิการบดีปกปิดความจริงเรื่องการตายของเจียงเซิงเพื่อช่วยลูกสาวตัวเอง”
เสิ่นซูเหยา “แล้วทำไมรูมเมตสามคนของเจียงเซิงถึงตายล่ะ”