ถังเจาลงไปยังชั้นใต้ดินหนึ่งอีกครั้ง ที่นี่แทบทั้งหมดเป็นพื้นที่ทำงานและพักผ่อนของพนักงานโรงแรมสงบสุข ทางเดินมีกลิ่นเนื้อเน่าปะปนกับกลิ่นเท้า เธอสวมหน้ากากเงียบ ๆ แล้วตามภูตผีพนักงานบริการไปยังห้องครัว
ห้องครัวกว้างมาก แต่กลับดูสกปรกรกรุงรัง พื้นเต็มไปด้วยรอยดำ น้ำร้อนเดือดพล่านส่งไอขาวออกมา ปกคลุมห้องครัวไปทั่ว ถังเจาเหลือบมองตามสบาย ก็เห็นขาโชกเลือดหลายข้างห้อยอยู่บนราว เมื่อเลื่อนสายตาขึ้นไปก็เห็นศีรษะหลายสิบหัวแขวนอยู่ด้านบน ไอร้อนลอยขึ้นไปอบจนศีรษะเหล่านั้นดำเกรียม
เธอละสายตากลับมา แล้วพบว่าห้องครัวที่เมื่อครู่ยังอึกทึกเงียบลงตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ พอมองเข้าไปด้านใน เหล่าภูตผีพ่อครัวที่กำลังง่วนอยู่กับงานต่างหยุดมือพร้อมกัน หันมาจ้องเธอ
ลมหายใจของถังเจาชะงักไป
มีเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากด้านหลัง เธอหันไปขวางเจียงเยี่ยนไว้ «ไม่ต้องดูแล้ว ไปกันเถอะ»
เจียงเยี่ยนไม่ได้เห็นสภาพในห้องครัวชัด ๆ เห็นเพียงภูตผีพนักงานบริการที่อยู่ข้าง ๆ มีสีหน้าโล่งอก รีบพาทั้งสองออกไป
ถังเจาครุ่นคิดแล้วพูดว่า «ฉันคงไม่อยากกินอาหารที่ดันเจี้ยนจัดให้อีกแล้ว»
เจียงเยี่ยนเดาว่าคำพูดนี้คงเกี่ยวกับภาพที่เธอเห็นในห้องครัว จึงรับมุกอย่างรู้ใจ «ผมทำเอง! รับรองว่าจะปรนนิบัติคุณจนสบายสุด ๆ!»
ถังเจาผู้เคยอ่านหนังสือมากมายในเว็บไซต์ชื่อดังแห่งหนึ่ง รู้สึกเพียงว่าประโยคนี้คุ้นหูเหลือเกิน
เธอ «…ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้»
ทั้งสองขึ้นลิฟต์กลับไปยังชั้น 44 ถังเจาเรียกภูตผีพนักงานบริการไว้ ก่อนหยิบผัดผักกาดขาวจานหนึ่งออกมาจากพื้นที่เก็บของ
เจียงเยี่ยนมองจานอาหารในมือเธอ แล้วพูดอย่างไม่แน่ใจ «ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นฝีมือผมเลย…»
ภูตผีพนักงานบริการมีสีหน้าเคลิบเคลิ้มเสียแล้ว หัวแทบจะยื่นไปแนบกับจาน
ถังเจายิ้มน้อย ๆ ก่อนคลายข้อสงสัยให้เจียงเยี่ยน «ก็คุณเป็นคนผัดนั่นแหละ»
เธอยื่นจานอาหารในมือให้ภูตผีพนักงานบริการ «กินสิ»