ช่วงบ่าย ลูกค้าที่เธอให้บริการมีครบทั้งเรื่องครอบครัว มิตรภาพ และความรัก ลูกค้าด่าใคร เธอก็ด่าตาม ลูกค้าต้องการคำปลอบใจ เธอก็รีบประจบเอาใจ จนได้รับคำชมดี ๆ มาสามครั้ง
ระหว่างนั้นยังเจอลูกค้าประเภทที่คิดจะพุ่งออกมาจากหน้าจอแล้วกินคนด้วย แต่หลังจากถังเจาชักดาบยาวหนึ่งเมตรออกมาวางบนโต๊ะทำงาน เธอก็รู้สึกว่าลูกค้าคนต่อ ๆ มาพูดจาสุภาพขึ้นมาก
จัดการลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จ ถังเจาก็ตอกบัตรเลิกงานตรงเวลา
แรงพันธนาการจากเก้าอี้หายไป เธอนวดคลึงต้นคอที่ปวดเมื่อย ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ
เพิ่งรู้ตัวว่าเธอเป็นคนแรกที่เลิกงาน ผู้เล่นคนอื่นยังนั่งหัวหมุนอยู่ที่โต๊ะทำงาน รับมือกับการกลั่นแกล้งของลูกค้า
ถังเจาอดอวดไม่ได้: ดันเจี้ยนระดับซีมันยากขนาดนั้นเลยหรือ?
คนอื่นยังสู้กันด้วยไหวพริบ ส่วนเธอตอกบัตรเลิกงานไปแล้ว ช่าง...เข้าใจกันใช่ไหมล่ะ
ผีตัวน้อยสีชมพูปรากฏตัวตรงหน้าเธอขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับโผล่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้
“ฉันตรวจสอบคำติชมแย่ของเธอใหม่แล้ว เสียงเธอฟังยากเกินไปหรือเปล่า เพิ่งพูดจบก็โดนวางสายแล้วให้คะแนนแย่เลย?”
ถังเจา: “...ฉันพูดตามที่ลูกค้าต้องการแล้ว เสียงจะเพราะหรือไม่เพราะเป็นความรู้สึกส่วนตัวของเธอ ตอนนั้นลูกค้าไม่ได้พูดสักหน่อย”
ผีตัวน้อยสีชมพู: “ท่าทีของเธอก็ไม่ดีเหมือนกัน ลูกค้าถามตั้งหลายรอบ เธอถึงค่อยตอบ”