เวลาในโลกภูตกับโลกความจริงเดินไปพร้อมกัน ต่างกันเพียงทั้งสองโลกมีเวลาคลาดเคลื่อนกัน
ถังเจายืนงุนงงอยู่ใต้แสงแดดแผดจ้า รถแท็กซี่คันหนึ่งบีบแตรแล้วจอดลงข้างเธอ
“เรียกแท็กซี่ไหมคนสวย?”
ถังเจาปาดหน้าแล้วตอบว่า “ขอบคุณ ไม่เป็นไรค่ะ”
เธอล้วงโทรศัพท์จากโลกความจริงออกมาจากกระเป๋า พอเปิดดูก็เห็นว่าแบตเตอรี่ใกล้หมดเต็มที หลังออกจากดันเจี้ยน โทรศัพท์ก็สั่นไม่หยุด ข้อความมากมายหลั่งไหลเข้ามาเป็นชุด
ถังเจายังอุ้มร่มไว้ในมือ เธอตรวจดูแล้วพบว่าใช้พรสวรรค์ไม่ได้ จึงกางร่มขึ้นบังแสงแดดแผดเผา
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เธอก้มมอง เป็นสายจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง
เธอเลื่อนนิ้วรับสาย
“สวัสดีค่ะ”
“คุณถังเจา สวัสดีครับ จากกล้องวงจรปิดพบว่าคุณหายตัวไปบนถนน XX เมื่อสามวันก่อน ขอสอบถามว่าเข้าไปใน ‘เกมสยองขวัญ’ หรือไม่ครับ?”
“ใช่ค่ะ”
“ถ้าสะดวก รบกวนมาลงทะเบียนข้อมูลที่หน่วยงานของเราด้วยครับ”
“ค่ะ ได้เลย”
“ขอให้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข หากมีเรื่องใดติดต่อได้ที่ xxxxxx ครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
วางสายแล้วถังเจาก็หลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนพิงเสาไฟถนนเพื่อพักหายใจ
เธอเคยเห็นชาวเน็ตพูดกันว่า ในโลกเกม ต่อให้บาดเจ็บหนักแค่ไหน ขอเพียงยังมีลมหายใจ พอกลับสู่โลกความจริง ร่างกายก็จะฟื้นกลับไปอยู่ในสภาพเดิมก่อนเข้าเกม เรื่องนี้เป็นความจริง มือที่เดิมทีเธอเคล็ดอยู่ ตอนนี้กลับไม่มีอาการผิดปกติแม้แต่น้อย
สุขภาพร่างกายของเธอถือว่าดี แต่เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตลอดเพิ่งผ่อนคลายลง ความเหนื่อยล้าจึงถาโถมเข้ามาพร้อมกัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก้มมองโทรศัพท์ที่เหลือแบตเตอรี่ 3% แล้วกดโทรออกหมายเลขหนึ่ง
“ถังเจา?! ใช่เธอหรือเปล่า เจาเจา?”
ถังเจาตอบรับ “ฉันเข้าเกมเมื่อวานซืน เพิ่งออกมาเมื่อกี้”
“ฉันเดาไว้แล้วว่าเป็นแบบนี้ ดีจังที่เธอออกมาได้อย่างปลอดภัย เธอโอเคไหม? ฉันรู้สึกผิดจะแย่แล้ว รู้งี้ไม่น่าชวนเธอออกมาเลย ยังทำให้เธอต้องเดือดร้อนไปด้วย...”
ถังเจาตัดบทเพื่อนสมัยเด็กที่กำลังรู้สึกผิด แล้วถามว่า “ทางนั้นตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?”
เพื่อนสมัยเด็กเงียบไป
“อะไร เจอคำถามที่ตอบยากก็เลยไม่พูดหรือไง?”