ไอเย็นยะเยือกวนเวียนอยู่ข้างหู ขนลุกชันขึ้นมา
ถังเจาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “ขอบคุณพวกเธอที่เอาข้าวมาให้ฉันตอนเที่ยงนะ ตอนนี้ฉันต้องลงไปเอาของให้เจียงเซิง งั้นไว้ค่อยมาแนบชิดกันทีหลังดีไหม?”
ไอเย็นที่แทบจะซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกค่อย ๆ จางหายไป ถังเจาหิ้วถุงของสองใบแล้วหันกลับไป ด้านหลังมีผีสามตนยืนโซเซอยู่ แต่ละตนเน่าเปื่อยไปทั้งตัว ผิวหน้าหลุดลอกไปเกือบครึ่ง เธอตะโกนในใจว่า ความมั่งคั่ง ประชาธิปไตย อารยธรรม ความสามัคคี... จากนั้นสูดหายใจเข้าลึก ๆ กลิ่นเหม็นสกปรกก็พุ่งเข้าคอจนสำลักทันที
ถังเจา: “……” ประมาทไปหน่อย ลืมไปว่าเพื่อนร่วมห้องของเธอตอนนี้มาพร้อมระบบไม่ฟอกอากาศในตัว
เธอรวบรวมสติแล้วถามอย่างลังเล “เกี่ยวกับรองอธิการบดีหรือเปล่า?”
ผีตนหนึ่งที่พอมองออกว่าเป็นโจวหลงพยักหน้า
ถังเจาเห็นความคืบหน้าของภารกิจเสริมเพิ่มขึ้นเล็กน้อย—เกี่ยวข้องกับความลับของรองอธิการบดี
เธอถามว่า “ศพของพวกเธอยังอยู่ไหม?”
ผีทั้งสามพยักหน้าพร้อมกัน หลี่เยี่ยนยกแขนชี้ไปทางหนึ่ง อ้าปากเหมือนอยากพูด แต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
ดูท่าข้อจำกัดของด่านนี้จะห้ามเอ็นพีซีเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับภารกิจเสริมแก่ผู้เล่น
ถังเจามองตามทิศทางที่ชี้ไป เห็นอาคารหลายหลัง
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม “พวกเธอไปที่นั่นได้ไหม?”
ผีทั้งสามส่ายหน้าพร้อมกันอีกครั้ง
“มีข้อจำกัดเหรอ?”
ผีทั้งสามพยักหน้าพร้อมกันอีกครั้ง
มือซ้ายที่ดำคล้ำของโจวหลงกำเป็นหมัด ส่วนมือขวาแบหงายขึ้น แล้วใช้มือซ้ายชกลงบนฝ่ามือขวา
ถังเจาไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอะไร
เธอเกาหัว ปลอบว่า “เอาละ ไม่ต้องโมโห ไม่ต้องโมโหแล้วนะ”
ตายไปแล้วยังแตะต้องแม้แต่กระดูกตัวเองไม่ได้ ถ้าเป็นเธอก็คงอยากชกใครสักคนเหมือนกัน
โจวหลง: “……”
โจวหลงหันหลังเงียบ ๆ ไปเผชิญหน้ากับกำแพง แล้วชกใส่กำแพงเต็มแรง
ฝุ่นจากเพดานสั่นร่วงลงมาใส่หัวถังเจา
เธอ: “…………”
ถังเจาก้มดูเวลา ใกล้สองทุ่มแล้ว เธอจึงพูดว่า “งั้นไว้ค่อยคุยกัน ฉันเอาของไปให้เจียงเซิงก่อน”