“...เสี่ยวเหมย?”
ขณะที่เธอกำลังจะขึ้นไปชั้นบน เสียงหนึ่งก็ดังมาจากด้านหลัง
เธอหันกลับไปมอง เห็นนักศึกษาชายคนหนึ่งยืนถือร่มอยู่หน้าหอพัก เหนือศีรษะมีชื่อ “ไป๋เหิง”
ผู้เล่นอีกคน
ถังเจา: “...เสี่ยวไป๋?”
ป้าผู้ดูแลหอพักมองซ้ายทีขวาที ฝนข้างนอกตกซู่ซ่า ใครไม่รู้คงนึกว่าหนุ่มสาวสองคนนี้กำลังพร่ำรักกันท่ามกลางสายฝน
ไป๋เหิง: “สะดวกออกมาคุยกันหน่อยไหม?”
ถังเจาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ระหว่างอาบน้ำกับแลกเปลี่ยนข้อมูล สุดท้ายเธอก็เดินออกไปข้างนอก
“ว่ามาสิ”
ไป๋เหิง: “ฉันเพิ่งตื่นขึ้นมา รวบรวมข้อมูลจากเพื่อนร่วมห้องมานิดหน่อย แล้วก็เดินสำรวจในมหาวิทยาลัยคร่าว ๆ พอรวมกับหมายเหตุในโทรศัพท์ ก็เลยแวะมาหาเธอ”
ถังเจา: “...บทบาทของเราสองคนถือว่าเลิกกันแล้วหรือยัง?”
ไป๋เหิง: “เอ่อ... น่าจะใช่?”
ในโทรศัพท์ของ “เสี่ยวไป๋” บันทึกชื่อถังเหมยเหมยไว้ว่าเสี่ยวเหมย แถมยังเก็บรูปของเสี่ยวเหมยไว้ในอัลบั้ม แวบแรกก็รู้ได้เลยว่าทั้งคู่มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา แต่พวกเขาไม่ได้ส่งข้อความหากันมาสามวันแล้ว จากปากเพื่อนร่วมห้องได้ความว่า “เสี่ยวไป๋” กับ “เสี่ยวเหมย” กำลังงอนกัน ดูเหมือนจะอยู่ในช่วงเลิกรา
“ภารกิจเสริมของนายคืออะไร?”
จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้หญิง เขานึกย้อนอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “หาสาเหตุที่อากาศหนาวลง แล้วของเธอล่ะ?”
“ฉันต้องหาความลับของรองอธิการบดี”
ไป๋เหิงได้ยินดังนั้นจึงพูดต่อ “เมื่อกี้ฉันเดินสำรวจรอบมหาวิทยาลัยมา ได้ยินว่ารองอธิการบดีเตรียมเกษียณแล้ว”
“เกษียณเหรอ?”
“ใช่ เหมือนจะเกษียณมะรืนนี้ ถ้าเธออยากทำภารกิจเสริมให้สำเร็จ ก็ต้องหาเบาะแสภายในวันนี้หรือพรุ่งนี้แล้ว”