ท่ามกลางเสียงกรีดร้อง ในที่สุดรั่วเหมยก็รู้ตัวว่าคนที่โชกเลือดตรงหน้าคือถังเจา
แต่...เธอโผล่มาจากไหนกัน?!
อีกอย่าง ทำไมแค่คลาดกันครู่เดียว ถึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้?
“เกิดอะไรขึ้น?”
ถังเจากวาดตามองมือที่ยังมีเศษกระจกติดอยู่ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “เรื่องเล็กน้อยน่ะ...แค่ก ๆ ตำรวจล่ะ?”
รั่วเหมยรีบประคองถังเจา พลางถอนหายใจ
ดูรอยประทับน่าสะพรึงบนคอเธอสิ เสียงก็แหบจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง นี่เรียกว่า “เรื่องเล็กน้อย” งั้นเหรอ?
สีหน้ารั่วเหมยไม่แสดงพิรุธ “ไป๋เหิงได้ยินเสียงสัญญาณเตือน ก็วิ่งลงไปนำทางแล้ว เสิ่นซูเหยายังเฝ้าดูอยู่ที่ชั้นเจ็ด ฉันโทรหาเธอไม่ติด กลัวว่าจะเกิดเรื่อง เลยรีบตามมา”
ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ
“ทำไมตัวร้อนขนาดนี้? นี่คงตั้งสามสิบเก้าองศาแล้วมั้ง...”
ถังเจามึนหัวตาลาย แต่ไม่ได้ปฏิเสธตอนรั่วเหมยช่วยประคอง เธอเดินไปที่อ่างล้างมือ เปิดน้ำลูบหน้า แล้วจัดการตัวเองคร่าว ๆ
“ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”
รั่วเหมยเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็เลือกเงียบ แล้วตั้งใจทำตัวเป็นไม้เท้าให้เธอ
พวกเธอเดินไปถึงหน้าลิฟต์ ประตูก็เปิดออกพอดี ตำรวจสามนายยืนอยู่ตรงนั้นพอดี ส่วนไป๋เหิงถูกประกบอยู่ตรงกลางเหมือนลูกเป็ดตัวหนึ่ง บรรยากาศรอบกายดูผิดธรรมชาติ
แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของไป๋เหิง “เธอ...เป็นอะไรไป?”
ถังเจาโบกมือ “ล้มนิดหน่อย เรื่องเล็กน่า”
ตำรวจนายหนึ่งขมวดคิ้ว “คุณถังใช่ไหม? ดูยังไงก็ไม่เหมือนล้มมาเลยนะ”
ถังเจาตอบว่า “ถ้าฉันบอกว่าภูตทำร้าย คุณจะเชื่อไหม?”
ตำรวจมองเธอเงียบ ๆ ด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนเสียสติ “...”
ไป๋เหิงได้ยินดังนั้นก็หันมามองถังเจาอย่างลังเล เขาเม้มปากก่อนเอ่ยว่า “มาหาผมสิ ผมช่วย...”