เอาแกนี่แหละ!
เธอตัดสินใจใช้มันในใจ ภูตร้ายที่อยู่ห่างจากเธอเพียงเมตรเดียวก็ถูกเส้นผมมัดไว้ทันที
แม้สิ่งของชิ้นนี้จะดูเหมือนมีแค่เส้นเดียว แต่พอใช้แล้วกลับแผ่คลี่ออกเหมือนผมดำยาวสลวยของภูตผมยาว โอบรัดภูตร้ายไว้ราวกับน้ำตก
ภูตร้ายดิ้นรนอย่างหนัก แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็สลัดไม่หลุด กลับถูกเส้นผมพันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ มันบิดตัวไปมาจนกลิ้งออกไปด้านข้าง
สายตาของถังเจาพร่าเลือนเป็นระยะ ความเจ็บปวดที่แขนกำลังเตือนว่าตอนนี้เธอไม่มีเวลาให้รอช้าแล้ว
เหล่าผู้อยู่อาศัยในสวนสุขสันต์ส่วนใหญ่ขดตัวอยู่ในบ้านยามค่ำคืน เสียงอึกทึกทางนี้จึงไม่ได้ทำให้พวกมันออกมา—แน่นอนว่าย่อมมีข้อยกเว้น
ภูตเฒ่าค่อย ๆ ย่องออกมาจากชั้นหนึ่ง
มันกวาดตามองไปรอบ ๆ เห็นเพียงถังเจา แล้วก็อดยินดีอยู่ในใจไม่ได้ ฟันดำทั้งปากของมันสั่นระริกและเผยออ้าอยู่กลางลม
ตัวหนึ่งคือภูตเฒ่าที่คิดจะกินเธอตั้งแต่เข้าดันเจี้ยนมา อีกตัวคือภูตร้ายที่ไล่ตามไม่เลิกหลังจากกระโดดตึกลงมา ข้างหน้าก็มีหมาป่า ข้างหลังก็มีเสือ... สวรรค์เอ๋ย เหตุใดจึงโหดร้ายกับข้าถึงเพียงนี้?
ถังเจาตัดสินใจลองเสี่ยงดวงดูสักตั้ง
“คุณลุง ถึงยังไงเราก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ช่วยรับฉันหน่อยได้ไหมคะ”
ภูตเฒ่าถูมือไปมาอย่างตะกละ มันจ้องเธอเขม็ง “รับเธอแล้วฉันจะได้อะไร?”
แม้ภูตเฒ่าจะถูกกฎของดันเจี้ยนจำกัด ไม่สามารถลงมือกับผู้เล่นใหม่ก่อน แต่ถ้าผู้เล่นใหม่ยินดีสังเวยตัวเอง สถานการณ์ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ถังเจาพูดอ้อมแอ้ม “ได้สิคะคุณลุง ก่อนหน้านี้ฉันยังส่งชุดบำรุงผมให้พี่สาวผมยาวตั้งสิบชุดแน่ะ รับฉันลงไปแค่นี้ จะขาดทุนตรงไหนล่ะคะ?”
“ถึงตอนนั้น คุณลุงอยากได้อะไร...ก็เข้าใจใช่ไหมคะ”
ภูตเฒ่าเอียงคอครุ่นคิด กลิ่นหอมของมนุษย์ที่ยังมีชีวิตลอยมาตามลมเย็นยะเยือกและซึมเข้าไปในจมูก ราวกับกำลังจะได้กินเนื้อสด ๆ
ร่างผอมแห้งของมันพองขึ้นราวกับสูบลมเข้าไป แล้วกลิ้งไปยังจุดที่ถังเจาห้อยตัวอยู่กลางอากาศ
“รีบลงมา!”
ถังเจาประหลาดใจอยู่ในใจ ไม่เคยรู้มาก่อนว่าตาแก่ผอมแห้งตัวนี้จะเปลี่ยนร่างเป็นลูกโป่งได้ด้วย