เกมเอาชีวิตรอด: ฉันเก็บค่าเช่าในแดนผี [อนันต์]

ตอนที่ 47 ฝ่ายบริการลูกค้าด้านความรัก (12) “ภูตกระจก เธอทำสำเร็จแล้วเหรอ”

7 นาที· 1.7K คำ

พอตื่นขึ้นมา ความเหนื่อยล้าตลอดช่วงเช้าก็หายไปจนหมด ถังเจาเหยียดแขนบิดขี้เกียจ

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงครึ่ง คนอื่น ๆ ในห้องพักยังพักกลางวันกันอยู่ ถังเจายกมือเก็บเตียงเข้าไปในแหวน ก่อนจะย่องออกจากห้องพักอย่างเงียบเชียบ

เธอเรียกภูตกระจกในห้องน้ำ แต่เรียกอยู่หลายครั้งก็ไม่โผล่มา

คงโดนจับได้จนตายไปแล้วมั้ง...?

ถังเจาล้างหน้า น้ำเย็นกระทบใบหน้าจนสมองปลอดโปร่งอย่างแท้จริง เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบร่มกระดาษคันเล็กขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากมิติ

เธอซื้อมาจากแผงลอยข้างทาง 10 หยวนได้มา 20 คัน งานฝีมือแสดงให้เห็นถึงความเรียบง่ายดั้งเดิมอย่างเต็มที่ สมกับราคาคันละ 0.5 หยวน

แต่ใครบอกว่าร่มกระดาษคันเล็กไม่นับเป็นร่มกันล่ะ?

จากที่เธอสังเกต ตอนนี้ยังไม่พบเส้นทางที่เชื่อมจากชั้นหนึ่งของสตูดิโอผีตัวน้อยสีชมพูไปยังชั้นสองโดยตรง เธอเพิ่งพบเมื่อเช้านี้เองว่าทางขึ้นชั้นสองอยู่ด้านนอกร้าน

เธอหลับตาลง แล้วเลือกใช้พรสวรรค์

ร่มกระดาษคันเล็กที่ทำอย่างลวก ๆ ลอยพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหลุดจากฝ่ามือของถังเจาและบินออกไปนอกร้าน

เธอพบว่าปริมาณพลังที่พรสวรรค์ใช้ไปดูเหมือนจะขึ้นอยู่กับคุณภาพของร่มด้วย ตอนใช้ร่มกระดาษคันเล็ก เธอแทบไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงเลย

ในห้วงสำนึก ร่มกระดาษคันเล็กลอยไปตามเส้นทางของผีสองสามตัวที่เธอเห็นเมื่อเช้า ไม่นานมันก็พบทางขึ้นข้างประตูสตูดิโอ หากไม่ตั้งใจหา ก็คงมองข้ามไปได้ง่าย ๆ

ถังเจาราวกับ “มองเห็น” ภาพที่ร่มกระดาษส่งกลับมา มันบินเลียบมุมขึ้นไป ไม่นานก็ลอดช่องแคบเข้าไปในชั้นสอง

ทัศนวิสัยบนชั้นสองเปิดโล่งกว่าชั้นหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด สว่างไสวและแตกต่างจากพื้นที่สำนักงานที่แบ่งเป็นช่อง ๆ บนชั้นหนึ่งโดยสิ้นเชิง มองแล้วรู้สึกสบายใจมาก พนักงานผีเหล่านั้นถึงกับมีห้องทำงานส่วนตัวด้วย...

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป