พอตื่นขึ้นมา ความเหนื่อยล้าตลอดช่วงเช้าก็หายไปจนหมด ถังเจาเหยียดแขนบิดขี้เกียจ
ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงครึ่ง คนอื่น ๆ ในห้องพักยังพักกลางวันกันอยู่ ถังเจายกมือเก็บเตียงเข้าไปในแหวน ก่อนจะย่องออกจากห้องพักอย่างเงียบเชียบ
เธอเรียกภูตกระจกในห้องน้ำ แต่เรียกอยู่หลายครั้งก็ไม่โผล่มา
คงโดนจับได้จนตายไปแล้วมั้ง...?
ถังเจาล้างหน้า น้ำเย็นกระทบใบหน้าจนสมองปลอดโปร่งอย่างแท้จริง เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบร่มกระดาษคันเล็กขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากมิติ
เธอซื้อมาจากแผงลอยข้างทาง 10 หยวนได้มา 20 คัน งานฝีมือแสดงให้เห็นถึงความเรียบง่ายดั้งเดิมอย่างเต็มที่ สมกับราคาคันละ 0.5 หยวน
แต่ใครบอกว่าร่มกระดาษคันเล็กไม่นับเป็นร่มกันล่ะ?
จากที่เธอสังเกต ตอนนี้ยังไม่พบเส้นทางที่เชื่อมจากชั้นหนึ่งของสตูดิโอผีตัวน้อยสีชมพูไปยังชั้นสองโดยตรง เธอเพิ่งพบเมื่อเช้านี้เองว่าทางขึ้นชั้นสองอยู่ด้านนอกร้าน
เธอหลับตาลง แล้วเลือกใช้พรสวรรค์
ร่มกระดาษคันเล็กที่ทำอย่างลวก ๆ ลอยพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหลุดจากฝ่ามือของถังเจาและบินออกไปนอกร้าน
เธอพบว่าปริมาณพลังที่พรสวรรค์ใช้ไปดูเหมือนจะขึ้นอยู่กับคุณภาพของร่มด้วย ตอนใช้ร่มกระดาษคันเล็ก เธอแทบไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงเลย
ในห้วงสำนึก ร่มกระดาษคันเล็กลอยไปตามเส้นทางของผีสองสามตัวที่เธอเห็นเมื่อเช้า ไม่นานมันก็พบทางขึ้นข้างประตูสตูดิโอ หากไม่ตั้งใจหา ก็คงมองข้ามไปได้ง่าย ๆ
ถังเจาราวกับ “มองเห็น” ภาพที่ร่มกระดาษส่งกลับมา มันบินเลียบมุมขึ้นไป ไม่นานก็ลอดช่องแคบเข้าไปในชั้นสอง
ทัศนวิสัยบนชั้นสองเปิดโล่งกว่าชั้นหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด สว่างไสวและแตกต่างจากพื้นที่สำนักงานที่แบ่งเป็นช่อง ๆ บนชั้นหนึ่งโดยสิ้นเชิง มองแล้วรู้สึกสบายใจมาก พนักงานผีเหล่านั้นถึงกับมีห้องทำงานส่วนตัวด้วย...