เกมเอาชีวิตรอด: ฉันเก็บค่าเช่าในแดนผี [อนันต์]

ตอนที่ 39 ฝ่ายบริการลูกค้าด้านความรัก 4 “ต่ำไป ขายแล้วปวดใจ”

6 นาที· 1.5K คำ

【การให้บริการครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว คุณได้รับคำชมหนึ่งครั้ง】

ถังเจา: “...?”

เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าลูกค้าฝั่งตรงข้ามจะปีนออกมาจากหน้าจอ แล้วมาเผชิญหน้ากันตัวต่อตัวแบบหนึ่งต่อหนึ่ง ใครจะคิดว่าจู่ ๆ ก็จบลงเสียแล้ว?

หรือว่าลูกค้าบางคนชอบโดนด่ากันนะ?

เธอลองคิดดู จากชื่อบัญชีของลูกค้าคนนี้ เดาว่ามันอาจเป็นพวกชอบดูถูกตัวเอง บางทีสัตว์เลี้ยงที่มันพูดถึงอาจหมายถึงตัวมันเองก็ได้

ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่คำติ

พอดีถึงเวลาเลิกงาน หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสถานะพักให้บริการ

ถังเจาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เห็นผู้เล่นคนอื่น ๆ ทยอยลุกขึ้น สีหน้าของทุกคนดูไม่ค่อยดีนัก

“ฉันเจอไอ้โง่เง่าสุด ๆ คนหนึ่ง เปิดปากมาก็บอกว่าโดนทิ้ง แล้วจะให้ฉันชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจให้มัน??? สมองมีปัญหารึไง มันโดนทิ้งแล้วเกี่ยวอะไรกับฉันวะ ให้ตายสิ...”

“ฉันก็เหมือนกัน! คุยกันไม่กี่คำก็โทรมา พอฉันรับสายก็โดนมันด่าชุดใหญ่ แล้วตามด้วยคำติ!”

“ข้าง ๆ มีห้องพัก ข้างในมีของกินขาย แต่แพงกว่าข้างนอก ฉันแนะนำให้ซื้อของในห้องพักนะ ถึงจะแพงไปหน่อย แต่ถ้าออกไปข้างนอกแล้วจะไม่ได้รับการคุ้มครองจากดันเจี้ยน ระวังมีเงินซื้อแต่ไม่มีชีวิตกลับไปใช้...”

“ฉันเอาอาหารมาด้วย สามสิบเหรียญภูตได้สามกับข้าวหนึ่งแกง มาก่อนได้ก่อน!”

“ขายแพงขนาดนี้ นี่มันปล้นกันชัด ๆ!”

“งั้นก็ไม่ต้องซื้อของฉัน ไปซื้อจากตู้ขายของเองสิ!”

“พี่ ๆ น้อง ๆ ในห้องถ่ายทอดสด ช่วยให้เงินค่าอาหารกลางวันน้องหน่อย เดี๋ยวน้องจะแสดงให้ดู...”

ถังเจาเดินห่างออกมาเล็กน้อยเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ติดกล้อง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป