ชายคนนั้นชะงักไป ก่อนก้าวเข้ามาหาเป็นคนแรก “สวัสดีครับ...”
เมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ถังเจาก็เห็นชื่อที่ลอยอยู่เหนือศีรษะเขา: เจียงเยี่ยน
ถังเจากะพริบตา “มีธุระอะไรหรือเปล่า?”
ใครมีสมองย่อมดูออกว่า หญิงสาวตรงหน้ายังอายุน้อย ทั้งยังอยู่ในด่านระดับซีตามลำพัง ย่อมต้องมีฝีมืออยู่บ้าง ในสายตาของเจียงเยี่ยน เธอไม่ได้รีบไปลงทะเบียนเข้าพักทันที แต่กลับยืนสังเกตการณ์อยู่ที่เดิม เป็นไปได้ว่าเธอไม่เข้าใจกติกาของด่านนี้ หรือไม่ก็มีเงินไม่พอ
เขาเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า “ทีมของผม...ทีมก่อนหน้าเคยซื้อข้อมูลเกี่ยวกับด่านโรงแรมสงบสุขมา ถ้าไม่มีเหรียญภูตแต่อยากมีชีวิตรอด ก็ต้องใช้เลือดเนื้อจ่ายเป็นค่าห้อง ไม่อย่างนั้นก็มีทางเดียวคือต้องเป็นพนักงานโรงแรม ทำงานหาเงินแล้วพักในหอพนักงาน แต่...”
เขามองสีหน้าของถังเจาแวบหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “หอพักหนึ่งห้องมีเตียงอย่างน้อยสิบเตียง ผม...ถ้าคุณเลือกเป็นพนักงานด้วย เราจับทีมกันชั่วคราวได้ ยิ่งมีเพื่อนร่วมหอที่เป็นผีน้อยลง ความปลอดภัยก็ยิ่งเพิ่มขึ้น คุณ...คิดว่ายังไง?”
ถังเจาเข้าใจแล้ว ที่เจียงเยี่ยนยอมบอกข้อมูลนี้ฟรี ๆ ก็เพราะอยากหาเจ้าดวงซวยที่ไม่มีเหรียญภูตเหมือนเขามาแชร์ห้องพัก
น่าเสียดาย เธอแค่ตั้งใจเงี่ยหูฟังเรื่องชาวบ้านอยู่แถวนี้เท่านั้นเอง
เจียงเยี่ยนรู้ตัวว่าหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้สนใจ จึงยักไหล่ “ขอโทษที่รบกวนครับ”
ถังเจาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “สะดวกบอกไหมว่าพรสวรรค์ของคุณเกี่ยวกับอะไร?”
เจียงเยี่ยนได้ยินแล้วก็หลับตาลง คล้ายพูดไม่ออก “...เชฟครับ”
ในเกมเอาชีวิตรอดสุดพิสดารนี้ พรสวรรค์ของเขาคงมีไว้แค่กินโควตาพรสวรรค์เท่านั้น