ถังเจาใช้【เส้นผมของภูตผมยาว】ทันที
เกินคาด ของชิ้นนั้นกลับใช้ไม่สำเร็จ ราวกับสายลมที่พัดมาจากด้านหลังเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาของเธอเอง
เธอกวาดตามองยันต์คุ้มภัยอย่างฉงน เหลือโอกาสใช้อีกครั้งเดียวเท่านั้น
เธอกำลังหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง จึงเห็นสายลมที่พัดเข้ามาทำให้ผ้าม่านไหว ช่องแคบเพียงเท่านี้ แต่ลมที่พัดเข้ามากลับเย็นจนแขนของถังเจาขนลุกซู่
ฉายานั้นมอบความรู้สึกปลอดภัยให้เธออย่างยิ่ง ถังเจาตัดสินใจเงยหน้าขึ้นดูสถานการณ์
เธอค่อย ๆ เงยหน้า ขณะขยับเท้าเล็ก ๆ อย่างออกแรงเงียบ ๆ
ไม่มีสิ่งแปลกประหลาดปะปนเข้ามาในห้องพักผ่อน นอกหน้าต่างมีเพียงหมอกสีดำที่ไหลวน ไม่เห็นสิ่งอื่นใด
ส่วนผู้เล่นนั้น ถังเจามองไปยังตำแหน่งแขนขวาของต้าเฉียงจู้ด้วยความประหลาดใจ—แขนเสื้อว่างเปล่าแกว่งไหวไปตามลม
ดวงตาของต้าเฉียงจู้เลื่อนลอย ริมฝีปากเผยอ ท่าทางเหมือนยังละเมอเดินอยู่ แม้แขนขวาจะหายไป และตรงที่เขายืนมีเลือดเหนียวข้นไหลนอง เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย
สายตาของเธอเลื่อนผ่านแขนขวาของเขาไปยังผนังด้านหลัง มีอักษรสองตัวเขียนด้วยเลือดสดว่า “ดอกเบี้ย”
ถังเจารีบหันไปมองเฟิงเฟิง สภาพของเขาเหมือนต้าเฉียงจู้ทุกประการ เพียงแต่แขนขาครบถ้วน...ไม่สิ เขาขาดนิ้วกลางไปสองนิ้ว
เดิมทีเธอควรจะรู้สึกเห็นใจ แต่สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในใจก็คือ: หา? แบบนี้ก็ทำสัญลักษณ์สันติภาพสากลไม่ได้แล้วสิ
แต้มบุญ -1 -1 -1
ไม่เป็นไร ขอแค่รอดออกจากเกมได้ ก็ยังทำได้อยู่ สู้เขา ถังเจาหาข้ออ้างเพิ่มแต้มบุญให้ตัวเองได้แล้ว