ถังเจาถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า “เออ จริงสิ คนที่เข้ามาพร้อมฉันเมื่อวานนี้ พวกเธอไปไหนกันแล้ว เธอรู้ไหม?”
ภูตบ้านเผยฟันขาวพลางยิ้ม “รู้สิ”
แต่ทำไมต้องบอกเธอด้วยล่ะ
ถังเจาฟังออกถึงความนัยของมัน จึงจ้องมันอย่างมีความหมาย
ภูตบ้าน “……”
ตัวเลขในลิฟต์เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็ถึงชั้นหนึ่ง ประตูลิฟต์เปิดออก ภูตบ้านลอยพรวดออกไปอย่างกับหนีเอาชีวิตรอด
ถังเจาถือร่มเดินตามไปอย่างไม่รีบร้อน
ระหว่างทางพวกเธอเจอภูตอยู่หลายตัว นอกจากจะน้ำลายไหลใส่เธอแล้ว พวกมันก็ไม่ได้ทำอะไรอีก ถังเจาจึงไม่นับพวกมันอยู่ในสายตา
— ไม่เจอผู้เล่นใหม่เลย
เธอตามภูตบ้านไปจนถึงรอบนอกของสวนสุขสันต์ โดยไม่ต้องออกไปนอกประตูใหญ่ ด้านในมีร้านค้าเรียงรายอยู่ทั้งแถบ
ถังเจามองออกไปด้านนอก เด็กหนุ่มคนนั้นที่เจอเมื่อวานหายไปไหนก็ไม่รู้
เธอเดินไปเห็นภูตยามรักษาความปลอดภัยกำลังนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้าน จึงถามว่า “เด็กหนุ่มคนนั้นเมื่อวานล่ะ?”
ภูตยามรักษาความปลอดภัยได้ยินแล้วหรี่ตาจนแทบเป็นเส้น มองผ่านเปลือกตาที่หย่อนลงมา ลูกตากลิ้งไปมาสองสามที ก่อนตอบว่า “อ้อ เธอนี่เอง ผู้ชายคนนั้นน่ะเหรอ? เมื่อคืนคงโดนกินไปแล้วมั้ง…”
พอสังเกตเห็นสายตาของถังเจาเปลี่ยนไปทันที มันก็รีบปัดความรับผิดชอบ “เขาไม่ยอมเข้ามาเองนี่นา อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้อยู่ในความดูแลของสวนสุขสันต์เรา เกิดอะไรขึ้นก็ไม่เกี่ยวกับพวกเราหรอก…”
“นี่ เธอคงไม่ได้คิดจะร้องเรียนอีกใช่ไหม?”
ถังเจา “……” อีกแล้วอะไรกัน ข่าวแพร่เร็วขนาดนี้เลยหรือไง
ถังเจารู้สึกบอกไม่ถูก อย่างน้อยก็เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่ง คนที่ยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ กลับหายไปเสียแล้ว เธอถอนหายใจแล้วปรับอารมณ์ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป