บทที่ 7 สวนสุขสันต์ 7 “อย่าปล่อยให้สายใยครอบครัวของเราสั่นคลอน” ถังเจาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น
นอกจากผู้ชายที่ไม่ยอมเข้ามาคนนั้น ยังมีอีกคนที่หายไปด้วยเหรอ?
เป็นใครกัน?
เธอออกไปกินมื้อเย็นด้วยความสงสัย พอกลับออกมา ท้องฟ้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินคล้ำ ใกล้ค่ำแล้ว
ถังเจาเห็นภูตนอกหมู่บ้านจัดสรรเริ่มมีจำนวนมากขึ้น ยามรักษาความปลอดภัยที่เป็นภูตก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน เธอรีบเดินกลับทันที
เธอไม่กล้าเดินเพ่นพ่านตอนกลางคืนหรอก ก่อนหน้านี้แม้ยังไม่เคยเข้าเกมสยองขวัญ แต่ก็เห็นคนมากมายคุยกันในอินเทอร์เน็ตว่ากลางคืนอันตรายที่สุด ภูตจะกลืนกินภูตด้วยกัน อะไรทำนองนั้น ได้ยินจนซึมซับเข้าหูไปแล้ว
ประตูลิฟต์เปิดออก ภูตห้อง 443 ที่อยู่ฝั่งนั้นก็โผล่หัวออกมาอีกครั้ง
ถังเจาถอนหายใจ
น่าเสียดายจริง ๆ ที่ตาแก่นี่ไม่ไปเป็นสุนัขตำรวจ
พอเห็นถังเจา มันก็ฝืนยิ้ม “เข้ามานั่งในห้องฉันหน่อยไหม?”
ถังเจามองตามเข้าไป ในห้องสะอาดเอี่ยมไม่ต่างจากกระเป๋าสตางค์ของเธอตอนนี้เลย
ระหว่างที่เธอกำลังสังเกต ห้อง 444 ก็เปิดประตูออก
ภูตบ้านจับลูกบิดประตูไว้ “ยืนเหม่อทำไม รีบเข้ามาสิ”
ถังเจาละสายตาแล้วเดินเข้าไปในห้อง 444 พอเธอก้าวเข้ามา ภูตบ้านก็ปิดประตูทันที
“เป็นไงบ้าง ข้างนอกใช้เงินไปเท่าไร ยังเหลือบ้างไหม...”
“ไม่เหลือ ใช้หมดแล้ว”
ภูตบ้านแทบทรุด “อะไรนะ? สองร้อยก็ใช้หมดเลยเหรอ ไม่จริงน่า...”
ถังเจา “พอแล้ว ๆ อย่าปล่อยให้สายใยครอบครัวของเราสั่นคลอนสิ ได้ไหม?”
ภูตบ้าน “...”
มันเดินกระฟัดกระเฟียดเข้าครัวไปทำอาหาร
เพราะวันนี้ออกไปข้างนอก อาหารที่มันทำจึงเป็นของสดตามเคย มันเรียกถังเจาให้มากินข้าว แต่เธอบอกว่ากินมาแล้ว
ภูตบ้านลองหยั่งเชิงอย่างระมัดระวัง “คืนนี้เธอคงไม่พูดอีกนะว่าฉันไม่ยอมให้กิน”
ถังเจายิ้ม “ก็แล้วแต่อารมณ์ฉันน่ะ”